Αλέξανδρος Αγγελόπουλος: Η απίθανη ιστορία του «Έλληνα Εσκομπάρ»

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στην ακτογραμμή Πλαταμώνα – Νέων Πόρων.

Πέρα από την ανάμειξή του στα ποδοσφαιρικά της περιοχής. παλιότερα, με ιδιαίτερη επιτυχία , ο ίδιος έκανε δουλειές και μοίρασε χρήματα στην περιοχή.

Τον «Έλληνα Εσκομπάρ», όπως αποκαλείται από το σύνολο των μέσων ενημέρωσης που κατά καιρούς ασχολήθηκαν με την απίθανη καριέρα του στο διεθνές εμπόριο κοκαΐνης, συνοδεύει μια ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει σενάριο μεγάλης κινηματογραφικής παραγωγής.

Tον παλιό πρόεδρο του Ποσειδώνα Νέων Πόρων συνοδεύει πλέον η φήμη του αφανούς τοπικού μεγαλοεπενδυτή.

Ότι εμπορικά αξιόλογο υπάρχει στον Πλαταμώνα, από μπαράκι και ξενοδοχείο μέχρι …ψαρόβαρκες, ακούγεται ότι αγοράστηκε από τον διάσημο βαρυποινίτη.

Αλήθεια ή ψέματα ουδείς γνωρίζει, άλλωστε η φημολογία και το κουτσομπολιό είναι βασικό “συστατικό” της ανθρώπινης φύσης.

Πάντως, ο Αλέκος, όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι, μπορεί να επέστρεψε στη φυλακή αλλά είναι ωσεί παρών στον Πλαταμώνα όπου δεν υπάρχει παρέα στην οποία να μην ακούγεται το όνομά του.

Η ιστορία του είναι δίχως άλλο μοναδική.

Περιλαμβάνει θεαματικές μεταφορές ναρκωτικών από τη λατινική Αμερική στην Ευρώπη μέσω Σενεγάλης, εξαγωγές όπλων από την Ελλάδα στους Σαντινίστας της Νικαράουγα, ερωτικές σχέσεις με πόρνες στην Αμβέρσα, επενδύσεις σε επώνυμες επιχειρήσεις και αγορές ποδοσφαιρικών ομάδων στην Ελλάδα, ξέπλυμα εκατομμυρίων μέσω και συμβόλαια θανάτου

Η ιστορία του Αλέκου Αγγελόπουλου, γνωστού και ως «Έλληνα Εσκομπάρ», θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο αστυνομικού νουάρ με το (μάλλον αναμενόμενο) άδοξο τέλος. Από «πόρτα» σε κλαμπ της Συγγρού και πλήρωμα σε λαθρεμπορικά, ο άντρας που στην αργκό της Ασφάλειας είχε το παρατσούκλι «χοντρός» κατάφερε μέσα σε δύο δεκαετίες να αποκτήσει διεθνείς διασυνδέσεις, ισχύ και δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Η εποχή της δόξας και της αφθονίας έφτασε στο τέλος της, το καλοκαίρι του 2004, όταν Γερμανοί αστυνομικοί τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο λίγο πριν επιβιβαστεί σε αεροπλάνο με προορισμό την Αμβέρσα ή, σύμφωνα με εναλλακτική εκδοχή, τη Βενεζουέλα.

Αρχικά, κατηγορήθηκε για μεταφορά 5,4 τόνων κοκαϊνης. Αργότερα, νέες δικογραφίες ήρθαν να εμπλουτίσουν το βιογραφικό του, αν και στο μεταξύ είχε ήδη καταδικαστεί σε ισόβια και βρισκόταν έγκλειστος στις φυλακές της Πάτρας. Τον Ιούνιο του 2015 αφέθηκε ελεύθερος λόγω… πρότερου έντιμου βίου, μόνο για να συλληφθεί ξανά δύο μήνες αργότερα με απόφαση του Αρείου Πάγου.

Ο Αλέξανδρος Αγγελόπουλος μπήκε στο στόχαστρο των αρχών την περίοδο 1999 – 2000, όταν το κλιμάκιο της Αμερικανικής Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών (DEA) στο Βέλγιο ενημέρωσε το παράρτημα της Αθήνας ότι ο τότε 36χρονος μόνιμος κάτοικος Αμβέρσας εμπλεκόταν σε υποθέσεις διακίνησης κοκαΐνης. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης εταιρείας τροφοδοσίας πλοίων και με ρυμουλκά του ξεφόρτωνε πακέτα κόκας από εμπορικά πλοία στο λιμάνι της Αμβέρσας. Τα στοιχεία διαβιβάστηκαν σε ΣΔΟΕ και Αστυνομία, που άρχισαν να ερευνούν τις δραστηριότητές του.

Όπως αποκαλύφθηκε, ο «χοντρός» ήταν ιδιοκτήτης τεσσάρων εταιρειών με αλιευτικά σκάφη και έδρα την Κυλλήνη, συμμετείχε ως μέτοχος σε εταιρείες επώνυμων ρούχων, είχε συστήσει τη χρηματιστηριακή εταιρεία Honor, ενώ αναμείχθηκε στα διοικητικά του Ποσειδώνα Νέων Πόρων, μιας ερασιτεχνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Πιερίας που μέσα σε τρία χρόνια βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής.

Την ίδια περίοδο, εμφανιζόταν να κερδίζει πολλά εκατομμύρια από το «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» του ΟΠΑΠ. Το 2002 και το 2003 δήλωσε στην Β΄ Εφορία Κατερίνης κέρδη από το Στοίχημα ύψους 1.3 και 2.5 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Όπως ήταν αναμενόμενο, τέθηκε σε διαρκή παρακολούθηση.

Το 2002, το παράρτημα της DEA στην Αθήνα ενημέρωσε την Αστυνομία και το ΣΔΟΕ ότι ο Αγγελόπουλος, χρησιμοποιώντας ένα ταχύπλοο φουσκωτό σκάφος, ξεφόρτωσε από αλιευτικό ανοικτά της Κατερίνης 5,5 τόνους κοκαΐνης και τους μετέφερε σε αποθήκη στην περιοχή του Λιτόχωρου. Από την παρακολούθηση δεν προέκυψαν ευρήματα όμως κάτοικοι της περιοχής κατέθεσαν ότι ένα βράδυ στην παραλία του Λιτόχωρου είδαν τρακτέρ να τραβούν μεγάλα κιβώτια που ξεφόρτωνε κάποιο ψαράδικο.

Το Φθινόπωρο του 2003 οι ολλανδικές αρχές έκαναν έρευνες στα αλιευτικά «Χέλιξ» και «Τρίτων» δεν κατάφεραν όμως να εντοπίσουν ναρκωτικά καθώς, σύμφωνα με μια εκδοχή, ο ιδιοκτήτης τους είχε προβλέψει την κινητοποίηση των αρχών. Έτσι, έδωσε εντολή στα πλοία του να μην κατευθυνθούν απευθείας στις ακτές τις Ισπανίας αλλά να ταξίδεψουν βορειότερα στον Ατλαντικό και να αδειάσουν στη θάλασσα το φορτίο με την κοκαϊνη.

Παρά την υπολογίσιμη απώλεια, ο Αγγελόπουλος φρόντισε να μην αφήσει ανοικτούς λογαριασμούς και εξόφλησε στο ακέραιο το κολομβιανό καρτέλ.

Την Άνοιξη του 2004 πληροφοριοδότης του Λιμενικού εντόπισε δεμένο σε προβλήτα στο Κερατσίνι το αλιευτικό «Africa I». Παρότι ο «χοντρός» δεν εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης του σκάφους, μέλη συνεργείου επισκευών τον αναγνώρισαν ως το πρόσωπο, που τους πλήρωνε σε μετρητά για να εγκαταστήσουν στο πλοίο δορυφορικά συστήματα πλοήγησης και επικοινωνίας.

Με την έναρξη της παρακολούθησης του Africa, η επιχείρηση για τη σύλληψη του «Ελληνα Εσκομπάρ» μπήκε σε τελική ευθεία. Στις 15 Μαϊου, το αλιευτικό απέπλευσε από το Κερατσίνι με προορισμό τη Δυτική Αφρική και φόρτωσε ανοικτά της Σενεγάλης 5.4 τόνους κοκαϊνης. Τα ναρκωτικά ήταν συσκευασμένα σε χαρτόκουτα και είχαν μεταφερθεί από μέλη του κολομβιανού καρτέλ που διασχίσαν τον Ατλαντικό με μια παλιά τορπιλάκατο.

Έχοντας αποκτήσει πρόσβαση στον αριθμό του δορυφορικού τηλεφώνου του Africa, βρετανικές, αμερικανικές και ελληνικές αρχές είχαν δυνατότητα να παρακολουθούν σε πραγματικό χρόνο τη διαδρομή του. Έτσι, κατά την επιστροφή του στην Ευρώπη και ενώ βρισκόταν ανοικτά του Γιβραλτάρ, το αλιευτικό καταδιώχθηκε από το σκάφος «Πετρέλα» της ισπανικής ακτοφυλακής στο οποίο επέβαιναν, μεταξύ άλλων, ένας αστυνομικός της Δίωξης Ναρκωτικών, ένας υπάλληλος του ΣΔΟΕ και ένα μέλος του κλιμακίου της DEA στην Αθήνα. Μάλιστα, η επιχείρηση λίγο έλειψε να αποβεί άκαρπη λόγω των ισχυρών ηλιακών καταιγίδων που προκαλούσαν παρεμβολές στα συστήματα παρακολούθησης.

Τελικά, το Africa βρέθηκε και ακινητοποιήθηκε την 13η Ιουλίου 2004, 100 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά των ισπανικών ακτών. Για συμμετοχή στη μεταφορά των ναρκωτικών συνελήφθησαν αρχικά ο Νικόλαος Γαβρίλης, έμπορος μοτοσικλετών από τον Πειραιά και ο Γιώργος Μαραγκουδάκης, που στην εξέλιξη της υπόθεσης κρίθηκε αθώος λόγω αμφιβολιών. Ο Αλέκος Αγγελόπουλος εντοπίστηκε και συνελήφθη τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου στο αεροδρόμιο της Στουγκάρδης.

Ήρθε, τότε, για πρώτη φορά πρόσωπο με πρόσωπο με τους διώκτες του, τον αξιωματικό της Δίωξης Ναρκωτικών Γιάννη Ραχωβίτσα ή «μουστάκια» και τον «δράκουλα» του τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών του ΣΔΟΕ, Γιώργο Παπαδόπουλο. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε ότι είχε σχέση με τη μεταφορά των ναρκωτικών και ισχυρίστηκε ότι πίσω από την εισαγωγή του φορτίου κρυβόταν ένας άλλος Έλληνας, που ήταν φυλακισμένος στις ισπανικές φυλακές για διακίνηση φορτίου κόκας βάρους 3,5 τόνων.

Γιος αστυνομικού από τους Νέους Πόρους Πιερίας, ο «χοντρός» ξεκίνησε να εργάζεται ως ναυτικός σε παλιές λάντζες που μετέφεραν λαθραία τσιγάρα από την Αλβανία στην Ιταλία. Αργότερα, εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα, συνδέθηκε ερωτικά με ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής και έπιασε δουλειά ως πλήρωμα σε λαθρεμπορικά που διακινούσαν τσιγάρα και όπλα.

Σύμφωνα με φήμες, την περίοδο εκείνη συμμετείχε σε κύκλωμα, που μετέφερε όπλα ελληνικής κατασκευής στους Σαντινίστας μέσω επαφών με τον επίτιμο πρόξενο της Νικαράγουα στην Αθήνα. Ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους, τα μέλη της σπείρας λάμβαναν ποσότητες κοκαΐνης, τις οποίες έσπρωχναν πίσω στην Ευρώπη.

Όταν κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Σέρβος αρχηγός της ομάδας σκοτώθηκε, τη θέση του πήρε ο διψασμένος για χρήμα και ισχύ «Αλέκος». Λέγεται ότι μέχρι τη σύλληψή του κατάφερε να «κάνει» δέκα φορτία κοκαϊνης, αυξάνοντας τις τραπεζικές του καταθέσεις κατά πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Δέκα μέρες μετά τον εντοπισμό του Africa, ο κουνιάδος του Αγγελόπουλου, Χρήστος Σαμαράς, κλήθηκε για κατάθεση στο ΣΔΟΕ. Αποκάλυψε ότι ο «χοντρός» είχε επικονωνήσει μαζί του και, λέγοντας του «έχουμε πρόβλημα», του είχε δώσει εντολή να σηκώσει ένα εκατομμύριο ευρώ από κοινούς λογαριασμούς τους. Παρότι οι τράπεζες στην Κατερίνη είχαν ειδοποιηθεί να δεσμεύσουν τα χρήματα του, προχώρησαν στην έκδοση τεσσάρων επιταγών.

Αργότερα υποστήριξαν ότι το ειδοποιητήριο του ΣΔΟΕ δεν είχε παραληφθεί εγκαίρως λόγω τεχνικού προβλήματος στο φαξ. Για την υπόθεση σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος των δύο ανδρών, ενω οι υπάλληλοι των τραπεζών απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες.

Ο Έλληνας βαρώνος της κοκαΐνης βρισκόταν ήδη στη φυλακή όταν σε βάρος του σχηματίστηκαν δικογραφίες για ξέπλυμα εκατομμυρίων ευρώ μέσω κερδισμένων δελτίων του ΟΠΑΠ. Σε μια από αυτές αναφέρεται ότι για τη μεταφορά των 5,4 τόνων κοκαϊνης είχε προεισπράξει 36 εκατ. ευρώ και είχε αναθέσει στον κουνιάδο του να τα θάψει σε ερημική περιοχή του Λιτόχωρου.

Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ο Σαμαράς ανέσυρε από το χώμα δεσμίδες με χαρτονομίσματα των 500 ευρώ και συμπλήρωνε δελτία του «ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ» σε συγκεκριμένο πρακτορείο στο Λιτόχωρο. Από περίπου 50.000 ευρώ, ο μηνιαίος τζίρος του καταστήματος έφτασε τον Σεπτέμβριο του 2006 τα 12.5 εκατομμύρια.

Ο Αγγελόπουλος απασχόλησε και πιο πρόσφατα δημοσιότητα και διωκτικές αρχές. Τον περασμένο Γενάρη η ξαδέλφη του βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστού είχε καταθέσει στο τμήμα δίωξης Εκβιαστών ότι ο «Αλέκος» είχε υπογράψει συμβόλαιο θανάτου εναντίον πρώην συνηγόρου του. Όπως είπε στους αστυνομικούς, ο δικηγόρος είχε εισπράξει αμοιβή 1 εκ. ευρώ με την υπόσχεση να βγάλει τον «χοντρό» από τη φυλακή. Για τη δολοφονία του δικηγόρου, ο Αγγελόπουλος πλήρωσε 100.000 ευρώ στον Παν. Βλαστό ωστόσο, το συμβόλαιο ανακλήθηκε καθώς το παραλίγο θύμα επέστρεψε άρον άρον τα χρήματα που είχε προηγουμένως εισπράξει.

Για τη μεταφορά των ναρκωτικών ο Αγγελόπουλος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη, ενώ μικρότερες ποινές του επιβλήθηκαν για τις υποθέσεις ξεπλύματος. Οι δικηγόροι του πέτυχαν αρχικά συγχώνευση των ποινών του, ενώ το 2011 το Εφετείο Κακουργημάτων Πειραιά μετέτρεψε τα ισόβια σε κάθειρξη 22 ετών, αναγνωρίζοντάς του το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Ο εισαγγελέας άσκησε έφεση επί της απόφασης, η οποία, σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, συζητήθηκε στον Αρειο Πάγο τον Σεπτέμβριο του 2014.

Όμως, η απόφαση επί της αναίρεσης, που «αναβίωνε» την πρωτόδικη, ισόβια καταδίκη του «Ελληνα Εσκομπάρ», καθαρογράφηκε και κοινοποιήθηκε τη 17η Ιουνίου 2015, δηλαδή μόλις μία μέρα μετά την αποφυλάκισή του. Τρεις μήνες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου, και ενώ η υπόθεση είχε βρεθεί στα πρωτοσέλιδα του ελληνικού Τύπου, ο Αγγελόπουλος οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.”

Albert Kahn: Πώς ένας Γερμανός άλλαξε το πρόσωπο χιλιάδων πόλεων

Albert Kahn: Πώς ένας Γερμανός άλλαξε το πρόσωπο χιλιάδων πόλεων

Στις 8 Δεκεμβρίου 1942 πέθανε ο αρχιτέκτονας και μηχανικός Albert Kahn, σε ηλικία 73 ετών.

Γνωστός ως «ο άνθρωπος που έχτισε το Ντιτρόιτ», κατασκεύασε περισσότερα από 2.000 κτίρια, κυρίως για τη Ford και τη General Motors, στην πόλη που θα γινόταν η καρδιά της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Σύμφωνα με τη νεκρολογία του στους New York Times, ο Kahn «έφερε την επανάσταση στην ιδέα του πώς θα πρέπει να είναι ένα σπουδαίο εργοστάσιο: Τα σχέδιά του έκαναν δυνατά τα θαύματα της μοντέρνας μαζικής παραγωγής και τα κτίριά του άλλαξαν το πρόσωπο χιλιάδων πόλεων, από το Ντιτρόιτ έως το Νοβοσιμπίρσκ».

Ο Albert Kahn γεννήθηκε στη Γερμανία το 1869. Όταν ήταν 11 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκε στο Ντιτρόιτ, όπου ως έφηβος έπιασε δουλειά ως μαθητευόμενος πλάι σε έναν αρχιτέκτονα.

Το 1902, αφότου δούλεψε για μία σειρά από γνωστά αρχιτεκτονικά γραφεία στο Ντιτρόιτ, άνοιξε τη δική του εταιρεία.

Χτίζοντας εργοστάσια για την Packard, ο νεαρός αρχιτέκτονας διαπίστωσε ότι εάν αντικαταστήσει τα ξύλα ή τα τούβλα που χρησιμοποιούνταν τότε με ενισχυμένο σκυρόδεμα, μπορούσε να επισπεύσει σημαντικά την κατασκευή βιομηχανικών κτιρίων.

Αυτό τα έκανε πιο γερά και λιγότερο εύφλεκτα. Επίσης, καθώς τα κτίρια με ενισχυμένο σκυρόδεμα χρειάζονται λιγότερους φέροντες τοίχους, δημιουργούνται πιο μεγάλοι ενιαίοι χώροι για τα ογκώδη βιομηχανικά μηχανήματα.

Το πρώτο εργοστάσιο του Kahn με ενισχυμένο σκυρόδεμα, το Packard Shop No. 10, στέκει έως και σήμερα στην East Grand Boulevard του Ντιτρόιτ.

«Η αρχιτεκτονική είναι 90% business και 10% τέχνη», έλεγε ο Kahn. Τα κτίριά του αντανακλούσαν αυτή η φιλοσοφία, καθώς είχαν λείες γραμμές, ήταν ευέλικτα και πάνω από όλα, χρηστικά.

Το πρώτο εργοστάσιο του Kahn για τη Ford, το Highland Park του 1909, χρησιμοποιούσε ασανσέρ και ανυψωτικά μηχανήματα για να εκτείνει τη γραμμή παραγωγής του περίφημου Model T σε διαφορετικούς ορόφους.

Παρότι ο Kahn σχεδίασε και μη βιομηχανικά κτίρια, όπως οι πύργοι γραφείων των Ford και GM στο κέντρο του Ντιτρόιτ, είναι πιο γνωστός για τα εργοστάσιά του, τα οποία αντανακλούσαν τις ανάγκες της βιομηχανικής εποχής.

Από τους Walton μέχρι τους Wertheimer: Οι 10 πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο

Από τους Walton μέχρι τους Wertheimer: Οι 10 πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο

Οι λίστες των οικονομικών περιοδικών και των εξειδικευμένων ερευνητών για τις πλουσιότερες οικογένειες του κόσμου παλαιότερα είχαν κάποιες σταθερές που δεν άλλαζαν με τίποτα: Οι Ροκφέλερ, οι Ρότσιλντ, οι βασιλιάδες του πετρελαίου στα κράτη του Κόλπου σύνδεσαν επί δεκαετίες το όνομά τους με τον απόλυτο πλούτο και τη δύναμη που συνεπάγεται το γεμάτο πορτοφόλι.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, φαίνεται να υπάρχει έντονη κινητικότητα ακόμα και στις πρώτες θέσεις. Ολοένα και περισσότεροι ασχολούνται με το να καταγράψουν με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη λεπτομέρεια τα πλούτη των ισχυρότερων οικογενειών, με διαφορετική μεθοδολογία, διαφορετικά στοιχεία και διαφορετικά ερευνητικά φίλτρα.

Κυκλοφορούν τουλάχιστον δέκα τέτοιες εξειδικευμένες λίστες (Bloomberg, Forbes, Financial Times, Wealth-X Reports, Credit Suisse Global Wealth Report, Wall Street Journal, για να αναφέρουμε μόνο τις πολύ βασικές) και όλες έχουν διαφορές μεταξύ τους, τόσο στην κατάταξη, όσο και στα τελικά ποσά.

Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να παρουσιάσουμε τη… μέση λίστα. Αυτή που αντλεί πληροφορίες απ’ όλες τις λίστες που κυκλοφορούν, δίνει βάρος σε όλα τα στοιχεία (π.χ. αν συμπεριλαμβάνονται ή όχι κρατικά funds και επενδύσεις στις αραβικές βασιλικές οικογένειες, αν κατακερματίζονται οι μεγάλες περιουσίες από κληρονόμους που ακολουθούν αυτόνομη επιχειρηματική πορεία κτλ.) και, προφανώς, προσεγγίζει περισσότερο στην αλήθεια;

Οι 10 πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο

1. Οικογένεια Walton, ΗΠΑ / 432 δισ. δολάρια

Το διαχρονικό Νο1 σε όλες τις λίστες πλούτου. Η αυτοκρατορία της Walmart, του απόλυτου γίγαντα του λιανεμπορίου στις ΗΠΑ και διεθνώς, ιδρύθηκε το 1962 από τον Σαμ Γουόλτον στο Άρκανσο. Οραματίστηκε φθηνά προϊόντα, μαζική διανομή και επιθετική ανάπτυξη, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο λειτουργίας της αγοράς. Σήμερα τα τρία βασικά μέλη της οικογένειας (Ρομπ, Τζιμ και Άλις Γουόλτον) ελέγχουν πάνω από το 80% του ομίλου. Η συνολική οικογενειακή περιουσία το 2025 εκτιμάται στα 432 δισεκατομμύρια δολάρια.

2. Οικογένεια Al Nahyan, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα / 324 δισ. δολάρια

Η οικογένεια Al Nahyan, κλάδος της δυναστείας των Bani Yas, κυβερνά το Άμπου Ντάμπι από τον 18ο αιώνα και συνδέει τον πλούτο της με το πετρέλαιο, τα κρατικά επενδυτικά ταμεία και τις διεθνείς τοποθετήσεις κεφαλαίων. Ιστορικός πυλώνας υπήρξε ο σεΐχης Ζάιντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχιάν, ιδρυτής των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το 1971. Σήμερα, «κεφαλή» θεωρείται ο πρόεδρος των ΗΑΕ, σεΐχης Mohamed bin Zayed Al Nahyan (MBZ). Η συνολική περιουσία της οικογένειας εκτιμάται το 2025 περίπου στα 324 δισεκατομμύρια δολάρια.

3. Οικογένεια Arnault, Γαλλία / 190,9 δισ. δολάρια

Η οικογένεια Arnault είναι το απόλυτο σύμβολο του διεθνούς luxury. Ο Bernard Arnault, μετά από σπουδές μηχανικού, αγόρασε το 1984 τον οίκο Christian Dior και έβαλε τα θεμέλια για τον όμιλο LVMH. Από το 1989 ως πρόεδρος και CEO, με σταθερή οικογενειακή διοίκηση, μετέτρεψε το LVMH σε κολοσσό πολυτελείας με πάνω από 75 brands (από Louis Vuitton και Dior μέχρι Tiffany και Sephora). Σήμερα η οικογένεια ελέγχει το 48% των μετοχών και το 64% των δικαιωμάτων ψήφου. Η περιουσία τους το 2025 εκτιμάται στα 190,9 δισεκατομμύρια δολάρια.

4. Οικογένεια Al Thani, Κατάρ / 173 δισ. δολάρια

Η δυναστεία Al Thani κυβερνά το Κατάρ από τα μέσα του 19ου αιώνα, αντλώντας πλούτο από τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου, ενώ από τη δεκαετία του 1990 επεκτείνεται μαζικά σε διεθνή επενδυτικά assets, real estate και media. Η οικογένεια έχει ως ιστορικό θεμέλιο τον Σέιχ Τζάσιμ μπιν Μοχάμεντ Αλ Θάνι, ιδρυτή του σύγχρονου κράτους. Σήμερα επικεφαλής είναι ο Εμίρης Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι. Η συνολική περιουσία της οικογένειας εκτιμάται το 2025 γύρω στα 173 δισεκατομμύρια δολάρια.

5. Οικογένεια Hermès, Γαλλία / 171 δισ. δολάρια

Η οικογένεια Hermès ξεκινά την πορεία της το 1837, όταν ο Τιερί Ερμές ίδρυσε στο Παρίσι εργαστήριο σαμαριών και δερμάτινων ειδών. Μεταπολεμικά, η επιχείρηση εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους οίκους πολυτελείας στον κόσμο, υπό την πολυγενεακή οικογενειακή διοίκηση που διατηρεί ακόμη τον έλεγχο. Σήμερα, ως «κεφαλές» θεωρούνται οι κληρονόμοι και διαχειριστές της δυναστείας Hermès, μεταξύ των οποίων οι Άξελ και Πιερ-Αλέξις Ντυμά. Η εκτιμώμενη περιουσία το 2025 φτάνει τα 171 δισεκατομμύρια δολάρια.

6. Οικογένεια Koch, ΗΠΑ / 149 δισ. δολάρια

Η ιστορία της οικογένειας Koch ξεκινά με τον Φρεντ Κοχ, που τη δεκαετία του 1940 ίδρυσε εταιρεία διύλισης και μηχανικής, η οποία εξελίχθηκε στο βιομηχανικό κολοσσό Koch Industries. Η περιουσία χτίστηκε σε πετροχημικά, ενέργεια, logistics, κατασκευές και δεκάδες άλλους κλάδους. Μετά τον θάνατο των αδελφών Ντέιβιντ και Φρεντ, η «κεφαλή» της οικογένειας είναι ο Τσαρλς Κοχ, που διαχειρίζεται έναν από τους μεγαλύτερους ιδιωτικούς ομίλους παγκοσμίως. Το 2025 η οικογενειακή περιουσία υπολογίζεται περίπου στα 149 δισεκατομμύρια δολάρια.

7. Οικογένεια Al Saud, Σαουδική Αραβία / 140 δισ. δολάρια

Η βασιλική οικογένεια Al Saud θεμελιώθηκε το 1744 με τη συμμαχία του Μοχάμεντ μπιν Σαούντ και του θρησκευτικού ηγέτη Μοχάμεντ αλ-Ουαχάμπ. Ο σύγχρονος πλούτος της συνδέεται άρρηκτα με την κρατική Aramco και το πετρέλαιο της αραβικής χερσονήσου. Ιστορικός ιδρυτής του σύγχρονου κράτους είναι ο βασιλιάς Αμπντουλαζίζ (Ιμπν Σαούντ). Σήμερα επικεφαλής θεωρείται ο βασιλιάς Σαλμάν, με τον πρίγκιπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (MBS) ως κεντρικό διαχειριστή ισχύος. Η περιουσία 2025 εκτιμάται περίπου στα 140 δισεκατομμύρια δολάρια.

8. Οικογένεια Mars, ΗΠΑ / 134 δισ. δολάρια

Η οικογένεια Mars ξεκίνησε το 1911, όταν ο Φρανκ Μαρς ίδρυσε μια μικρή εταιρεία ζαχαρωτών, η οποία εξελίχθηκε σε έναν παγκόσμιο κολοσσό τροφίμων, με brands σε σοκολάτες, snacks και pet-care. Η εταιρεία παρέμεινε σταθερά οικογενειακή, με τις τωρινές «κεφαλές» (τη Ζακλίν, τον Τζον και την Πάμελα Μαρς) να διαχειρίζονται έναν από τους μεγαλύτερους ιδιωτικούς ομίλους στις ΗΠΑ. Η περιουσία της οικογένειας το 2025 εκτιμάται στα 134 δισεκατομμύρια δολάρια.

9. Οικογένεια Ambani, Iνδία / 100 δισ. δολάρια

Η δυναστεία Ambani θεμελιώθηκε από τον Ντιρούμπάι Αμπάνι, που το 1966 ίδρυσε τη Reliance και τη μετέτρεψε σε τεράστιο βιομηχανικό όμιλο σε ενέργεια, πετροχημικά και κλωστοϋφαντουργία. Μετά τον θάνατό του το 2002, ο όμιλος μοιράστηκε μεταξύ των δύο γιων, με τον Μουκές Αμπάνι να ηγείται σήμερα της Reliance Industries και να επεκτείνεται σε telecom, λιανική, ψυχαγωγία και τεχνολογία. Η οικογένεια υπολογίζεται το 2025 να διαθέτει περιουσία γύρω στα 100 δισεκατομμύρια δολάρια.

10. Οικογένεια Wertheimer, Γαλλία / 88 δισ. δολάρια

Η οικογένεια Wertheimer συνδέθηκε με τη Chanel από τη δεκαετία του 1920, όταν οι αδελφοί Πιερ και Πολ Βερτχάιμερ χρηματοδότησαν την επιχείρηση της Κοκό Σανέλ. Έκτοτε διατήρησαν τον έλεγχο και ανέπτυξαν τον οίκο σε κορυφαίο luxury brand παγκοσμίως. Σήμερα επικεφαλής θεωρούνται οι αδελφοί Αλάν και Ζεράρ Βερτχάιμερ, που διοικούν έναν από τους ισχυρότερους οίκους μόδας και αρωμάτων. Η περιουσία της οικογένειας το 2025 εκτιμάται περίπου στα 88 δισεκατομμύρια δολάρια.

 

Andrew Carnegie: Πώς ένας αμόρφωτος μετανάστης έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο

Andrew Carnegie: Πώς ένας αμόρφωτος μετανάστης έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο

Στις 25 Νοεμβρίου 1835 γεννιέται στη Σκωτία ο Andrew Carnegie, ο μελλοντικός βασιλιάς του χάλυβα και πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

Ο Carnegie θα φτάσει στις ΗΠΑ στα 13 του χρόνια και χωρίς ουσιαστική μόρφωση, θα δημιουργήσει τη βιομηχανία του χάλυβα που θα φτιάξει τους σιδηροδρόμους, τις γέφυρες και τα αυτοκίνητα της Αμερικής.

Το 1901 θα γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, πουλώντας την εταιρεία του στον J.P. Morgan αντί 480 εκατ. δολαρίων, όμως έως τον θάνατό του, το 1919, θα έχει δωρίσει σε φιλανθρωπικούς σκοπούς 350 εκατ. δολάρια.

Ο Carnegie ήταν 13 ετών, το 1848, όταν η οικογένειά του άφησε την Σκωτία για την Αμερική, αναζητώντας μία καλύτερη τύχη και εγκαταστάθηκε στο σημερινό Πίτσμπουργκ.

Με την όποια μόρφωση είχε προλάβει να πάρει στη Σκωτία, ο Andrew έπιασε δουλειά σε ένα εργοστάσιο βαμβακιού, όπου έβγαζε 1,20 δολάρια την εβδομάδα.

Φιλόδοξος και εργατικός, έκανε μία σειρά από δουλειές και το 1859 διαδέχθηκε το αφεντικό του ως προϊστάμενος στους σιδηροδρόμους.

Όσο βρισκόταν σε αυτή τη θέση, έκανε κερδοφόρες επενδύσεις σε μία σειρά από επιχειρήσεις, όπως σε εταιρείες άνθρακα, μετάλλων και πετρελαίου καθώς και σε έναν κατασκευαστή βαγονιών.

Αφότου έφυγε από τους σιδηροδρόμους, το 1865, ο Carnegie συνέχισε την άνοδό του στον επιχειρηματικό κόσμο.

Η βιομηχανία των σιδηροδρόμων έμπαινε σε μία περίοδο υψηλής ανάπτυξης και εκείνος διεύρυνε τις επενδύσεις του σε αυτό τον τομέα και ίδρυσε μια εταιρεία κατασκευής γεφυρών και μία εταιρεία τηλέγραφου, χρησιμοποιώντας συχνά τις επαφές του για να κλείνει συμβόλαια.

Έως τις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής του, ήταν ήδη πολύ πλούσιος.

Στις αρχές των 1870 ίδρυσε την πρώτη του εταιρεία χάλυβα, κοντά στο Πίτσμπουργκ.

Τις επόμενες δεκαετίες, δημιούργησε μία αυτοκρατορία του χάλυβα και απέκτησε τον έλεγχο των εργοστασίων, των πρώτων υλών και των υποδομών μεταφοράς.

Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του υπέρμαχο των εργατών, όμως η φήμη του επλήγη από τη βίαιη απεργία στο εργοστάσιο του, Homestead, το 1892.

Ο ίδιος βρισκόταν σε διακοπές στην Σκωτία όταν ξεκίνησε η απεργία, όμως στήριξε τον γενικό διευθυντή του εργοστασίου, που κλείδωσε τους εργάτες έξω από το κτίριο.

Ακολούθησε σκληρή μάχη, στην οποία σκοτώθηκαν δέκα άνδρες. Έπειτα από πέντε μήνες, η απεργία έληξε με την ήττα των σωματείων.

Τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, το εργατικό κίνημα στις χαλυβουργίες του Πίτσμπουργκ ήταν αποδυναμωμένο.

Το 1901, ο τραπεζίτης John Pierpont Morgan αγόρασε την Carnegie Steel αντί 480 εκατ. δολαρίων, κάνοντας τον Andrew Carnegie τον πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο.

Την ίδια χρονιά, ο Morgan συγχώνευσε την Carnegie Steel με μία σειρά άλλες χαλυβουργίες για να φτιάξει την U.S. Steel, την πρώτη επιχείρηση στον κόσμο που έσπασε το φράγμα του 1 δισ. δολαρίων.

Μετά την πώληση της εταιρείας του, ο Carnegie αποσύρθηκε από τις επιχειρήσεις και αφοσιώθηκε στη φιλανθρωπία.

Το 1889 έγραψε το δοκίμιο «Το Ευαγγέλιο του Πλούτου», στο οποίο δήλωνε ότι οι πλούσιοι έχουν «ηθική υποχρέωση να μοιράζουν τα χρήματά τους με τρόπο που να προωθεί την ευημερία και την ευτυχία του απλού κόσμου».

«Ο άνθρωπος που πεθαίνει πλούσιος πεθαίνει ατιμασμένος», έλεγε.

Τελικά, δώρισε 350 εκατ. δολάρια, που σε σημερινά χρήματα θα ήταν δισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του.

Μεταξύ άλλων, ίδρυσε πάνω από 2.500 δημόσιες βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο, καθώς και ο ίδιος υπήρξε λάτρης των βιβλίων.

 

Πως ένας διαπλεκόμενος έμπορος φρούτων έγινε «Άρχων» του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Πως ένας διαπλεκόμενος έμπορος φρούτων έγινε «Άρχων» του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Αλλιώς είχαμε διδαχθεί από τα σχολικά μας χρόνια τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και τις αρχές και τις αξίες που ενέπνευσε στην παλιγγενεσία του ελληνικού Έθνους!

Και συνδεθήκαμε και ταυτιστήκαμε με μεγάλες μορφές της μετέπειτα Πατριαρχικής Σχολής που ιδρύθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο και επανιδρύθηκε μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως !

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τα τελευταία χρόνια έχει χειροθετήσει πολλούς Άρχοντες Διδασκάλους του Γένους, βασιζόμενο σε κριτήρια αδιαμφισβήτητα που συνάδουν με την ιστορική διαδρομή του καθενός, και επί της ουσίας σχετίζονται – δυστυχώς- με το νταραβέρι και την σκοπιμότητα και όχι μόχθους ή θυσίες για ένα καλύτερο αύριο της Πατρίδας και της Ορθοδοξίας!

Μια πλήρης καταστρατήγηση και διακωμώδηση Αρχών και Αξιών, που προσβάλουν λόγω της επιλεκτικότητας, το ποίμνιο και την κοινωνία!

Με αφορμή λοιπόν την χειροθέτηση του Ελληνοαμερικανού έμπορου (εισαγωγέα – εξαγωγέα) Χρήστου Μαραφάτσου σε Άρχοντα του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο (αυτά ούτε ο Father Alex δεν τόλμησε να τα κάνει, όχι ένας υποτίθεται σοβαρός και αξιόπιστος Αρχιεπίσκοπος!!!), καταδεικνύεται στην πράξη ότι για να γίνεις κι εσύ ένας Άρχοντας του Γένους και του Οικουμενικού Πατριαρχείου απαιτούνται τα εξής απλά βήματα:

  • Πρώτον, άνοιξε μπουτίκ φρούτων, όπως ο συγχωρεμένος ο Μάκης Δεμίρης σε παλιές ελληνικές σειρές της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ και εμπορεύσου ντομάτες, αγγούρια, μελιτζάνες, κολοκύθια, φρούτα και λαχανικά! Κοινώς, γίνε μανάβης!
  • Δεύτερον, προσπάθησε να γίνεις γλείφτης και αυλικός του εκάστοτε πρέσβη ή πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα! Κάνε τραπέζια και πάρτι με εκλεκτούς προσκεκλημένους στην Αθήνα, κοινώς μαϊντανούς!
  • Τρίτον, κάνε παρέα με τον Αργυρό και πήγαινε στα μπουζούκια πρώτο τραπέζι πίστα! Στο τέλος όπως βλέπεις, από τα πολλά πανέρια με λουλούδια, όλο και κάτι θα βγει!
  • Τέταρτον, γίνε κολλητός με τον πυρπολητή της Υδρας! Τι Άρχοντας του Γένους θα γίνεις αν δεν έχεις ένα φίλο που να έχει κάψει ένα νησί (την Υδρα με την θαλαμηγό Περσεφόνη!!!)! Από τον Μιαούλη και τον Κανάρη, εσύ διάλεξε τον Βασιλάτο από το Σικάγο! Εχει και ιδιωτικό τζετ… να πάτε και μια βόλτα!
  • Πέμπτον, γίνε Νταραβεριτζής και διαμεσολαβητής! Κλείσε δουλειές με τα σημαίνοντα πρόσωπα, κάνε τα κονέ, φέρε σε επαφή τον ένα με τον άλλον και όταν όλα αυτά τα πετύχεις, θα ανακηρυχθείς Άρχοντας του Γένους με τιμή και δόξα του Πατριαρχείου, δια χειρός Ελπιδοφόρου (τώρα σωθήκαμε με το λιβανιστήρι των Τούρκων και υποστηριχτή των γάμων των ομοφύλων όπου και παρίσταται)!

 

Πάνω από 50.0000 ευρώ για χτένισμα, μακιγιάζ και φωτογράφους δαπανά ο Φρίντριχ Μερτς

Πάνω από 50.0000 ευρώ για χτένισμα και μακιγιάζ δαπανά ο Φρίντριχ Μερτς

Το πρωθυπουργικό γραφείο του Φρίντριχ Μερτς παραδέχθηκε στο πλαίσιο κοινοβουλευτικής ερώτησης που έθεσε η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία», πως δαπανά «χιλιάδες ευρώ για την εμφάνιση του Γερμανού καγκελάριου».

Μάλιστα, το γραφείο του Φρίντριχ Μερτς ανέφερε πως ακόμη περισσότερα έχει ξοδέψει το υπουργείο Οικονομίας για την Κατερίνα Ράιχε, την ώρα που πολλοί αξιωματούχοι «επενδύουν» σε φωτογράφους.

Όπως μετέδωσαν τα περιοδικά Der Spiegel και Stern, ο καγκελάριος έχει χρεώσει για αισθητικούς, μακιγιέρ και κομμωτές 12.501 ευρώ από την ανάληψη των καθηκόντων του τον περασμένο Μάιο έως και τον Αύγουστο. Περισσότερα όμως από τον κ. Μερτς ξοδεύει η ομοσπονδιακή υπουργός Οικονομίας Κατερίνα Ράιχε, η οποία από τις 6 Μαΐου έως τις 4 Αυγούστου δαπάνησε 19.264 ευρώ για την προσωπική της φροντίδα.

Φρίντριχ Μερτς: Πάνω από 50.000 ευρώ τα έξοδα για μακιγιέρ

Από αυτά, τα 8.324 αφορούν έξοδα ταξιδιού για τον μακιγιέρ της, ο οποίος συνόδευε την κυρία Ράιχε στα ταξίδια της. Συνολικά, όλα τα υπουργεία ξόδεψαν 58.738 ευρώ για μακιγιέρ και κομμωτές κατά τους τέσσερις πρώτους μήνες της θητείας της νέας κυβέρνησης.

Οι υψηλότερες δαπάνες για φωτογράφο καταγράφονται στο υπουργείο Οικονομικών, με περισσότερα από 33.700 ευρώ. Ο υπουργός Εξωτερικών δαπανά 19.000 για φωτογράφο ενώ όλα τα υπουργεία μαζί έφθασαν τα 172.608 ευρώ. Ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ σε κρατιδιακό επίπεδο έχει δεκαπλασιάσει τις δαπάνες για φωτογράφους σε σχέση με τον προκάτοχό του, Χορστ Ζεεχόφερ. Μόνο για το 2022 ξόδεψε 180.000 ευρώ.

Κατά το παρελθόν, «πρωταθλήτρια» στα έξοδα προσωπικής φροντίδας είχε αναδειχθεί η πρώην υπουργός Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, η οποία π.χ. το 2022 χρέωσε το δημόσιο ταμείο με 136.500 ευρώ προκειμένου να έχει μαζί στα ταξίδια της την προσωπική μακιγιέζ της. «Όταν εμφανίζεσαι στην τηλεόραση, πρέπει να φοράς μακιγιάζ λόγω των ισχυρών προβολέων. Διαφορετικά, μοιάζεις με νεκροθάφτη, επειδή είσαι εντελώς γκρίζος», είχε δηλώσει τότε η πρώην υπουργός.

Πώς ο Σαμ Μπάνκμαν–Φρίντ έστησε τη μεγαλύτερη απάτη από την εποχή της Enron

Πώς ο Σαμ Μπάνκμαν–Φρίντ έστησε τη μεγαλύτερη απάτη από την εποχή της Enron

Ήταν τέτοιες μέρες, Νοέμβριος πριν από τρία χρόνια, όταν γονάτισε ένα «θαύμα» της νέας οικονομίας. Ήταν η στιγμή που η ίδια η έννοια της εμπιστοσύνης στα ψηφιακά assets κατέρρευσε.

Μέσα σε λίγες μέρες, to FTX, το ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων που παρουσιαζόταν ως το ασφαλές πρόσωπο της νέας εποχής, βυθίστηκε σε ένα χάος απάτης και πανικού.

Στο επίκεντρο ένας νεαρός δισεκατομμυριούχος με ατημέλητα μαλλιά, t-shirt και το βλέμμα ενός παιδιού που πίστεψε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο χωρίς κανόνες.

Το όνομά του: Σαμ Μπάνκμαν–Φρίντ.

Το όραμά του: να «διορθώσει» την αγορά των crypto.

Το αποτέλεσμα: η μεγαλύτερη κατάρρευση μετά την Enron — και μια προειδοποίηση για όποιον πιστεύει ότι η τεχνολογία μπορεί να αντικαταστήσει την ηθική.

Είναι 9 Νοεμβρίου 2022, και το ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων που πριν λίγους μήνες διαφημιζόταν στο Super Bowl καταρρέει μέσα σε ώρες. Ο άνθρωπος που εμφανιζόταν στα εξώφυλλα του Fortune και του Forbes ως «ο επόμενος Γουόρεν Μπάφετ» βλέπει τώρα την περιουσία του να εξατμίζεται.

Το FTX, άλλοτε τρίτο μεγαλύτερο ανταλλακτήριο crypto στον κόσμο, αναστέλλει τις αναλήψεις. Και ολόκληρη η βιομηχανία των ψηφιακών νομισμάτων παγώνει.

Το παιδί-θαύμα που δήλωνε ιδεαλιστής

Ο Σαμ Μπάνκμαν–Φρίντ —ή απλώς SBF, όπως τον φώναζαν— γεννιέται στο Στάνφορντ, από δύο καθηγητές Νομικής.

Απόφοιτος του MIT, γοητεύεται από τη φιλοσοφία του αποδοτικού αλτρουισμού, της ιδέας πως μπορείς να γίνεις δισεκατομμυριούχος για να δωρίσεις τον πλούτο σου στην ανθρωπότητα.

Στα 25 του, ιδρύει την Alameda Research, μια εταιρεία arbitrage που εκμεταλλεύεται διαφορές τιμών στο Bitcoin. Το 2019 ιδρύει το FTX — ένα crypto exchange με slick design και φιλική εμπειρία χρήστη. Το αφήγημα είναι τέλειο: νέος, ιδιοφυΐα, ανιδιοτελής.

Σύντομα, οι επενδυτές συρρέουν. Το SoftBank Vision Fund, η Sequoia Capital, το Ontario Teachers’ Pension Plan βάζουν εκατοντάδες εκατομμύρια. Στο απόγειο, η αποτίμηση φτάνει τα 32 δισ. δολάρια.

Ο SBF γίνεται δωρητής στο Δημοκρατικό Κόμμα, κάνει lobbying στην Ουάσιγκτον, εμφανίζεται δίπλα σε υπουργούς Οικονομικών και κηρύττει τη «διαφάνεια στα crypto».

Φοράει σορτσάκια, πίνει energy drinks, κοιμάται σε υπνόσακο μέσα στο γραφείο. Είναι η εικόνα του «νεαρού ιδιοφυούς geek» που θα φέρει «ήθος» σε μια αχαρτογράφητη αγορά.

Το ψέμα πίσω από την οθόνη

Μόνο που πίσω από το cool αφήγημα, το FTX και η Alameda είναι «συγκοινωνούντα δοχεία». Κατά τρόπο απολύτως παράνομο και ανήθικο.

Η Alameda χρησιμοποιεί τα χρήματα των πελατών της FTX για να καλύψει ζημιές και να ποντάρει σε ριψοκίνδυνα trades.

Η αξία του token FTT, που υποτίθεται ότι εγγυάται τη ρευστότητα της FTX, βασίζεται σε… FTT. Όλα είναι ένας κύκλος εσωτερικού…κοπανιστού αέρα.

Κι έπειτα έρχεται το δημοσίευμα του CoinDesk στις 2 Νοεμβρίου 2022: ένα εσωτερικό έγγραφο της Alameda δείχνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του ενεργητικού της βασίζεται στο FTT.

Η αγορά μυρίζει αίμα. Η Binance, ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής, ανακοινώνει ότι πουλάει τα FTT που διαθέτει. Σε λίγες ώρες, ξεκινά ο πανικός. Οι χρήστες ζητούν αναλήψεις ύψους 6 δισ. δολαρίων μέσα σε δύο μέρες. Το FTX δεν έχει ρευστό. Και η φούσκα σκάει.

Το ντόμινο

Ο Μπάνκμαν–Φρίντ στέλνει tweet: “Assets are fine” (το ενεργητικό είναι εντάξει). Τρεις ώρες αργότερα, σβήνει το tweet.

Προσπαθεί να βρει διάσωση από τη Binance. Ο Ζάο Τσανγκπένγκ δέχεται να ελέγξει τα βιβλία — και την επόμενη μέρα αποσύρει την πρόταση: «Τα προβλήματά του είναι πέρα από κάθε έλεγχο», λέει.

Οι αγορές παγώνουν. Το Bitcoin βυθίζεται κάτω από τα 16.000 δολάρια. Η τιμή του FTT καταρρέει 90%. Η αξία του FTX καταρρέει στο μηδέν.

Στις 11 Νοεμβρίου 2022, η εταιρεία καταθέτει αίτηση πτώχευσης στο Ντέλαγουερ.

Στο δικαστήριο, ο νέος CEO Τζον Ρέι —ο ίδιος που ανέλαβε την Enron το 2001— δηλώνει:«Ποτέ στην καριέρα μου δεν έχω δει τέτοια αποτυχία ελέγχου και τέτοια απουσία αξιόπιστων οικονομικών δεδομένων».

Η αποκάλυψη

Οι ερευνητές ανακαλύπτουν ένα λάκκο 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Πελάτες από 134 χώρες χάνουν αποταμιεύσεις, hedge funds καταρρέουν, δίκτυα δανεισμού παγώνουν.

Η απάτη είναι τόσο εκτεταμένη που το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μιλά για «οικονομικό έγκλημα του αιώνα».

Ο SBF συλλαμβάνεται περίπου έναν μήνα αργότερα στις Μπαχάμες. Κατηγορείται για απάτη, ξέπλυμα χρήματος και παραβίαση χρηματοπιστωτικών κανονισμών.

Όταν τον ρωτούν πώς χάθηκε τόσος πλούτος, απαντά ψύχραιμα:«Μάλλον δεν ήμουν τόσο καλός στα ρίσκα όσο νόμιζα».

Η δίκη, η ποινή, το αποτύπωμα

Το 2024, το ομοσπονδιακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης τον κρίνει ένοχο για επτά κατηγορίες απάτης και συνωμοσίας. Η ποινή —βαριά: 25 χρόνια φυλάκιση.

Ο άλλοτε «Μεσσίας των crypto» παρακολουθεί τώρα από το κελί του στο Μπρούκλιν τις αγορές να έχουν αλλάξει πρόσωπο.

Το FTX έχει διαλυθεί. Οι διαχειριστές ρευστοποιούν τα εναπομείναντα assets, ενώ οι αρχές προσπαθούν να ανακτήσουν περίπου 60 σεντς ανά δολάριο για τους επενδυτές.

Η υπόθεση έχει γίνει πια παράδειγμα προς αποφυγή στα πανεπιστήμια, και η φράση “Do your own research” έχει αποκτήσει βαρύτητα.

Η φούσκα που καθρέφτισε την εποχή

Η ιστορία του FTX δεν είναι μόνο μια ιστορία απάτης.

Είναι η αντανάκλαση μιας ολόκληρης εποχής, που πίστεψε ότι μπορεί ο ψηφιακός κόσμος να κυριαρχήσει χωρίς κανόνες.

Όπως είπε ο οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, «δεν κατέρρευσε η τεχνολογία. Κατέρρευσε η ηθική πίσω από αυτήν».

Η υπόθεση δείχνει πόσο εύκολα το όραμα της καινοτομίας μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο απληστίας, και πώς κάθε νέο σύστημα —όσο «έξυπνο» κι αν είναι— χρειάζεται μια παλιά, απλή αρετή: λογοδοσία.

3 χρόνια μετά

Τρία χρόνια μετά, ο απόηχος της κατάρρευσης ακόμη ηχεί. Τα crypto έχουν επιβιώσει, αλλά πιο ώριμα, πιο ρυθμισμένα.

Οι επενδυτές δεν κυνηγούν πια το «εύκολο δισεκατομμύριο»· ζητούν κανόνες, εποπτεία, διαφάνεια.

Το FTX έπεσε, αλλά άφησε πίσω του ένα πολύτιμο μάθημα: πως καμία καινοτομία δεν είναι άτρωτη όταν χτίζεται πάνω στην αυταπάτη.

Νικόλας Άσιμος: Ηθοποιός, μουσικός, ποιητής, συγγραφέας, αναρχικός, τρελός

Νικόλας Άσιμος: Ηθοποιός, μουσικός, ποιητής, συγγραφέας, αναρχικός, τρελός

«Συγγνώμη, ρε Νίκο, που δε σου άδειασα νωρίτερα τη γωνιά, αλλά ως και ο θάνατος, ο οποίος όμως κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα, δε με ήθελε».

Με αυτό το ειρωνικό σημείωμα ο Νικόλας Άσιμος «αποχαιρέτησε» τον ιδιοκτήτη από τον οποίο νοίκιαζε το ψιλικατζίδικο στην οδό Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια, όπου βρέθηκε κρεμασμένος στις 17 Μαρτίου του 1988.

Λένε ότι «κρατούσε» ένα ημερολόγιο, στο οποίο κατέγραφε τις τελευταίες 15 ημέρες της ζωής του, ψάχνοντας να βρει κάτι που θα του έδινε λόγο να ζήσει.

Σε όλες τις ημέρες, μέχρι και στην 15η που αυτοκτόνησε, είχε σημειώσει «Χ», αφού ο κόσμος αυτός δεν είχε πλέον τίποτα να του προσφέρει.

Ο Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε ως Νικόλαος Ασημόπουλος στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη.

Μεγάλωσε στην Κοζάνη, ήταν καλός μαθητής και αρκετά οξύθυμος σαν χαρακτήρας. Σαν μαθητής, του αρέσει να διαβάζει εξωσχολικά βιβλία, γράφοντας παράλληλα στιχάκια και ποιήματα.

Το χειμώνα του 1966 στέλνει για δημοσίευση στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος», στη στήλη για νέους που επιμελείτο ο Νίκος Μαστοράκης, εξελληνισμένους τους στίχους του γαλλικού Monsieur Cannibal.

Ο Μαστοράκης τον ειρωνεύεται και ο Άσιμος του απαντάει με μία τετρασέλιδη επιστολή, βάζοντας τον στη θέση του. Αυτή είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Άσιμος, με το οποίο δηλώνει καθαρά ότι δεν «ασημώνεται», κοινώς δεν εξαγοράζεται.

Η καλλιτεχνική του φύση είναι αναμφισβήτητη και αχαλίνωτη. Φεύγει από το σπίτι του και ξεκινάει να παίζει σε παραστάσεις, ενώ σπουδάζει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Δεν παίρνει ποτέ πτυχίο αφού αφήνει μετέωρα τα τελευταία έξι μαθήματα και «κατεβαίνει» στην Αθήνα.


Το ταλέντο του τον φέρνει σε επαφή με μεγάλες φυσιογνωμίες της εποχής, από τον Γιάννη Ζουγανέλη, την Χαρούλα Αλεξίου και τον Διονύση Σαββόπουλο, μέχρι τον Θάνο Μικρούτσικο, τη Σωτηρία Λεονάρδου και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μάλιστα έχει τραγουδήσει και πολλά τραγούδια του Άσιμου, όπως το «Αγαπάω και αδιαφορώ», «Χαιρετίσματα στην εξουσία», «Καταρρέω», «Βενσερέμος» και άλλα.

Έχοντας έντονη αντιστρατιωτική θέση παίρνει απανωτές αναβολές από τον στρατό, στήνοντας θεατρικές παραστάσεις κάθε φορά έρχεται η ώρα να παρουσιαστεί.

Ξεκινάει να ηχογραφεί κασέτες τις οποίες πουλάει έξω από το Πολυτεχνείο και στους δρόμους των Εξαρχείων, στην τιμή των 100 δραχμών.

Παράλληλα, γράφει και εκδίδει σε 1500 αντίτυπα το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους», ενώ ξεκινάει να παίζει σε διάφορες ταινίες.

Η σχέση του με την εξουσία ήταν πάντα εκρηκτική και οι πρώτες συλλήψεις του αρχίζουν με το μετακομίζει σε ένα μικρό δωματιάκι στην οδό Αραχόβης, στα Εξάρχεια.

Τον κατηγορούν, αρχικά, για ηθική αυτουργία και υποκίνηση στην διατάραξη της κοινής ειρήνης και τον προφυλακίζουν για δύο μήνες στις φυλακές της Αίγινας. Βγαίνοντας από την φυλακή λέει «θα ξανάρθω».

Επιστρέφει στην πώληση περιοδικών και των κασετών του, ενώ οι πολιτικές παρεμβάσεις του είναι πλέον πιο έντονες από ποτέ.

Μάλιστα με αφορμή τη σύλληψη του Φίλιππα και της Σοφίας Κυρίτση, ο Νικόλας έχοντας την κόρη του αγκαλιά, εισβάλει στα ανακριτικά γραφεία με ένα πλαστικό πιστόλι, προκαλώντας πανικό.

Μέχρι το χειμώνα του 1980 καθιερώνεται ως καλλιτέχνης του δρόμου, στήνοντας αυτοσχέδιες παραστάσεις που ταράζουν τους Αθηναίους.

Την ίδια περίοδο πρωτοστατεί στην κατάληψη ενός ερειπωμένου σπιτιού επί της οδού Βαλτετσίου, συλλαμβάνεται και στέλνεται στο Δαφνί, ευτυχώς για λίγες μόλις μέρες.

Νοικιάζει στην Καλλιδρομίου 55 το γνωστό μαγαζάκι και το μετατρέπει σε «Χώρο Προετοιμασίας».

Η αστυνομία πλακώνει συχνά-πυκνά και η διαδρομή τμήμα – Δαφνί – Καλλιδρομίου γίνεται επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, με το ξύλο και τα ηλεκτροσόκ να δίνουν και να παίρνουν.

Τη χαριστική βολή δίνει ένα περιστατικό που διαδραματίστηκε στις 7 Ιουνίου 1987, σε ένα διαμέρισμα της Ζαΐμη.

Εκεί γίνεται μια παρανοϊκή «Τελετή Μύησης» με την παρουσία μιας κοπέλας της οποίας ο φόβος σε συνδυασμό με τις παρανοϊκές ιδέες και πράξεις του Άσιμου οδηγούν στη σύλληψη και προφυλάκισή του με τις κατηγορίες του βιασμού κατ’ εξακολούθηση και παράνομη κατακράτηση.

Κατά την διάρκεια της προφυλάκισής του η κοπέλα αποσύρει τη μήνυση εναντίον του, όμως ο εισαγγελέας έχει αντίθετη άποψη, έτσι παραμένει στον Κορυδαλλό μέχρι τέλη Ιουνίου οπότε βγαίνει με χρηματική εγγύηση που καταβάλλει η οικογένειά του.

Βγαίνοντας από το κελί, με τις κατηγορίες να βαραίνουν την ψυχή, βυθίζεται στην τρέλα.

Οι περίοικοι της Καλλιδρομίου και ο διαχειριστής του κάνουν τη ζωή δύσκολη, ενώ δεν λείπουν περιστατικά χρήσης βίας εναντίον του αφού και ο ίδιος έχει χάσει κάθε έλεγχο.

Κάνει πειράματα, βασανίζοντας και σκοτώνοντας ζωάκια (από τα οποία ζήτησε συγχώρεση σε ένα από τα έξι γράμματα που άφησε πριν αυτοκτονήσει), δέρνει περαστικούς, κοπανάει ανθρώπους με την μαγκούρα του και καταφέρεται συστηματικά κατά των γυναικών, τις οποίες χαρακτηρίζει «δούλες».

Λίγο καιρό μετά, και παρά τη θέλησή του, με εντολή του πατέρα του οδηγείται διά της βίας στην ιδιωτική ψυχιατρική κλινική «Γαλήνη».

Βγαίνοντας από την κλινική είναι κυριολεκτικά ράκος από τα ψυχοφάρμακα ενώ η αφόρητη πίεση της επικείμενης δίκης, η επικείμενη έξωση από το σπιτάκι του, η φοβία των ψυχιατρείων και η ρετσινιά του βιαστή τον κάνουν κομμάτια.

Τον πιάνουν κρίσεις μελαγχολίας, απομονώνεται και φτάνει σε σημείο να τον αποφεύγουν ακόμα και οι ελάχιστοι πραγματικοί φίλοι του.

Εκεί αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή του. Η κηδεία του Νικόλα, έγινε το απόγευμα της Παρασκευής 18 Μαρτίου 1988 στο νεκροταφείο της Καλλιθέας, παρουσία 200 περίπου ατόμων.

Τα έξοδα της κηδείας ανάλαβε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, φροντίζοντας λίγο καιρό αργότερα να τοποθετηθεί και μία μαρμάρινη επιτύμβια στήλη με τους στίχους του «Μπαγάσα».

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι όσο λίγο ασχολήθηκαν κάποιοι με τον Άσιμο όσο ήταν εν ζωή, τόσο πολύ ασχολήθηκαν μετά θάνατο, όταν και κυκλοφόρησαν, επίσημα πλέον, τα περισσότερα τραγούδια του και έδωσαν στους μη μυημένους την ευκαιρία να γνωρίσουν, τουλάχιστον, τα τραγούδια του. «Μπαγάσας», «Γιουσουρούμ», «Λίνα», «Παράτα τα», «Το παπάκι», «Εγώ με τις ιδέες μου» και «Βαρέθηκα» είναι μόνο μερικά από αυτά που τον κρατούν μέχρι σήμερα ζωντανό!

 

NBA: Ποιοι είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι παίκτες για το 2025 – Σε ποια θέση βρίσκεται ο Γιάννης

NBA: Ποιοι είναι οι πιο ακριβοπληρωμένοι παίκτες για το 2025

Για ακόμη έναν χρόνο, το πρωτάθλημα του ­NBA αποδεικνύεται όχι μόνο πεδίο αθλητικής κορυφής, αλλά και ράμπα μεγάλων εσόδων για τους ηγέτες του.

Η πρόσφατη έκθεση του ­Forbes αποκαλύπτει ότι οι δέκα πιο ακριβοπληρωμένοι παίκτες της σεζόν 2025 ξεπερνούν συνολικά τα 900 εκατομμύρια δολάρια σε έσοδα πριν φόρων — ένα ιστορικό ρεκόρ για το άθλημα.

Η κορυφή και οι αριθμοί που εντυπωσιάζουν

Στην πρώτη θέση βρίσκεται ο ­Στεφ Κάρι, με έσοδα περίπου 159,6 εκατ. δολάρια, ενώ ο ­Λεμπρόν Τζέιμς ακολουθεί στη δεύτερη θέση με 137,6 εκατ. δολάρια και ο ­Κέβιν Ντουράντ έρχεται τρίτος με 104,3 εκατ. δολάρια.

Στην τέταρτη θέση κατατάσσεται ο Έλληνας σούπερ-σταρ Γιάννης Αντετοκούνμπο, με εκτιμώμενα έσοδα 99,1 εκατ. δολάρια.

Τα έσοδα αυτά δεν προέρχονται μόνο από τους μισθούς των ομάδων τους, αλλά και από επιχειρηματικές συνεργασίες, brand και χορηγίες.

Τι σημαίνουν τα μεγέθη για την αγορά

Η αύξηση των εσόδων στους κορυφαίους παίκτες του NBA αντανακλά μια σειρά παραγόντων: τη διεθνή επέκταση του πρωταθλήματος, τις συμφωνίες με ψηφιακές πλατφόρμες, τη δυναμική των ατομικών εμπορικών σημάτων και τη «μετατροπή» ενός αθλητή σε πολυδιάστατη προσωπικότητα.

Αυτό σημαίνει πως οι σύλλογοι, οι χορηγοί και οι πλατφόρμες περιεχομένου συμμετέχουν σε ένα οικοσύστημα όπου το ποδόσφαιρο… για το μπάσκετ, παίρνει τεράστιο μέγεθος.

Οικονομικά και στρατηγικά μηνύματα

Η θέση του Γιάννη Αντετοκούνμπο στην τέταρτη θέση του καταλόγου υπογραμμίζει τη διεθνή του εμβέλεια και τη μετατροπή του σε παγκόσμιο brand.

Ταυτόχρονα, για το ίδιο το NBA, τα ρεκόρ εσόδων υποστηρίζουν τη διαπραγματευτική του ισχύ απέναντι στο τηλεοπτικό και ψηφιακό περιεχόμενο.

Οι επενδυτές στον αθλητισμό θα επιτηρούν προσεκτικά τους ερχόμενους μήνες: η δυνατότητα να συνδυαστεί η παρουσία ενός αθλητή με ψηφιακή πλατφόρμα, merchandise και προσωπικό brand αποτελεί πλέον κλειδί.

Η λίστα του Forbes επιβεβαιώνει πως ο σύγχρονος αθλητής δεν είναι απλώς παίκτης — είναι επώνυμο με επιχειρηματική προοπτική, με δείκτες που φτάνουν σε εκατομμύρια.

Σαναέ Τακαΐτσι: Η ζωή της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού της Ιαπωνίας

Σαναέ Τακαΐτσι: Η ζωή της πρώτης γυναίκας πρωθυπουργού της Ιαπωνίας

Πώς έχουμε στο μυαλό μας μια μεσήλικα Γιαπωνέζα γυναίκα; Πώς τη σχεδιάζουν τα αιώνια στερεότυπα; Κάντε το εικόνα στο μυαλό σας, αντιστρέψτε το 100% και θα έχετε το προφίλ της Σανάε Τακαΐτσι. Η 64χρονη νέα πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της χώρας που αναλαμβάνει αυτό το ρόλο, ήταν από την αρχή της ζωής της αποφασισμένη να σπάσει τα στερεότυπα. Αυτό τη βοήθησε να ανέβει σε κορυφές που καμία άλλη γυναίκα δεν έχει κατακτήσει.

Γεννημένη στις 7 Μαρτίου 1961 στην επαρχία Νάρα, μια από τις λίγες περιοχές στο νησί Χονσού που δεν θεωρείται «αστική», η Τακαΐτσι καλλιέργησε ένα προφίλ αντισυμβατικό. Η οικογένειά της δεν ήταν από τις ελίτ: Ο πατέρας της εργαζόταν σε αυτοκινητοβιομηχανία, η μητέρα στην αστυνομία της πόλης. Η Σανάε πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια φοιτώντας στο Πανεπιστήμιο Κόμπε, αν και οι βαθμοί της θα της επέτρεπαν να σπουδάσει μέχρι και το Τόκιο.

Η συντηρητική της οικογένεια τής το απαγόρεψε, λέγοντάς της ότι δεν θα τη βοηθούσε οικονομικά. Αντί να απογοητευτεί, εκείνη πείσμωσε: Αποφάσισε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο του Κόμπε χωρίς να αφήσει το σπίτι της, κάτι που σημαίνει ότι έκανε διαδρομή έξι ωρών καθημερινά (!) με το τρένο για να τα καταφέρει. Και παράλληλα εργαζόταν τα απογεύματα ως γραμματέας.

Το προφίλ της συντηρητικής Σαναέ

Στην εφηβεία της άκουγε τους Black Sabbath, τους Deep Purple, τους Iron Maiden -και δεν έμεινε απλός ακροατής· έπαιξε τύμπανα σε ένα all-female συγκρότημα που έκανε διασκευές σε «Rock Bottom», «I Surrender» και άλλα παρόμοια. Παράλληλα, υπήρξε λάτρης των μοτοσικλετών -λέγεται πως αναφέρονταν με τρυφερότητα στο Kawasaki Z400GP που είχε. Σε δημόσιες συνεντεύξεις έχει αναφέρει ότι για να «ξεσπάει» μετά από έντονες συναντήσεις και ομιλίες «καταφεύγει» στο ηλεκτρικό της σετ από τύμπανα. Με ακουστικά, φυσικά, γιατί δεν θέλει να ενοχλεί στο γραφείο.

Όσον αφορά στην προσωπική της οικογενειακή ζωή: δεν απέκτησε δικά της παιδιά. Σε μια από τις συνεντεύξεις της αποκάλυψε ότι είχε μια γυναικολογική επέμβαση, μετά από την οποία δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει, και έτσι το αποδέχθηκε. Παρόλα αυτά, αποτέλεσε μητρική φιγούρα για τα τρία παιδιά του συζύγου της από προηγούμενο γάμο, και έχει εγγόνια από αυτά. Επίσης, έχει γίνει γνωστό ότι καπνίζει έντονα, στοιχείο που σε κάποιες συνεντεύξεις έχει αναφέρει χωρίς ενδοιασμούς.

Μια σύνοψη, λοιπόν, του προφίλ της; Μία γυναίκα με μη-τυπικό πολιτικό παρελθόν, heavy metal ακτιβίστρια, λάτρης των δύο τροχών, με προσωπική ζωή που δεν ακολούθησε τη «κανονική» ιαπωνική γραμμή με γάμους και παιδιά, και με συνήθειες, όπως το κάπνισμα και η μοτοσικλέτα, οι οποίες παραπέμπουν σε πιο «ελεύθερο» πνεύμα. Τι θα μπορούσε, λοιπόν, να πρεσβεύει πολιτικά μια τέτοια γυναίκα;

Χωρίς αμφιβολία, η πλειοψηφία όσων διαβάζουν το κείμενο αυτό θα την έσπρωχνε προς τον προοδευτικό χώρο. Κι όμως, οι απόψεις της Ιάπωνα πρωθυπουργού χαρακτηρίζονται από «συντηρητικές» ως και «υπερσυντηρητικές».

Η Τακαΐτσι στην πολιτική σκηνή

Το 1993, εξελέγη ως ανεξάρτητη στη Βουλή των Αντιπροσώπων και το 1996 εντάχθηκε στο κυβερνών κόμμα Φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί (LDP) κι έγινε προστατευόμενη του Σίνζο Άμπε, ο οποίος οδήγησε την Ιαπωνία από το πόστο του πρωθυπουργού πολλά χρόνια. Σταδιακά ανέβηκε, υπηρετώντας σε υπουργικά πόστα, και υιοθέτησε το προφίλ της «σιδηράς» πολιτικού, αυτοβούλως συγκρίσιμης με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την οποία δηλώνει ως πρότυπό της.

Παρότι η ίδια έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας, δεν θεωρείται προχωρητική στις θέσεις της για τα δικαιώματα των γυναικών. Έχει ταχθεί κατά της δυνατότητας για έγγαμους να διατηρούν διαφορετικά επώνυμα, και τάσσεται κατά της δυνατότητας για γυναικεία διαδοχή στον ιαπωνικό αυτοκρατορικό θρόνο. Επίσης, αν και έχει μιλήσει για θέματα γυναικείας υγείας και για το θέμα της υπογονιμότητας (κάτι που αγγίζει και την ίδια) δεν φαίνεται να κατατάσσει την ισότητα των φύλων ως πρωταρχικό ζήτημα της κυβερνητικής της ατζέντας.

Η στάση της απέναντι στη μετανάστευση είναι αυστηρή: έχει υποστηρίξει την ανάγκη για πιο σκληρούς ελέγχους, περιορισμούς, και έλεγχο της «τάξης» στην παρουσία ξένων στη χώρα. Ο λόγος της για «συνύπαρξη με σεβασμό» μεταξύ Ιαπώνων και ξένων έχει χαρακτηριστεί ως ηπιότερη λεκτικά εκδοχή ενός κλειστοφοβικού εθνικισμού. Τον οποίο, βέβαια, πρέσβευε ολόκληρη η κοινωνία της Ιαπωνίας για πολλούς αιώνες.

Η Τακαΐτσι κινείται σε ένα ιδεολογικό πλαίσιο όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει η «παραδοσιακή» Ιαπωνία, με έμφαση στην οικογένεια, τον εθνικό κορμό και την ασφάλεια. Η επιλογή της να επισκέπτεται (με την υπουργική της ιδιότητα) στρατιωτικά μνημεία, τα οποία έχουν σχέση με τους επιθετικούς πολέμους της Ιαπωνίας (με Κίνα, Ρωσία, ως και την εκστρατεία στην Ινδοκίνα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) έχουν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις.

Αλλά η ίδια έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να αποποιηθεί την μακρά στρατιωτική παράδοση της χώρας της. Έτσι το βλέπει.

Η κοινωνική της υπόσταση (γυναίκα στην κορυφή της πολιτικής πυραμίδας και μαζί «σιδηρά» πολιτικός) παραμένει ένα παράδοξο που προκαλεί σκέψη. Θα κριθεί στο μέλλον πόσο θα μπορέσει να συνδυάσει την προσωπική της εικόνα με τις απαιτήσεις μιας ιαπωνικής κοινωνίας που αλλάζει, και αν θα υπάρχει διάθεση για μεταρρυθμίσεις κοινωνικής προόδου ή αν θα παραμείνει στην πορεία της εθνικής και παραδοσιακής σταθερότητας.