Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία έχει μόνο 47 σουίτες

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία έχει μόνο 47 σουίτες

Η εταιρεία Aman, ένας γίγαντας της πολυτελούς φιλοξενίας, λειτουργεί συνολικά 36 ξενοδοχεία, θέρετρα και ιδιωτικές κατοικίες σε είκοσι χώρες.

Όλα χαρακτηρίζονται ως τόποι προορισμού και καθορίζουν σημαντικά με τη παρουσία τους την προσέλευση ενός κοινού με μεγάλη οικονομική άνεση σε όποια χώρα αναπτύσσονται.

Τα παραδείγματα είναι πολλά, μεταξύ αυτών και τα περίφημα Amanjena στο Μαρόκο, Amanpuri στο νησί Πουκέτ της Ταϊλάνδης, Amanzoe στο Κρανίδι -που βρίσκεται κοντά στο Πόρτο Χέλι της Πελοποννήσου- και Aman Tokyo στην πρωτεύουσα της Ιαπωνίας.

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες
Για πρώτη φορά όμως, η Aman φέρνει το μοναδικό της στυλ και την ιδιαίτερη άποψή της για τη φιλοξενία και στη θάλασσα.  Η κατασκευή του πρώτου μηχανοκίνητου πλοίου με την υπογραφή της, ολοκληρώνεται τον επόμενο χρόνο στην Ιταλία και την άνοιξη του 2027 θα σαλπάρει επίσημα.

Το Amangati σχεδιάστηκε από το φημισμένο ολλανδικό στούντιο Sinot Yacht Architecture & Design, ειδικευμένο στα πολυτελή σκάφη.

Η αισθητική τόσο στους εσωτερικούς χώρους όσο και στο εξωτερικό του, θυμίζουν περισσότερο ένα super yacht και λιγότερο ένα πολυτελές κρουαζιερόπλοιο.

Την κατασκευή του, ανέλαβε το κορυφαίο ιταλικό ναυπηγείο T. Mariotti με έδρα τη Γένοβα.

Μια εταιρεία με πολύ υψηλά πρότυπα ποιότητας καθώς είναι ένα από τα πιο σύγχρονα ναυπηγεία του κόσμου με προσήλωση στις οικολογικές τεχνολογίες.

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες

Μινιμαλιστικά χαρακτηριστικά και στοιχεία της Ιαπωνικής κουλτούρας

Οι 47 ευρύχωρες σουίτες του σκάφους έχουν σχεδιαστεί με βάση την παραδοσιακή ιαπωνική αισθητική Ryokan που χαρακτηρίζεται από καθαρές γραμμές και μινιμαλιστικό ύφος.

Τα παράθυρα αγγίζουν τα 2,3 μέτρα, καταλαμβάνοντας το συνολικό ύψος των δωματίων και προσφέρουν απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, ενώ στα μπάνια συναντάμε παροχές που θυμίζουν εκείνες ενός spa.

Παράλληλα, ένας μπάτλερ θα προσφέρει τις υπηρεσίες του οποιαδήποτε στιγμή ζητηθούν από τους VIP επιβάτες.

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες

Tα τέσσερα εστιατόρια με διαφορετικές προτάσεις εστίασης, θα προτείνουν μενού με έμπνευση από τη γη και τη θάλασσα που, σύμφωνα με την ιαπωνική κουλτούρα, διαμορφώνεται ανάλογα με τις εποχές.

Αυτό σημαίνει τι οι πρώτες ύλες στις κουζίνες τους αλλά και οι συνταγές θα είναι απόλυτα συνδεδεμένες με την χρονική περίοδο που ο επισκέπτης βρίσκεται στο σκάφος.

Στο Jazz Club, μια ορχήστρα ζωντανής μουσικής θα διασκεδάζει τους επιβάτες, ενώ οι mixologist θα προσφέρουν ιδιαίτερα κοκτέιλ σε ένα περιβάλλον σχεδιασμένο να προσφέρει στιγμές χαλάρωσης και ήσυχες συζητήσεις.

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες
Τα Aman Resorts είναι γνωστά για τις περίφημες Wellbeing παροχές τους και τα προγράμματα αισθητικών θεραπειών. Στο εντυπωσιακό spa του Amangati όλες οι αίθουσες θα διαθέτουν ιδιωτικές βεράντες με μπανιέρες υδρομασάζ, τμήματα γιόγκα και διαλογισμού, αλλά και έναν εξωτερικό Ζεν κήπο για απόλυτη χαλάρωση με ιαπωνικό στυλ. Στο beach club που θα λειτουργεί στην πρύμνη του πλοίου, οι εξωτερικοί χώροι θα παρέχουν εύκολη πρόσβαση στο νερό όταν φυσικά το σκάφος βρίσκεται σε ασφαλή θαλάσσια ύδατα. Η μεγάλη πισίνα 16 μέτρων στο έκτο κατάστρωμα θα προσφέρει άνετο χώρο για 36 συνολικά επισκέπτες ενώ θα περιστοιχίζεται από ξαπλώστρες και day beds.
Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες

Δέσμευση για μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος

«Το Amangati ενσαρκώνει απόλυτα το dna της Aman που ξεκάθαρα αντικατοπτρίζει την ηρεμία και τη μοναδική κομψότητα των χερσαίων καταφυγίων μας» δηλώνει σε μια πρόσφατη συνέντευξη του, ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Aman, Vlad Doronin. Το νέο δημιούργημα της εταιρείας, δεν θα γεμίζει με ρίπους το θαλάσσιο οικοσύστημα, όπως στις περισσότερες των περιπτώσεων με τα κλασσικά κρουαζιερόπλοια. Το υβριδικό σύστημα πρόωσης που διαθέτει έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί με ελάχιστες εκπομπές απορριμμάτων αλλά και μέγιστη αποδοτικότητα.

Amangati: Το πιο πολυτελές κρουαζιερόπλοιο στην ιστορία είναι γεγονός και έχει μόνο 47 σουίτες

Η Aman έχει δηλώσει και στο παρελθόν τη δέσμευση της για την μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής βιωσιμότητας, που συνοδεύει γενικότερα τη λειτουργεία και των επίγειων της Resorts.

Το Amangati εκτός από τα προγραμματισμένα του ταξίδια, θα μπορεί να νοικιαστεί από εταιρείες, μεγάλες παρέες ή και οικογένειες για να γιορτάσουν κάτι σημαντικό, ακολουθώντας τη θαλάσσια διαδρομή που θα επιλέξουν, αλλά και εξατομικευμένες υπηρεσίες που θα διαμορφωθούν ανάλογα με τα ενδιαφέροντά τους.

Οι 5 ερωτήσεις στις οποίες δεν πρέπει «ποτέ να απαντάτε» αν σας τις κάνει η τροχαία

Οι 5 ερωτήσεις στις οποίες δεν πρέπει «ποτέ να απαντάτε» αν σας τις κάνει η τροχαία

Έκνα δικηγόρος μας συμβουλεύει ποιες ερωτήσεις πρέπει να αποφύγει κάποιος αν τον σταματήσει η τροχαία στο δρόμο.

Πρόκειται για νομικό – ειδικό σε θέματα παραβάσεις κυκλοφορίας και γνωρίζει πολύ καλά πώς να προστατευθείτε από ερωτήσεις που μπορεί να αντιμετωπίσετε όταν σας σταματήσουν.

Το τελευταίο πράγμα που θέλετε, ειδικά αν είστε αθώοι, είναι να δώσετε πληροφορίες που μπορεί να σας ενοχοποιήσουν ή να μην συμμορφωθείτε με απλές οδηγίες.

Λοιπόν, εδώ είναι οι πέντε ερωτήσεις που πρέπει να αποφύγετε πάση θυσία:

Πόσο έχετε πιει;

O δικηγόρος εξήγησε: «Ποτέ, ποτέ, ποτέ να μην απαντάτε σε ερωτήσεις σχετικά με την κατανάλωση αλκοόλ όταν σας τις κάνει η αστυνομία – πάντα θα τις χρησιμοποιήσει εναντίον σας. Αν πείτε ψέματα, θα χρησιμοποιήσουν την ανακρίβεια σας σε δίκη, και αν πείτε την αλήθεια, απλώς θα σας κάνουν αλκοτέστ. Απλά μην απαντάτε «ποτέ» σε ερωτήσεις για το συγκεκριμένο θέμα.

Από πού έρχεστε;

Και αυτό είναι «παγίδα» λέει ο δικηγόρος προσθέτοντας ότι είναι πιο στρατηγικό απ’ όσο νομίζετε, καθώς η τροχαία πιθανότατα προσπαθεί να καταλάβει πού ήσασταν και ποιος μπορεί να είναι μάρτυρας εις βάρος σας.

Είναι ένας τρόπος για να «βρουν τη διαδρομή που πιθανότατα ακολουθήσατε ώστε να εντοπίσουν υλικό από κάμερες», ώστε μετά να μιλήσουν στους κατάλληλους ανθρώπους ή να πάνε στο μπαρ ή το εστιατόριο που ήσασταν για να συλλέξουν πληροφορίες και στοιχεία, όπως αποδείξεις.

Πού πηγαίνετε;

«Γιατί είναι δουλειά της αστυνομίας πού πηγαίνετε;» ρώτησε η δικηγόρος. Εξήγησε ότι αυτό μπορεί να αποκαλύψει όσα και το «από πού έρχεστε», διευκρινίζοντας: «Αν πηγαίνετε κάπου, τότε ίσως μπορέσουν να ρωτήσουν αυτά τα άτομα: «Τι σας είπε ότι έκανε εκείνο το βράδυ;», «Ποια ήταν τα σχέδιά του;», «Ήταν μαζί σας νωρίτερα;”». Ο δικηγόρος είπε ότι η αστυνομία συγκεντρώνει πάλι πληροφορίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον σας.

Ξέρετε γιατί σας σταμάτησα;

Μπορεί να ακούγεται διαφορετικό στην Ελλάδα, αλλά η πρόθεση παραμένει ίδια. «Η αστυνομία δεν σας ρωτά γιατί σας σταμάτησε· υποτίθεται ότι εκείνοι πρέπει να σας πουν γιατί σας σταμάτησαν», τόνισε ο δικηγόρος. Επίσης, αποκάλυψε: «Είναι απλώς κόλπο για να προσπαθήσουν να σας κάνουν να παραδεχθείτε ότι κάνατε κάτι λάθος». Οποιαδήποτε δήλωση μπορεί να θεωρηθεί παραδοχή, γι’ αυτό είναι σημαντικό να μην απαντάτε ούτε σε αυτή την ερώτηση.

Με τι ταχύτητα πιστεύετε ότι πηγαίνατε;

«Και αυτό είναι ένα κόλπο για να προσπαθήσουν να σας κάνουν να παραδεχθείτε ότι τρέχατε – μην απαντάτε σε ερωτήσεις που δίνουν στην τροχαία στοιχεία για το γιατί τελέσατε κάποια παράβαση ή ποια παράβαση τελέσατε», προειδοποίησε ο δικηγόρος.

Στη συνέχεια επέστρεψε στην ερώτηση για το πού μπορεί να πηγαίνατε, εξηγώντας: «Αν η αστυνομία ξέρει πού πάτε, ξέρει και γιατί ίσως να έχετε λόγο να φτάσετε τόσο γρήγορα».

Ο δικηγόρος είπε ότι αυτές είναι οι πέντε ερωτήσεις που συναντά πιο συχνά στην εμπειρία της ως ποινικής δικηγόρου υπεράσπισης, ειδικά σε υποθέσεις τροχαίων παραβάσεων, στις οποίες οι περισσότεροι τείνουν να απαντούν.

Μεγάλα ελληνικά κρασιά στη δημοπρασία των Masters of Wine στο Sotheby’s

Σημαντικά ελληνικά κρασιά στη δημοπρασία των Masters of Wine στο Sotheby’s

Η δημοπρασία του Iνστιτούτου των Masters of Wine στο Sotheby’s θεωρείται μία από τις πιο αναγνωρισμένες πρωτοβουλίες της διεθνούς οινικής κοινότητας.

Περιλαμβάνει σπάνιες φιάλες, ιδιαίτερες εμπειρίες και προσφορές από Masters of Wine από πολλές χώρες, με στόχο την ενίσχυση του Ινστιτούτου και των φοιτητών του.

Η φετινή δημοπρασία περιλαμβάνει 68 lots που αντιπροσωπεύουν μια ευρεία γεωγραφική γκάμα και διαφορετικές οινικές κουλτούρες.

Η Ελλάδα συμμετέχει με 6 προσεκτικά επιλεγμένα lots. Αυτά έχουν τόσο συμβολική όσο και πρακτική αξία. Συμβολικά, τοποθετούν την Ελλάδα δίπλα σε περιοχές που έχουν διαμορφώσει την ιστορία των fine wine μέσα στο χρόνο.

Πρακτικά, προσφέρουν σε επαγγελματίες και συλλέκτες μια καθαρή εικόνα των σύγχρονων ελληνικών terroirs όπως η Σαντορίνη, η Τήνος, η Νάουσα και το Αμύνταιο.

Η επιμέλεια των lots έγινε από τον Γιάννη Καρακάση MW σε στενή συνεργασία με την επιτροπή της δημοπρασίας, ώστε να παρουσιαστεί μια αυθεντική και σύγχρονη εικόνα της χώρας.

Πώς επιλέχθηκαν τα ελληνικά lots

Η διαδικασία ξεκίνησε με ένα βασικό ερώτημα. Πώς μπορεί η Ελλάδα να παρουσιαστεί με αξιώσεις σε μια δημοπρασία που συγκεντρώνει μερικά από τα πιο συναρπαστικά κρασιά και οινικά experiences του κόσμου.

Η απάντηση βασίστηκε σε τρία στοιχεία. Ποιότητα, ταυτότητα και αφήγημα.Κάθε ένα από τα έξι lots που δημιουργήθηκαν με επτά κορυφαία ελληνικά οινοποιεία προσφέρει μια διαφορετική προσέγγιση στο ελληνικό κρασί.

Περιλαμβάνουν σπάνιες φιάλες, κρασιά από terroirs με έντονη προσωπικότητα και εμπειρίες που φέρνουν τον πλειοδότη σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους και τους τόπους που διαμορφώνουν την εικόνα της Ελλάδας σήμερα.

Η επιλογή αναδεικνύει και την ποικιλομορφία της χώρας. Ηφαιστειακά νησιά, ορεινοί αμπελώνες, γρανιτικά εδάφη, προφυλλοξηρικά αμπέλια, καινοτόμοι παραγωγοί και ιστορικά κτήματα συνθέτουν μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της ελληνικής έκφρασης.

Στόχος δεν ήταν να περιοριστεί η Ελλάδα σε μία εικόνα, αλλά να διευρυνθεί ο διάλογος.

Γιατί αυτή η στιγμή είναι σημαντική για την Ελλάδα

Το ελληνικό κρασί συχνά περιγράφεται ως ανερχόμενο, όμως τέτοιοι χαρακτηρισμοί αποκτούν νόημα μόνο όταν δοκιμάζονται σε διεθνή περιβάλλοντα.

Μια δημοπρασία αποτελεί σημείο όπου η αντίληψη συναντά την πραγματικότητα.

Η παρουσία στην δημοπρασία του IMW στο Sotheby’s δείχνει ότι η Ελλάδα δεν είναι περιφερειακό ή πειραματικό στοιχείο, αλλά συμβάλλει ενεργά στον ευρύτερο διάλογο που διαμορφώνει τον σύγχρονο οινικό κόσμο.

Η ένταξη έξι ελληνικών lots αποδεικνύει ότι το ελληνικό κρασί αποκτά ισχυρότερη θέση σε σοβαρά διεθνή πλαίσια και αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο με εκτίμηση και αξιοπιστία.

Η δημοπρασία έχει ήδη προσελκύσει την προσοχή σημαντικών διεθνών μέσων, γεγονός που ενισχύει ακόμη περισσότερο την απήχησή της.

Δημιουργεί παράλληλα μια ευκαιρία για την Ελλάδα να ιδωθεί όχι ως ιδιομορφία, αλλά ως πηγή κρασιών και εμπειριών με ουσιαστικό πολιτιστικό και ποιοτικό ενδιαφέρον.

Οι προσφορές παραμένουν ανοιχτές έως τις δεκαπέντε Δεκεμβρίου.

Μπορείτε να δείτε τα lots και να συμμετάσχετε εδώ

Harry’s Bar: Η ιστορία πίσω από το πιο διάσημο μπαρ της Βενετίας

Harry’s Bar: Η ιστορία πίσω από το πιο διάσημο μπαρ της Βενετίας

Σε μια πόλη που μοιάζει χτισμένη για να αιχμαλωτίζει τους μύθους, ο μύθος του Harry’s Bar δημιουργήθηκε μάλλον απροσδόκητα. Όχι από κάποιον αριστοκράτη ή bon viveur, αλλά από έναν άνθρωπο που, όπως έλεγε ο ίδιος, υπήρξε απλώς «ένας ανήσυχος σερβιτόρος με καλή μνήμη».

Ο Cipriani εργαζόταν το 1928 ως σερβιτόρος και μπάρμαν σε διάφορα ξενοδοχεία, πριν μετακινηθεί στο Hotel Europa της Βενετίας, όπου σύντομα του ανατέθηκε η διαχείριση του μπαρ.

Μια τυχαία συνάντηση που άλλαξε την ιστορία

Η αρχική χρηματοδότηση προήλθε από έναν Αμερικανό πελάτη, τον Harry Pickering, μετά από μια σχετικά περίεργη σκηνή: ο Pickering φέρεται, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Cipriani στην αυτοβιογραφία του «Harry’s Bar: The Life and Times of the Legendary Venice Landmark», να είχε μείνει χωρίς χρήματα επειδή η οικογένειά του τον είχε κόψει οικονομικά.

Ο Cipriani του δάνεισε 10.000 λιρέτες. Ο Pickering επέστρεψε μήνες αργότερα, ξεμέθυστος, πλούσιος και ευγνώμων, όχι μόνο ξεπληρώνοντας το ποσό, αλλά δίνοντάς του επιπλέον 30.000 λιρέτες με την προτροπή να ανοίξει το δικό του μπαρ. Έτσι γεννήθηκε, το 1931, το Harry’s Bar, δίπλα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Hotel Europa, λίγα βήματα από το Grand Canal.

Το μπαρ προσέλκυσε από νωρίς συγγραφείς, ποιητές, αριστοκράτες, καλλιτέχνες και ανήσυχα πνεύματα. Ο Ernest Hemingway ήταν από τους πιο σταθερούς θαμώνες. Προτιμούσε πάντα ένα τραπέζι κοντά στην κουζίνα, όχι τόσο για την ησυχία του, αλλά για τη «ροή της ζωής», όπως έλεγε. Οι μαρτυρίες που διασώζονται από την οικογένεια Cipriani αναφέρουν ότι ο Hemingway άφηνε εξαιρετικά γενναιόδωρα φιλοδωρήματα και συχνά σημείωνε ιδέες πάνω σε χαρτοπετσέτες του μαγαζιού, κάποιες από τις οποίες φυλάσσονται ακόμη στο οικογενειακό αρχείο.

Ο Orson Welles, που είχε αδυναμία στα πλούσια γεύματα, παρήγγειλε συχνά δύο πρώτα και δύο δεύτερα πιάτα «για να καταλάβει καλύτερα το μενού», και όταν του απαγορεύθηκε να καπνίσει μέσα στο μαγαζί, απάντησε: «Τότε απαγορεύστε μου και να αναπνέω, είναι η ίδια εξάρτηση». Ο Truman Capote χρησιμοποιούσε το Harry’s Bar σχεδόν ως άτυπο γραφείο όταν διέμενε στη Βενετία.

Στα τραπέζια του κάθισαν η Peggy Guggenheim, η δούκισσα του Windsor, ο Charlie Chaplin, ο Tennessee Williams, η Maria Callas, αργότερα ο Woody Allen και πολλοί ακόμη που δεν χρειάζονταν ποτέ επίσημη πρόσκληση για να βρουν μια θέση στη μικρή αίθουσα.

Bellini και Carpaccio: οι πιο διάσημες υπογραφές του Harry’s Bar

Την ίδια εποχή γεννήθηκαν και οι δύο ίσως πιο διάσημες δημιουργίες του Harry’s Bar: το Bellini και το Carpaccio. Το Bellini δημιουργήθηκε το 1948, όταν στα χέρια του Giuseppe Cipriani έπεσε μια παρτίδα από εξαιρετικά, λευκά ροδάκινα. Η ιδέα να αναμείξει τον πουρέ ροδάκινου με το prosecco έδωσε ένα κοκτέιλ με χρώμα που θύμιζε τον απαλό, ροζ τόνο των τοιχογραφιών του Ιταλού ζωγράφου Giovanni Bellini, από τον οποίο πήρε το όνομά του.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1950, δημιουργήθηκε το Carpaccio. Μια κόμισσα, που ήταν πελάτισσα του μαγαζιού, είχε ιατρική σύσταση να αποφεύγει το μαγειρεμένο κρέας. Ο Cipriani έκοψε ωμό μοσχάρι σε λεπτές φέτες, πρόσθεσε μια απαλή σως και το πιάτο, με τα χρώματά του να θυμίζουν τους καμβάδες του ζωγράφου Vittore Carpaccio, από τον οποίο εμπνεύστηκε και πάλι χαρίζοντας στο πιάτο το όνομά του.

Η διεθνής φήμη του Harry’s Bar δεν οφείλεται σε κάποια οργανωμένη στρατηγική marketing. Ξεκίνησε σχεδόν τυχαία, όταν Αμερικανοί δημοσιογράφοι και συγγραφείς των δεκαετιών του ’50 και του ’60 άρχισαν να γράφουν για το μέρος αυτό ως «το μοναδικό σημείο στη Βενετία όπου αισθάνεσαι αβίαστα σαν στο σπίτι σου». Το μυθιστόρημα του Hemingway Across the River and Into the Trees ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο.

Ο Hemingway έγραφε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βενετία, το μυθιστόρημα “Across the River and Into the Trees” στο οποίο αναφέρει πολλές φορές το Harry’s Bar. Όταν είπαν στον Cipriani ότι ο Hemingway προώθησε το μπαρ δωρεάν, εκείνος φαίνεται να απάντησε: «Εγώ και το μπαρ μου τον προωθήσαμε. Άλλωστε του έδωσαν το βραβείο Νόμπελ αργότερα, όχι πριν».

Η επέκταση του ονόματος σταδιακά σε άλλες πόλεις έγινε υπό την καθοδήγηση του γιου του, Arrigo Cipriani, ο οποίος βρήκε τον τρόπο να μετατρέψει την αυθεντικότητα του μικρού μαγαζιού σε διεθνές σύμβολο φιλοξενίας, χωρίς να χάσει τη χαρακτηριστική του απλότητα. Ο Arrigo, γνωστός για τον αιχμηρό του λόγο και τη φιλοσοφία του γύρω από τη σωστή εξυπηρέτηση, έχει περιγράψει το μυστικό του Harry’s Bar ως κάτι απλό: «Η φιλοξενία δεν είναι θέαμα. Είναι μια σιωπηλή πράξη φροντίδας». Αυτή η αρχή φαίνεται να επιβίωσε από γενιά σε γενιά.

Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά, η αισθητική του Harry’s Bar παραμένει αναλλοίωτη, με τα λευκά, λινά τραπεζομάντηλα και τις vintage καρέκλες. Ο επισκέπτης αισθάνεται σαν να βρίσκεται σε μια ιδιωτική λέσχη, με παραδοσιακό σέρβις και διαχρονική κομψότητα. Κάποια μέρη δεν χρειάζονται μάρκετινγκ για να γίνουν θρύλοι. Αρκεί μια ιστορία που ξεκινά από μια πράξη ευγνωμοσύνης, λίγα ροδάκινα, μια κόμισσα με ιδιαίτερες προτιμήσεις, λίγη φαντασία και μια πόλη που βρίσκει πάντα τον τρόπο να γράφει ιστορίες πάνω στο νερό.

Το συλλεκτικό Airstream του Frank Lloyd Wright που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Το συλλεκτικό Airstream του Frank Lloyd Wright που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

«Θα ήθελα να έχω μια ελεύθερη αρχιτεκτονική. Θα ήθελα μια αρχιτεκτονική που να ανήκει στον τόπο όπου τη βλέπεις να στέκεται». Με αυτά τα λόγια είχε εκφράσει το αρχιτεκτονικό του όραμα ο Frank Lloyd Wright, o σπουδαίος Αμερικανός δημιουργός (1867–1969), που έμεινε στην ιστορία με έργα όπως το Fallingwater (1931), η κατοικία στην Πενσυλβάνια που μοιάζει να αναδύεται μέσα από καταρράκτη, και το Taliesin West (1937), το στούντιο στην Αριζόνα εμπνευσμένο από τις μορφές της ερήμου.

Αυτά τα δύο έργα, μαζί με πέντε ακόμη, μεταξύ των οποίων και το εμβληματικό Μουσείο Guggenheim στη Νέα Υόρκη (1956–1959) με την ελικοειδή ράμπα που ξετυλίγεται γύρω από το κεντρικό αίθριο, περιλαμβάνονται στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

O δάσκαλος της οργανικής αρχιτεκτονικής

Ο Frank Lloyd Wright επιζητούσε τη βαθιά αρμονία ανάμεσα στα κτίσματα και τη φύση. Τις κατασκευές του Taliesin West, για παράδειγμα, τις ήθελε να είναι «κοφτερές, καθαρές και άγριες», όπως ακριβώς και το περιβάλλον γύρω τους. Αυτά τα κτίσματα της ερήμου ενέπνευσαν τον σχεδιασμό ενός συλλεκτικού Airstream που θα παραχθεί σε μόλις 200 κομμάτια -μια συνεργασία ανάμεσα στη διάσημη αμερικανική εταιρεία και το Frank Lloyd Wright Foundation.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Πρόκειται για το “Airstream Frank Lloyd Wright Usonian Limited Edition”, ένα τροχόσπιτο που ενσωματώνει τις αρχές της Usonian αρχιτεκτονικής -όρος που προέρχεται από το United States of North America και που ο Wright επινόησε για να περιγράψει το όραμά του για μια νέα, οικονομικά προσιτή αρχιτεκτονική απόλυτα προσαρμοσμένη στο αμερικανικό τοπίο. Ο Wright σχεδίασε περισσότερες από 60 τέτοιες μονοώροφες κατοικίες, με καθαρή γεωμετρία, ανοιχτές κατόψεις και φυσικά υλικά, όπως τούβλο και ξύλο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα Usonian αρχιτεκτονικής είναι το Kentuck Knob, ένα σπίτι «ένα με τη φύση» σε σχήμα ημισελήνου στα υψίπεδα της Δυτικής Πενσυλβάνια.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Aισθητική Usonian

Στο κλασικό ασημί τροχόσπιτο των 8,5 μέτρων με το αεροδυναμικό σχήμα εντάχθηκαν πολλές αναφορές στο έργο του μεγάλου δημιουργού: μια εσωτερική υφασμάτινη οροφή, παρόμοια με εκείνη του μουσικού περιπτέρου στο Taliesin West -εμπνευσμένη από τις σκηνές όπου διέμεναν οι μαθητευόμενοι του Wright- ενσωματώθηκε στο αναδιπλούμενο σκίαστρο του Airstream. Ένα γεωμετρικό διακοσμητικό μοτίβο σε σχήμα φύλλου, σχεδιασμένο από τον μαθητή και συνεργάτη του Wright, Eugene Masselink, το 1956, στολίζει την είσοδο, τα ντουλάπια, το τραπέζι και τα φωτιστικά.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Τα αρχεία του Frank Lloyd Wright Foundation αποτέλεσαν πολύτιμο θησαυρό για τους σχεδιαστές της Airstream· το ντιζάιν της κουζίνας, για παράδειγμα, βασίζεται σε μια κινητή κουζίνα που είχε σχεδιάσει ο Wright το 1938 -έναν «πρόγονο» των σύγχρονων food trucks- η οποία δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Η χρωματική παλέτα Taliesin της αμερικανικής εταιρείας χρωμάτων Martin-Senour Paints, την οποία είχε επιμεληθεί ο Wright το 1956, δίνει χρώμα στο τροχόσπιτο: από τις γήινες αποχρώσεις της ερήμου που τόσο αγαπούσε -βαθύ κόκκινο, ώχρα, μουσταρδί- μέχρι το ανοιχτό τιρκουάζ, το μπλε και το πράσινο.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού
Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού
Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού
Τα έπιπλα έχουν mid-century modern ύφος, όπως η καρέκλα με την ψηλή πλάτη που παραπέμπει σε ένα εμβληματικό έπιπλο του Wright, ενώ το φωτιστικό οροφής με τις ξύλινες περσίδες που εκτείνεται κατά μήκος του τροχόσπιτου, κρύβοντας τον εξαερισμό και δημιουργώντας παιχνίδια φωτός και σκιάς, είναι εμπνευσμένο από το κεντρικό φωτιστικό της τραπεζαρίας στο Taliesin West.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Τα Usonian σπίτια του Wright έδιναν ιδιαίτερη έμφαση στη σύνδεση εσωτερικού και εξωτερικού. Έτσι, οι μηχανικοί και σχεδιαστές της Airstream αύξησαν τον αριθμό των παραθύρων σε 29 -μεταξύ των οποίων δύο γυάλινοι φεγγίτες και δύο κυκλικά φινιστρίνια- ώστε ο χώρος να πλημμυρίζει με φως και να προσφέρει ανεμπόδιστη θέα στα αμερικανικά τοπία.

Το συλλεκτικό Airstream που αλλάζει την εμπειρία του ταξιδιού

Και όπως σε όλα τα Airstream, η εργονομία είναι αδιαπραγμάτευτη: τα δύο μονά κρεβάτια μετατρέπονται εύκολα σε ένα άνετο king size, ενώ με τα ειδικά καλύμματα και τις καπιτονέ επενδύσεις ο χώρος μεταμορφώνεται από υπνοδωμάτιο σε καθιστικό. Στο μπροστινό τμήμα, το μετατρεπόμενο καθιστικό–τραπεζαρία και το γραφείο διπλώνουν για μέγιστη αξιοποίηση του μικρού χώρου, ενώ ο καναπές μπορεί να επεκταθεί για να δημιουργήσει έναν δεύτερο χώρο ύπνου. Επιπλέον, δύο καρέκλες και ένα σκαμπό διπλώνουν επίπεδα και αποθηκεύονται στο ντουλάπι του γραφείου–τραπεζαρίας.

Maybach Ocean Club: Όταν μια εταιρεία πολυτελών αυτοκινήτων δημιουργεί ένα μέγκα γιοτ

Maybach Ocean Club: Όταν μια εταιρεία πολυτελών αυτοκινήτων δημιουργεί ένα μέγκα γιοτ

Στη δεκαετία του 1920, οι κινητήρες Maybach, τροφοδοτούσαν τα θρυλικά αερόπλοια Zeppelin που διέσχιζαν τον Ατλαντικό και τα ταχύπλοα σκάφη της εποχής.

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το όνομα επιστρέφει στη θάλασσα με ένα εγχείρημα που φιλοδοξεί να μετατρέψει την ιδιοκτησία σε εμπειρία και την πολυτέλεια σε κοινότητα.

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ
Tο Maybach Ocean Club αντί για έναν ιδιοκτήτη, θα έχει μια κοινότητα εκλεκτών μελών που θα μοιράζονται τη χρήση του gigayacht και θα επιμερίζονται το κόστος.
Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ
Η ιδέα για το Maybach Ocean Club γεννήθηκε το 2020, στη σιωπή και την ηρεμία ενός λιμανιού κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Ο καπετάνιος Matthias Bosse, που κυβερνούσε επί 15 χρόνια το εμβληματικό superyacht Lady Moura μήκους 105 μέτρων, παρατηρούσε μια παράδοξη αναποτελεσματικότητα: ένα περιουσιακό στοιχείο αμύθητης αξίας παρέμενε αδρανές, ενώ τα έξοδα συντήρησης έτρεχαν αμείωτα.

Σε συνεργασία με τον επιχειρηματία Michael Hehn, συνέλαβαν μια επαναστατική λύση. Αντί για έναν ιδιοκτήτη που επωμίζεται όλο το κόστος για ελάχιστη χρήση, μια κοινότητα εκλεκτών μελών θα μοιραζόταν το προνόμιο και ταυτόχρονα θα επιμεριζόταν το κόστος.

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ

Ένας γίγαντας της θάλασσας

Το αποτέλεσμα είναι το Beyond Horizons, ένα gigayacht που προκαλεί δέος. Με μήκος 155 μέτρα και ολική χωρητικότητα άνω των 15.000 τόνων, το σκάφος φιλοξενεί 72 άτομα σε 30 πανομοιότυπες σουίτες των 74 τετραγωνικών μέτρων με ιδιωτικά μπαλκόνια.

Η αναλογία πληρώματος προς επιβάτες υπερβαίνει το 1:1, εξασφαλίζοντας υπηρεσίες επιπέδου που σπάνια συναντιούνται.

Το σχεδιαστικό γραφείο Dölker + Voges από το Αμβούργο συνεργάστηκε με την ομάδα της Mercedes για να μεταφράσει τη φιλοσοφία “Sensual Purity” σε ένα λειτουργικό σκάφος ανοιχτής θάλασσας με ρέουσες γραμμές που αποφεύγουν την επιθετικότητα πολλών megayachts, υπολογισμένα ανοίγματα που δημιουργούν σκιές και αντανακλάσεις.

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ

Μια από τις πιο καινοτόμες επιλογές αφορά την κατάργηση της ιεραρχίας. Όλες οι σουίτες είναι ίσες, χωρίς master suite και κατώτερες καμπίνες. Αυτή η εξίσωση είναι θεμελιώδης για το μοντέλο της λέσχης, που στοχεύει σε 300 επιλεγμένα μέλη-συνιδιοκτήτες.

Κάθε μέλος δικαιούται τέσσερις εβδομάδες ετησίως, καταβάλλοντας ετήσιο τέλος που καλύπτει όλα τα λειτουργικά όπως καύσιμα, πλήρωμα, κόστη λιμανιών και ασφάλεια.

Η κλασματική ιδιοκτησία επιτρέπει σε κάποιον που θα αγόραζε σκάφος 40 μέτρων να απολαμβάνει την αίγλη ενός 155 μέτρων.

Για να διατηρηθεί η καθαρότητα των γραμμών, ένα συνοδευτικό σκάφος 70 μέτρων μεταφέρει τα “παιχνίδια” θαλάσσης, όπως ταχύπλοα, τζετ σκι, υποβρύχια και μπορεί να προπορεύεται για να στήνει beach clubs πριν φτάσουν οι καλεσμένοι.

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ

Η βιωσιμότητα διατρέχει το εγχείρημα. Το σκάφος θα χρησιμοποιεί πράσινη μεθανόλη ή βιοντίζελ, με ελάχιστες εκπομπές οξειδίων θείου και αζώτου.

Χρησιμοποιεί δέρματα χωρίς κακοποίηση ζώων και συστήματα επόμενης γενιάς για μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης.

Η στρατηγική “Follow the Sun”, Μεσόγειος το καλοκαίρι, Καραϊβική ή Ινδικός Ωκεανός τον χειμώνα, μειώνει τις ανάγκες θέρμανση

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ
Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ

Από τη θάλασσα στον ουρανό

Το Maybach Ocean Club είναι το θαλάσσιο σκέλος μιας ευρύτερης στρατηγικής που περιλαμβάνει τα Mercedes-Benz Places, εμβληματικά κτίρια κατοικιών που λειτουργούν ως επίγεια λιμάνια.

Στο Μαϊάμι, ένας κυβιστικός πύργος 67 ορόφων με την Silver Arrow Lounge στην κορυφή. Στο Ντουμπάι, ένας ελλειπτικός hyper-tower 341 μέτρων με θέα το Burj Khalifa.

Η γεωγραφία δεν είναι τυχαία καθώς το Μαϊάμι είναι η πύλη για την Καραϊβική και το Ντουμπάι για τον Ινδικό Ωκεανό.

Maybach Ocean Club: Η πιο πολυτελής εταιρεία αυτοκινήτων δημιουργεί το απόλυτο μέγκα γιοτ

Όταν το Beyond Horizons λύσει κάβους το 2029, δεν θα μεταφέρει μόνο τους επιβάτες.

Θα μεταφέρει το όραμα μιας εταιρείας που αρνήθηκε να περιοριστεί στους τέσσερις τροχούς και τόλμησε να κατακτήσει ξανά τα στοιχεία που κάποτε δάμασαν οι ιδρυτές της: τη γη, τη θάλασσα και τον αέρα.

Η αληθινή ιστορία του παγκόσμιου χάρτη - Δεν είναι όλα όπως φαίνονται

Η αληθινή ιστορία του παγκόσμιου χάρτη – Δεν είναι όλα όπως φαίνονται

Η Γροιλανδία είναι το μεγαλύτερο νησί του κόσμου, αυτό μάθαμε στη γεωγραφία του σχολείου και αυτό βλέπουμε στους παγκόσμιους χάρτες που βρίσκονται παντού γύρω μας, από σχολικές αίθουσες μέχρι αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι η Αφρική είναι στην πραγματικότητα 14 φορές μεγαλύτερη από τη Γροιλανδία; Μα, ο χάρτης τις παρουσιάζει σχεδόν ίσες. Το ίδιο και για τη Ρωσία, που δεσπόζει σαν μια ατελείωτη έκταση, έτοιμη να καταπιεί την Ευρώπη.

Η Αφρική είναι στην πραγματικότητα διπλάσια σε έκταση από τη Ρωσία, ενώ το μάτι τις βλέπει σαν ίδια μεγέθη στον χάρτη.

Πώς γίνεται λοιπόν ο παγκόσμιος χάρτης να μας δίνει τόσο λανθασμένη εντύπωση για το πραγματικό μέγεθος των ηπείρων και των κρατών; Η απάντηση κρύβεται σε ένα όνομα που καθόρισε πέντε αιώνες γεωγραφικής φαντασίας: Mercator.

Ο “μηχανικός” της παγκόσμιας χαρτογραφικής αντίληψης

Ο Gerardus Mercator δεν ήταν απλώς ένας χαρτογράφος. Υπήρξε ένας άνθρωπος που, χωρίς να το επιδιώκει, έδωσε στον κόσμο τον χάρτη που γνωρίζει (και… παρερμηνεύει) μέχρι σήμερα. Γεννημένος το 1512 στη Φλάνδρα, σε μια Ευρώπη που μόλις είχε ανακαλύψει ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, ο Mercator μεγάλωσε σε μια εποχή απέραντης περιέργειας. Εξερευνητές περιπλανιούνταν στα άγνωστα, αυτοκρατορίες αναμετρούνταν πέρα από ωκεανούς, και η ανάγκη για ακριβείς χάρτες είχε γίνει ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Τα πλοία έπρεπε να κινούνται με προβλέψιμες πορείες, οι κυβερνήτες ήθελαν να γνωρίζουν πού βρίσκονται τα σύνορα των ονείρων τους, και η Ευρώπη αναζητούσε μια γεωγραφική τάξη στον νέο κόσμο που απλωνόταν μπροστά της.

Σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε ο Mercator, πανεπιστημιακά καλλιεργημένος, με πάθος για τα μαθηματικά, τη γεωμετρία και την κοσμογραφία. Ανήκε σε εκείνους τους ανθρώπους που μπορούσαν να κοιτάξουν μια καμπύλη και να δουν μαθηματική αρμονία. Κατάλαβε νωρίς πως ο κόσμος, ως σφαίρα, αρνείται πεισματικά να αποτυπωθεί σε επίπεδη επιφάνεια χωρίς παραμορφώσεις.

Έπρεπε, λοιπόν, να επιλέξει το πιο χρήσιμο, κατά τη γνώμη του: θέλει κανείς έναν χάρτη με σωστά μεγέθη ή έναν χάρτη που καθοδηγεί με ασφάλεια τα πλοία; Η απάντηση για τον Mercator ήταν ξεκάθαρη. Το 1569 παρουσίασε την περίφημη «μερκατορική προβολή», τον χάρτη που θα γινόταν το «δεδικασμένο» της παγκόσμιας χαρτογραφίας. Ήταν μια προβολή που «θυσίαζε» την πραγματική έκταση των χωρών, ειδικά όσο πλησιάζουμε στους πόλους, για να κερδίσει κάτι ανεκτίμητο εκείνη την εποχή: ευθείες γραμμές πορείας.

Στον χάρτη του Mercator, μια γραμμή με σταθερή πυξίδα -αυτό που λέμε λοξοδρομία- εμφανίζεται ως τέλεια ευθεία. Για τα ιστιοφόρα που διέσχιζαν τότε τον Ατλαντικό, αυτό σήμαινε λιγότερα λάθη, λιγότερες χαμένες αποστολές, λιγότερες ζωές “θυσία” στην απεραντοσύνη του ωκεανού. Αυτός ο χάρτης δεν προοριζόταν ποτέ για τα σχολικά θρανία, ούτε για να μας δώσει την αίσθηση του ποιος είναι μεγάλος και ποιος μικρός.

Προοριζόταν για θαλασσοπόρους. Κι όμως, καθώς τα χρόνια περνούσαν, η μερκατορική προβολή γινόταν όλο και πιο «βασιλιάς» των χαρτών. Χώρες, αυτοκρατορίες, συστήματα εκπαίδευσης, διεθνείς οργανισμοί, όλοι υιοθετούσαν την ίδια προβολή, συχνά χωρίς να συνειδητοποιούν ότι κάθε παραμόρφωση ήταν μια μαθηματική επιλογή, και όχι μια γεωγραφική αλήθεια.

Η απάντηση στο παράδοξο

Πώς γίνεται η Αφρική, η οποία απλώνεται σε 30 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, να εμφανίζεται περίπου ίση με τη Ρωσία, που φτάνει τα 17 εκατομμύρια; Πώς γίνεται η Γροιλανδία, που στην πραγματικότητα είναι λίγο μεγαλύτερη από την Αίγυπτο, να μοιάζει στον χάρτη σχεδόν όσο η Αφρική; Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που η προβολή τεντώνει τη γη καθώς ανεβαίνουμε γεωγραφικό πλάτος.

Κοντά στον Ισημερινό, οι χώρες προβάλλονται πιο ρεαλιστικά. Αλλά όσο πλησιάζουμε στους πόλους, το «τέντωμα» μεγαλώνει. Τόσο πολύ, που περιοχές όπως η Σιβηρία, ο Καναδάς και η Γροιλανδία παίρνουν μια εντελώς δυσανάλογη μεγαλοπρέπεια.

Κάπως έτσι διαμορφώθηκε και μια οπτική του κόσμου που δεν σχετιζόταν πλέον μόνο με την πλοήγηση, αλλά και με την πολιτική, την εκπαίδευση, ακόμη και με την ψυχολογία των εθνών. Για δεκαετίες, αιώνες ίσως, η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική εμφανίζονταν πολύ μεγαλύτερες από όσο είναι, ενώ περιοχές που βρίσκονταν κοντά στον Ισημερινό, όπως η Αφρική, η Νότια Αμερική, η Νοτιοανατολική Ασία, φαίνονταν μικρές, σαν δευτερεύουσες σε έναν «βορειοκεντρικό» πλανήτη.

Πολλοί ερευνητές μίλησαν αργότερα για μια άτυπη γεωπολιτική φόρτιση. Όχι, προφανώς, επειδή ο Mercator είχε τέτοιες προθέσεις, αλλά γιατί κάθε χάρτης είναι και μια ιστορία. Το ενδιαφέρον είναι πως ο ίδιος ο Mercator, άνθρωπος βαθιά ευσεβής και σχολαστικός, πιθανότατα δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι η προβολή του θα γινόταν παγκόσμια «ορθοδοξία».

Η δουλειά του ήταν τόσο τεχνικά πρωτοποριακή για την εποχή (συνδύαζε γεωγραφία, τριγωνομετρία, αστρονομία) που γρήγορα έγινε το πρότυπο για ναυτικούς, εξερευνητές και αργότερα για σχολεία, εκδοτικούς οίκους και κυβερνήσεις. Έτσι, ο χάρτης που σχεδιάστηκε για τον Ατλαντικό του 16ου αιώνα βρέθηκε να εξηγεί τον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος στον 21ο αιώνα

Η Ελλάδα όπως χαρτογραφήθηκε στο διάσημο “Άτλαντα του Mercator”, μια συλλογή χαρτών που δημοσιεύτηκε το 1595 από τον Rumold, γιo του Gerardus Mercator. Photo: AFPForum

Με τον καιρό, φυσικά, εμφανίστηκαν νέες προβολές που προσπάθησαν να διορθώσουν αυτές τις αναλογίες. Η προβολή του Gall–Peters, για παράδειγμα, έδωσε έμφαση στις πραγματικές επιφάνειες των χωρών, ισορροπώντας τις παραμορφώσεις. Άλλες προβολές, όπως αυτή του Robinson, προσπάθησαν να βρουν έναν συμβιβασμό ανάμεσα στην αισθητική και την ακρίβεια. Κι όμως, όσο κι αν διαφοροποιήθηκαν οι εναλλακτικές, ο χάρτης του Mercator παραμένει για πολλούς ο πιο οικείος. Ίσως επειδή μεγαλώσαμε με αυτόν, ίσως επειδή χρησίμευσε επί αιώνες ως το βασικό παράθυρο στον πλανήτη.

Το σίγουρο είναι ότι, τεχνικά μιλώντας, η μερκατορική προβολή δεν είναι «ψέμα». Είναι μια επιλογή. Ένας τρόπος να αποτυπώσουμε έναν τρισδιάστατο κόσμο σε μια επίπεδη σελίδα, με ένα συγκεκριμένο σκοπό: την πλοήγηση. Το ότι κατέληξε να διαμορφώνει την ίδια μας την οπτική για το μέγεθος των χωρών είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι οι χάρτες δεν είναι ουδέτεροι. Είναι εργαλεία, και κάθε εργαλείο χρειάζεται να το χρησιμοποιούμε γνωρίζοντας τους περιορισμούς του.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος θα δει τη Γροιλανδία να μοιάζει σαν μια παγωμένη ήπειρο έτοιμη να… αναμετρηθεί με την Αφρική, καλό θα είναι να θυμηθεί τον Mercator. Έναν άνθρωπο που, προσπαθώντας να βοηθήσει τα πλοία να βρουν ευθείες γραμμές στον ωκεανό, έδωσε σε ολόκληρη την ανθρωπότητα έναν χάρτη που συνεχίζει μέχρι σήμερα να… τετραγωνίσει τις καμπύλες.

Οι 7 παραγωγικές ερωτήσεις προς τα παιδιά σας και δεν πρέπει να τα ρωτάτε

Οι 7 παραγωγικές ερωτήσεις προς τα παιδιά σας και αυτά που δεν πρέπει ρωτάτε

Συχνά οι γονείς παραπονιούνται και ανησυχούν όταν τα παιδιά τους δεν τους λένε τίποτα για το πώς πήγε η μέρα τους. Συνήθως όμως τα παιδιά απαντούν μονολεκτικά στην ερώτηση «πώς ήταν στο σχολείο σήμερα;».

Υπάρχουν, κατά τους ειδικούς, ερωτήσεις πιο εύστοχες, που πυροδοτούν ουσιαστικές συζητήσεις. Όταν τα παιδιά αναστοχάζονται τις εμπειρίες τους, εξασκούν δεξιότητες όπως η συνειδητοποίηση των συναισθημάτων, η επίλυση προβλημάτων και η ενσυναίσθηση, και αναπτύσσουν μια νοοτροπία ανάπτυξης.

Ακολουθούν επτά ερωτήσεις που οδηγούν σε παραγωγικές συζητήσεις, ενώ παράλληλα βοηθούν τα παιδιά να γίνουν ψυχικά ισχυρότερα:

1. «Ποιο ήταν το καλύτερο μέρος της μέρας σου;»

Αυτή η ερώτηση ενθαρρύνει τα παιδιά να αναζητήσουν θετικά στοιχεία στο μυαλό τους. Για τα παιδιά που δεν τους αρέσει το σχολείο ή έχουν την τάση να επικεντρώνονται σε ό,τι πήγε στραβά, η απάντηση σε αυτή την ερώτηση τα βοηθά να αναπτύξουν αισιοδοξία και ευγνωμοσύνη, δύο παράγοντες που προστατεύουν την ψυχική υγεία.

Διατυπώστε την ερώτηση με βάση τη δική σας εμπειρία, λέγοντας: «Το καλύτερο μέρος της ημέρας μου ήταν η βόλτα που έκανα στο διάλειμμα του μεσημεριανού. Εσένα;». Το παιδί σας μπορεί να μοιραστεί ένα σημαντικό γεγονός που έκανε στο διάλειμμα.

2. «Από ποιο λάθος έμαθες σήμερα;»

Η ερώτηση αυτή «κανονικοποιεί» τα λάθη και ενθαρρύνει την υγιή ανάληψη κινδύνων. Το να μιλάμε ανοιχτά για τα λάθη μειώνει την ντροπή και βοηθά τα παιδιά να τα βλέπουν ως ευκαιρίες για ανάπτυξη.

Ρωτήστε με τόνο περιέργειας, όχι κριτικής: «Συνέβη κάτι σήμερα που θα έκανες διαφορετικά την επόμενη φορά;», κάτι που μπορεί να τα ωθήσει να πουν: «Ξέχασα το βιβλίο μου, οπότε θα το βάλω στην τσάντα μου απόψε για να μην το ξαναξεχάσω».

3. «Για ποιον ήσουν περήφανος σήμερα;»

Η ερώτηση αυτή στρέφει την προσοχή τους στους άλλους και καλλιεργεί την ενσυναίσθηση. Θα αποκτήσετε επίσης μια εικόνα για τις σχέσεις του παιδιού σας και για το τι εκτιμά.

Κάντε την ερώτηση πιο συγκεκριμένη ρωτώντας, για παράδειγμα: «Είδες κανέναν να προσπαθεί πολύ σκληρά για κάτι σήμερα;». Το παιδί σας μπορεί να μιλήσει για έναν φίλο που ήταν γενναίος ή μπορεί να επιδοκιμάσει τον εαυτό του και να πει: «Η φίλη μου ξέχασε το σνακ της, οπότε μοιράστηκα το δικό μου».

4. «Τι θα έκανε τη σημερινή μέρα καλύτερη;»

Αυτή η ερώτηση βοηθά τα παιδιά να αναγνωρίσουν συναισθήματα όπως η απογοήτευση χωρίς να κολλάνε σε αυτές τις εμπειρίες, ενώ ανοίγει τον δρόμο για την επίλυση προβλημάτων και τον προγραμματισμό.

Μπορείτε να ρωτήσετε με έναν διασκεδαστικό τρόπο, όπως: «Αν είχες ένα μαγικό ραβδί για να αλλάξεις ένα πράγμα από τη σημερινή μέρα, τι θα ήταν αυτό;». Με τον τρόπο αυτό μπορεί να αναδυθούν δημιουργικές ιδέες, όπως: «Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο για τη ζωγραφιά μου, ώστε να τη φέρω στο σπίτι για να την τελειώσω».

5. «Ποιον βοήθησες σήμερα;»

Μπορείτε να ενθαρρύνετε τα παιδιά να υιοθετήσουν μια κοινωνική συμπεριφορά με ερωτήσεις όπως αυτή. Όταν τις κάνετε τακτικά, τα παιδιά αρχίζουν να αναζητούν ευκαιρίες για να βοηθήσουν και οι πράξεις καλοσύνης γίνονται δεύτερη φύση τους.

Ρωτήστε τα για μικρές πράξεις συνεισφοράς: «Πώς βοήθησες σήμερα;». Μπορεί να θυμούνται κάτι απλό, όπως «βοήθησα τον δάσκαλο να μοιράσει τα χαρτιά».

6. «Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μάθατε σήμερα;»

Αυτό δίνει έμφαση στην περιέργεια και όχι στην ακαδημαϊκή επίδοση. Το να δείχνετε ενδιαφέρον για τη διαδικασία της μάθησης τροφοδοτεί τη δια βίου μάθηση.

Ενθαρρύνετε τα παιδιά να μιλήσουν για αυτά που έμαθαν εκτός από τα μαθήματά τους. Μπορεί να μοιραστούν μια διασκεδαστική πληροφορία, όπως «Έμαθα ότι ο δάσκαλός μου ξέρει να παίζει βιολί». Δείξτε ενδιαφέρον και κάντε συμπληρωματικές ερωτήσεις για να συνεχίσετε τη συζήτηση.

7. «Τι καινούργιο θα ήθελες να δοκιμάσεις;»

Αυτό ωθεί τα παιδιά να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους και τα ενθαρρύνει να είναι θαρραλέα. Δεν χρειάζεται να νιώθουν καλά σε κάτι για να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο. Είναι μια μαθησιακή εμπειρία.

Αν το παιδί σας διστάζει να δοκιμάσει νέα πράγματα, ενθαρρύνετέ το να πειραματιστεί ρωτώντας το: «Υπάρχει κάποιος σύλλογος ή κάποια δραστηριότητα που θα ήθελες να δοκιμάσεις μια φορά;». Μπορεί να είναι πιο πρόθυμο να εξερευνήσει αν ξέρει ότι δεν χρειάζεται να το συνεχίσει για πάντα.

Το μυστικό του πετρελαίου: Πού και πως δημιουργούνται τα μεγάλα κοιτάσματα

Αν κοιτάξει κανείς τον χάρτη με τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου της γης, ένα παράξενο μοτίβο αρχίζει να ξεπροβάλλει.

Εκεί που τα ποτάμια αφήνουν πίσω τους το τελευταίο τους ίχνος στην ξηρά πριν βρεθούν στη θάλασσα, ακριβώς στις εκβολές και τα δέλτα, βρίσκονται συχνά τα μεγαλύτερα δώρα του υπεδάφους.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για παράδοξο: Πίσω από αυτό κρύβεται μια ιστορία που ξεκινά πριν από εκατομμύρια χρόνια, τότε που η Γη ήταν αγνώριστη και ο άνθρωπος δεν υπήρχε ούτε ως… σχέδιο της φύσης.

Τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου βρίσκονται στις εκβολές και τα δέλτα των ποταμών.

Οι εκβολές ποταμών, όσο ταπεινές κι αναξιοποίητες κι αν μοιάζουν στην επιφάνεια, είναι από τα πιο παραγωγικά «εργοστάσια» οργανικής ύλης στον πλανήτη.

Όχι μόνο επειδή μεταφέρουν ό,τι έχει παρασύρει το ποτάμι στο ταξίδι του (φύλλα, φυτά, μικροοργανισμούς και λεπτή λάσπη), αλλά και επειδή αποτελούν χώρους ζωής για αμέτρητα μικροσκοπικά πλάσματα.

Στην πραγματικότητα, ένα δέλτα είναι κάτι σαν φυσικό… αλεστικό: χιλιάδες τόνοι οργανικού υλικού συσσωρεύονται, θάβονται και ξαναθάβονται κάτω από στρώματα άμμου και λάσπης, σχηματίζοντας έναν τεράστιο υπόγειο φάκελο γεμάτο πρώτες ύλες.

Το μυστικό της σύνδεσης

Ανάμεσα στα δέλτα και στο πετρέλαιο δεν είναι μόνο το πόσα πράγματα μαζεύονται εκεί, αλλά και το πώς θάβονται. Σε μια εκβολή, κάθε χρόνο το ποτάμι αφήνει ένα νέο, λεπτό στρώμα ιζήματος πάνω στο προηγούμενο. Σαν τις σελίδες ενός βιβλίου που γυρίζουν με τους αιώνες. Με τον καιρό, αυτά τα ιζήματα σχηματίζουν εκατοντάδες μέτρα πάχους.

Και όσο βαραίνουν, πιέζουν ό,τι βρίσκεται από κάτω. Η πίεση αυτή δεν είναι κάτι θεωρητικό: είναι το κλειδί για να μετατραπούν τα θαμμένα υπολείμματα φυτών και μικροοργανισμών στο υλικό που αργότερα θα ονομάσουμε πετρέλαιο.

Κάπου εδώ εμφανίζεται ένας όρος που συναντάμε συχνά, αλλά δύσκολα εξηγείται απλά: το «κηρογόνο» (kerogen). Δεν είναι τίποτε άλλο από το πρώτο στάδιο μεταμόρφωσης του οργανικού υλικού.

Σκεφτείτε το σαν ζύμη ψωμιού που δεν έχει ακόμη ψηθεί. Για να γίνει «ψωμί», δηλαδή πετρέλαιο, χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη πίεση και λίγη θερμότητα.

Αυτά τα δύο η φύση τα έχει σε αφθονία στα δέλτα, εκεί όπου τα ιζήματα συσσωρεύονται διαρκώς, βυθίζοντας την παλιά λάσπη ολοένα και βαθύτερα.

Κι όσο βαθύτερα, τόσο πιο ζεστά. Αλλά ακόμη κι αν δημιουργηθεί το πετρέλαιο, δεν μένει εκεί που γεννήθηκε.

Είναι ένα υλικό πιο ελαφρύ από το νερό και τείνει να «ανεβαίνει» μέσα στους πόρους των πετρωμάτων. Κινείται, λοιπόν, προς τα πάνω μέχρι να συναντήσει κάτι αδιαπέραστο, ένα φυσικό καπάκι από πηλό, σχηματισμούς από άργιλο ή συμπαγή βράχο. Αυτή είναι η «παγίδα» του πετρελαίου.

Το πιο ενδιαφέρον

Τα δέλτα, με τα εναλλασσόμενα στρώματα άμμου και αργίλου, προσφέρουν αμέτρητες τέτοιες παγίδες. Είναι σαν μια πολυώροφη πολυκατοικία με δεκάδες κλειστά δωμάτια, όπου σε κάθε ένα μπορεί να έχει «ανέβει» και να έχει παγιδευτεί πετρέλαιο.

Γι’ αυτό και περιοχές όπως το δέλτα του Νίγηρα, ο Κόλπος του Μεξικού, το δέλτα του Τίγρη και Ευφράτη στη Μεσοποταμία ή τα παράκτια της Βενεζουέλας έχουν γίνει εμβληματικές, καθώς φιλοξενούν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου στην υφήλιο.

Οι λεκάνες αυτές δεν είναι τυχαία πλούσιες σε υδρογονάνθρακες: ήταν κάποτε γιγαντιαίες εκβολές ποταμών, που συσσώρευαν υλικό για εκατομμύρια χρόνια.

Αρκετά, μάλιστα, μεγάλα κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής, παρότι σήμερα βρίσκονται μέσα στην έρημο, δεν προήλθαν από άνυδρες συνθήκες αλλά από αρχαία θαλάσσια συστήματα εκβολών που άλλαξαν όψη με τις μετακινήσεις των τεκτονικών πλακών.

Το αποτύπωμα αυτής της γεωλογικής ιστορίας είναι παντού. Εκεί που σήμερα βλέπουμε άμμο και ξηρασία, κάποτε υπήρχαν ποτάμια που άδειαζαν σε θάλασσες υπό τροπικό κλίμα.

Εκείνα τα παλιά ιζηματογενή συστήματα έγιναν οι υπόγειες βιβλιοθήκες πετρελαίου που εκμεταλλευόμαστε σήμερα.

Δεν είναι υπερβολή να γράψει κανείς ότι η ενεργειακή ιστορία του 20ού και του 21ου αιώνα στηρίζεται σε διαδικασίες που ξεκίνησαν όταν ακόμη στη Γη κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι και οι άνθρωποι ζούσαν στα σπήλαια.

Αν θέλει κανείς να καταλάβει πραγματικά γιατί τα δέλτα των ποταμών είναι τόσο κρίσιμα, αρκεί να σκεφτεί ένα απλό πράγμα: Πού αλλού στη φύση συσσωρεύονται ταυτόχρονα τόσο πολλή οργανική ύλη και τόσο πολλά ιζήματα; Πού αλλού θάβεται κάτι τόσο γρήγορα, τόσο βαθιά και τόσο καλά ώστε να μπορεί να συντηρηθεί για εκατομμύρια χρόνια χωρίς να σαπίσει;

Οι εκβολές είναι μοναδικές, όχι επειδή «έχουν» πετρέλαιο, αλλά επειδή δημιουργούν τις τέλειες συνθήκες για να δημιουργηθεί το πετρέλαιο. Είναι τα αργά, αλλά σίγουρα εργαστήρια της γεωλογικής χημείας.

Κάθε φορά που ακούμε για ένα τεράστιο κοίτασμα που ανακαλύφθηκε κάπου στον κόσμο, είναι πολύ πιθανό εκεί, πολύ παλιά, να υπήρχε ένα ποτάμι που έχυνε τη λάσπη του στη θάλασσα.

Κι αυτή η λάσπη, μαζί με τα φύκια, την άμμο, τις ρίζες και τα μικρόβια, να έγινε αργά και σταθερά το υγρό που κινεί τον πολιτισμό μας.

Και θα συνεχίσει να τον κινεί τα επόμενα χρόνια, παρά τις προβλέψεις περί του αντιθέτου. Στα δέλτα των ποταμών ο χρόνος και το χώμα συνεργάζονται.

Κι όταν συνεργάζονται για εκατομμύρια χρόνια, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι κάτι πολύτιμο.

Είτε το λέμε «οργανική ύλη», είτε «κηρογόνο», είτε «πετρέλαιο», η ιστορία πάντα ξεκινάει από το σημείο του ποταμού, το οποίο συναντά τη θάλασσα.

 

ΔΕΗ: Φως στο φόβο των γυναικών στις νυχτερινές μετακινήσεις

Για πέμπτη συνεχή χρονιά η ΔΕΗ συμμετέχει ενεργά στη Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Έμφυλης Βίας, φωτίζοντας μια καθημερινή και βαθιά ριζωμένη εμπειρία ανασφάλειας, τον φόβο που βιώνουν γυναίκες όλων των ηλικιών κατά τη βραδινή τους έξοδο. Η νέα πανελλαδική έρευνα επιβεβαιώνει ότι για 8 στις 10 γυναίκες η επιστροφή από μια βραδινή έξοδο δεν αποτελεί μια απλή διαδρομή, αλλά μια διαδικασία που συνοδεύεται από φόβο, επιφύλαξη και συστηματικά μέτρα αυτοπροστασίας.

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Έμφυλης Βίας, στις 25 Νοεμβρίου, αποτελεί μια υπενθύμιση ότι η βία κατά των γυναικών παραμένει μια επίμονη και πολυδιάστατη πραγματικότητα που επηρεάζει χιλιάδες ζωές παγκοσμίως.

Η ημέρα αυτή καλεί την κοινωνία να αναγνωρίσει την έκταση του προβλήματος, να ενισχύσει τις δράσεις πρόληψης και να στηρίξει τις γυναίκες που βιώνουν κακοποιητικές συμπεριφορές. Στην Ελλάδα, όπου τα περιστατικά ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας εξακολουθούν να απασχολούν έντονα την επικαιρότητα, η ημέρα αυτή λειτουργεί ως σημείο αναφοράς για την ανάγκη συνεχούς ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, καθώς και ουσιαστικών παρεμβάσεων που συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ασφαλούς και ισότιμου περιβάλλοντος για όλες τις γυναίκες.

Η ΔΕΗ, στο πλαίσιο του πυλώνα εταιρικής υπευθυνότητας «ΔΕΗ Ενεργώ», υλοποιεί μία ευρείας κλίμακας πανελλαδική  έρευνα σε συνεργασία με την εταιρεία ερευνών FocusBari και την εταιρεία επικοινωνίας DDB. Μέσα από την έρευνα «Μάθε πώς νιώθουν. Άλλαξε το πώς νιώθουν», η ΔΕΗ επιδιώκει να αναδείξει την καθημερινή εμπειρία ανασφάλειας που βιώνουν πολλές γυναίκες κατά τη βραδινή τους έξοδο, φωτίζοντας αντιλήψεις και συμπεριφορές που συχνά εκλαμβάνονται ως «κανονικότητα».

Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι η αίσθηση ασφάλειας στη βραδινή έξοδο παραμένει διαφορετική για γυναίκες και άνδρες. Οι γυναίκες δηλώνουν ότι λαμβάνουν προληπτικά μέτρα, προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους και συχνά περιορίζουν την ελευθερία κινήσεών τους σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άνδρες. Οι νεότερες γυναίκες εμφανίζουν τα υψηλότερα επίπεδα ανασφάλειας και φόβου, επιβεβαιώνοντας ότι η εμπειρία αυτή είναι ιδιαίτερα έντονη στις ηλικίες 18–34 ετών.

Ο φόβος που καταγράφεται δεν είναι θεωρητικός. Συχνά αποτελεί βίωμα, επηρεάζει τις επιλογές και επιβάλλει συμπεριφορές αυτοπροστασίας, από ελέγχους στη διαδρομή μέχρι προσαρμογές στην εμφάνιση και τις μετακινήσεις.

Η αντίληψη του κοινού και η εμπειρία των γυναικών στη βραδινή έξοδο

Η φετινή έρευνα αναδεικνύει ότι παρά την αυξανόμενη κοινωνική συζήτηση γύρω από την έμφυλη βία, οι γυναίκες συνεχίζουν να βιώνουν αισθητά υψηλότερα επίπεδα φόβου και επιφυλακής κατά τις νυχτερινές τους μετακινήσεις. Οι άνδρες, αντίστοιχα, αναγνωρίζουν σε μεγάλο βαθμό τον φόβο που βιώνουν οι γυναίκες του περιβάλλοντός τους, επιβεβαιώνοντας ότι ο παράγοντας του φύλου επηρεάζει καθοριστικά το συναίσθημα ασφάλειας.

Ενδεικτικά, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της έρευνας:

  • 84% των γυναικών δηλώνουν ότι φοβούνται όταν κυκλοφορούν βράδυ για διασκέδαση, με βασικούς φόβους – εκτός από την ληστεία που ισχύει και στους άνδρες – την παρακολούθηση (57%) και την παρενόχληση (36%) λόγω του φύλου τους.
  • Σχεδόν 6 στις 10 γυναίκες (59%) έχουν βιώσει οι ίδιες ή γνωρίζουν από πρώτο χέρι περιστατικό που τις έκανε να νιώσουν ότι απειλούνται ή κινδυνεύουν κατά τη διάρκεια βραδινής εξόδου – ποσοστό που αγγίζει το 80% στις ηλικίες 18–24.
  • Οι γυναίκες νιώθουν αισθητά λιγότερο ασφαλείς από τους άνδρες κατά τη νυχτερινή μετακίνηση (Μ.Ο. 3,1/5 έναντι 3,8/5 στους άνδρες), με τις νεότερες γυναίκες (18–24) να καταγράφουν το χαμηλότερο επίπεδο ασφάλειας (Μ.Ο. 2,7).
  • 53% των γυναικών δηλώνουν ότι ο φόβος επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις επιλογές τους για τη βραδινή έξοδο, ενώ 82% αλλάζουν συστηματικά τη συμπεριφορά τους λόγω αυτού.
  • Η ανασφάλεια αναγνωρίζεται καθολικά: 96% του συνολικού δείγματος συμφωνεί ότι οι γυναίκες έχουν περισσότερους λόγους να φοβούνται από ό,τι οι άνδρες όταν κινούνται τη νύχτα.

Παράλληλα, οι πρακτικές αυτοπροστασίας που υιοθετούν οι γυναίκες είναι εκτεταμένες και αποκαλυπτικές, στον βαθμό που ο φόβος διαμορφώνει τη συμπεριφορά τους. Πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι συνηθίζουν να ελέγχουν επανειλημμένα, αν τις ακολουθεί κάποιος, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό που φτάνει το 46% στο σύνολο των γυναικών και αγγίζει το 66% στις ηλικίες 18–24, δηλώνει ότι μιλά ή προσποιείται ότι μιλά στο τηλέφωνο προκειμένου να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια. Επιπλέον, δεν είναι λίγες εκείνες που αλλάζουν τον ρυθμό ή τον τρόπο με τον οποίο κινούνται, με το 29% να αρχίζει να τρέχει για να φτάσει πιο γρήγορα στον προορισμό του και το 28% να επιλέγει να περπατά στη μέση του δρόμου.

Τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η βραδινή έξοδος για πολλές γυναίκες παραμένει ένα πλαίσιο όπου ο φόβος καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την εμπειρία, επηρεάζοντας την ελευθερία κινήσεων και τη συμπεριφορά τους.

Η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων και Επικοινωνίας Ομίλου ΔΕΗ, κα. Σοφία Δήμτσα, σχολίασε σχετικά:

«Η βραδινή έξοδος θα έπρεπε να είναι μια στιγμή διασκέδασης, ελευθερίας και ασφάλειας για όλους. Ωστόσο, η φετινή έρευνα αναδεικνύει ότι για πολλές γυναίκες συνοδεύεται από φόβο, άγχος και διαρκή επαγρύπνηση. Με την πρωτοβουλία αυτή, επιδιώκουμε ως ΔΕΗ να φωτίσουμε μια πραγματικότητα που συχνά «κανονικοποιείται» και να ενισχύσουμε την κοινωνική συνειδητοποίηση και την κοινή ευθύνη όλων μας απέναντι στην έμφυλη βία. Μέσα από συνεργασίες με φορείς και οργανισμούς, η ΔΕΗ συνεχίζει να στηρίζει ενεργά πρωτοβουλίες που προάγουν τον σεβασμό και την ισότητα για όλους».

«Μάθε πώς νιώθουν. Άλλαξε το πώς νιώθουν.»

Η φετινή καμπάνια της ΔΕΗ, με τίτλο «Μάθε πώς νιώθουν. Άλλαξε το πώς νιώθουν», εστιάζει στην ευαισθητοποίηση γύρω από την άνιση εμπειρία της βραδινής εξόδου για τις γυναίκες. Μέσα από αληθινές μαρτυρίες, ποσοτικά δεδομένα και ένα δημιουργικό που αναδεικνύει τις σημαντικές συμπεριφορές που αποκαλύπτουν τον βαθμό του προβλήματος, η καμπάνια προσκαλεί το κοινό να κατανοήσει πώς βιώνουν οι γυναίκες τον φόβο στις μετακινήσεις τους κατά τη διάρκεια των νυχτερινών εξόδων τους. Στόχος δεν είναι η αναπαραγωγή του φόβου, αλλά η ανάδειξη του δικαιώματος των γυναικών να διασκεδάζουν και να κινούνται ελεύθερα, χωρίς να χρειάζεται να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά τους από φόβο.

Η καμπάνια επιδιώκει να κινητοποιήσει άνδρες και γυναίκες να αναγνωρίσουν αυτή την πραγματικότητα και να συμβάλλουν με τη στάση τους στη δημιουργία ενός πιο ασφαλούς και υποστηρικτικού περιβάλλοντος.

Η έρευνα «Μάθε πώς νιώθουν. Άλλαξε το πώς νιώθουν» είναι διαθέσιμη εδώ