Μυστικά και κώδικες πίσω από τα πολιτικά δείπνα ηγετών

Μυστικά και κώδικες πίσω από τα πολιτικά δείπνα ηγετών

«Ελπίζω η διαφωνία μας να μη σε οδήγησε να ματαιώσεις την πρόσκληση για δείπνο γιατί πεινάω εξαιρετικά». Με αυτή τη φράση έκλεισε τον Απρίλιο του 2021 η επεισοδιακή κοινή συνέντευξη Τύπου του Νίκου Δένδια και του Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα.

Λίγα λεπτά νωρίτερα, οι δύο υπουργοί Εξωτερικών είχαν διαφωνήσει δημόσια για το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Κυπριακό, μπροστά στις κάμερες όλου του κόσμου. Το δείπνο, πάντως, έγινε κανονικά. Αυτή η διπλωματική ατάκα ήταν μέρος ενός άγραφου κανόνα που επιβιώνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι διαφωνίες μπορεί να εκφράζονται δημόσια, όμως το τραπέζι σπάνια μένει άδειο.

Οι ηγέτες εξακολουθούν να συναντιούνται γύρω από ένα τραπέζι, ακόμη κι όταν γνωρίζουν ότι δύσκολα θα συμφωνήσουν και δεν το κάνουν μόνο επειδή το επιβάλλει το πρωτόκολλο. Ένα κοινό γεύμα προσφέρει χρόνο για προσωπική επαφή και συζήτηση μακριά από τα μικρόφωνα.

Ευκαιρίες που δύσκολα βρίσκει κανείς σε μια αίθουσα διαπραγματεύσεων. Ελάχιστες πολιτικές τελετές άντεξαν στον χρόνο όσο το κοινό γεύμα. Από τα συμπόσια της αρχαίας Αθήνας μέχρι τα δείπνα του Λευκού Οίκου, από τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης μέχρι τις συνόδους κορυφής του 21ου αιώνα, η πολιτική δεν γράφεται μόνο στις αίθουσες διαπραγματεύσεων. Γράφεται και γύρω από ένα τραπέζι.

Το τραπέζι της εξουσίας πριν από τη «γαστροδιπλωματία»

Η λέξη «γαστροδιπλωματία» είναι σχετικά νέα. Το ίδιο το φαινόμενο, όμως, είναι σχεδόν τόσο παλιό όσο και η οργανωμένη κοινωνία. Στην αρχαία Ελλάδα, το συμπόσιο ήταν χώρος συζήτησης, ανταλλαγής ιδεών και πολιτικού διαλόγου. Υπήρχε σειρά, ιεραρχία και ένας συμποσίαρχος που καθόριζε τη ροή της βραδιάς. Εκεί, συναντιούνταν πολιτικοί, φιλόσοφοι και ποιητές, δοκιμάζονταν επιχειρήματα και χτίζονταν σχέσεις που επηρέαζαν τη δημόσια ζωή.

Στη Ρώμη, τα αυτοκρατορικά συμπόσια απέκτησαν διαφορετικό ρόλο γιατί έπρεπε να φαίνεται η ισχύς σε κάθε λεπτομέρεια. Ο πλούτος και η αφθονία ήταν δεδομένα αλλά, ακόμα και η θέση κάθε καλεσμένου στο τραπέζι, δήλωνε την επιρροή του. Αιώνες αργότερα, στις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, οι ηγεμόνες εντυπωσίαζαν με το τραπέζι τους και τα επίσημα δείπνα έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της διπλωματίας. Έτσι, η φιλοξενία μετατράπηκε σε μέσο προβολής της δύναμης, του πλούτου και του πολιτισμού ενός κράτους.

Ο άνθρωπος που κατάλαβε καλύτερα από όλους τη δύναμη του τραπεζιού ήταν ο Γάλλος διπλωμάτης Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord. Στο Συνέδριο της Βιέννης (1814-1815), όπου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις χάραζαν εξ αρχής τον χάρτη της Ευρώπης μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, παρέθετε αδιάκοπα δείπνα στους συνέδρους. Εκεί, οι συζητήσεις δεν περιορίζονταν στις επίσημες συνεδριάσεις και συνεχίζονταν στο δείπνο. Δίπλα του βρισκόταν πάντοτε ο Antonin Carême, ένας από τους σημαντικότερους σεφ της γαλλικής ιστορίας, που φρόντιζε τα δείπνα του να είναι μέρος της γαλλικής διπλωματικής στρατηγικής. Έτσι, το τραπέζι είχε ήδη αποκτήσει πολιτική δύναμη. Η λέξη «γαστροδιπλωματία» θα ερχόταν σχεδόν δύο αιώνες αργότερα.

Γιατί οι ηγέτες συνεχίζουν να τρώνε μαζί;

Στον 21ο αιώνα, ένας αρχηγός κράτους μπορεί να συνομιλήσει με τον ομόλογό του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Γιατί λοιπόν τα κρατικά δείπνα εξακολουθούν να αποτελούν σχεδόν υποχρεωτικό μέρος κάθε επίσημης επίσκεψης; Το ερώτημα αυτό άρχισε να απασχολεί συστηματικά τους πολιτικούς επιστήμονες τα τελευταία χρόνια. Ο Αμερικανός ερευνητής Sam Chapple-Sokol υποστηρίζει ότι ένα κοινό γεύμα προσφέρει την ευκαιρία να γνωριστούν οι συνομιλητές ως άνθρωποι και όχι μόνο ως εκπρόσωποι κρατών.

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και η επιστήμη της κοινωνικής ψυχολογίας. Πειραματικές μελέτες δείχνουν ότι άνθρωποι που μοιράζονται ένα γεύμα συνεργάζονται ευκολότερα και εμφανίζουν μεγαλύτερη διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις. Το κοινό φαγητό δεν μπορεί να εξαφανίσει τις διαφωνίες. Μπορεί όμως να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται μια δύσκολη συζήτηση. Ένα κρατικό δείπνο διαρκεί συνήθως δύο ή τρεις ώρες. Αυτό σημαίνει ότι για τόσο χρονικό διάστημα οι συνομιλητές μένουν στον ίδιο χώρο, χωρίς κάμερες, χωρίς δημόσιες δηλώσεις και χωρίς την πίεση της επικαιρότητας.

Όταν η κουζίνα μπήκε στην εξωτερική πολιτική

Η συζήτηση άρχισε να αλλάζει στα τέλη του 20ού αιώνα. Ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Joseph Nye εισήγαγε την έννοια της «ήπιας ισχύος» (soft power), υποστηρίζοντας ότι η επιρροή μιας χώρας δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατιωτική ή την οικονομική της δύναμη, αλλά και από την ικανότητά της να προσελκύει και να εμπνέει εμπιστοσύνη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η γαστρονομία απέκτησε μια νέα διάσταση. Ο ερευνητής Paul Rockower ξεχώρισε δύο έννοιες:

  • Η γαστρονομική διπλωματία (culinary diplomacy) αφορά στους ίδιους τους ηγέτες και τα επίσημα γεύματα εργασίας.
  • Η γαστροδιπλωματία (gastrodiplomacy) απευθύνεται στους πολίτες. Χρησιμοποιεί την εθνική κουζίνα για να κάνει μια χώρα πιο αναγνωρίσιμη και να ενισχύσει τον τουρισμό και τις εξαγωγές της.

Η χώρα που επένδυσε πιο συστηματικά σε αυτή την ιδέα ήταν η Ταϊλάνδη. Το 2002 η κυβέρνηση ξεκίνησε το πρόγραμμα Global Thai, με στόχο να αυξήσει τον αριθμό των ταϊλανδέζικων εστιατορίων σε όλο τον κόσμο. Η λογική ήταν απλή: Αν κάποιος αγαπήσει την ταϊλανδέζικη κουζίνα, είναι πιο πιθανό να ταξιδέψει στην Ταϊλάνδη ή να αγοράσει τα προϊόντα της. Αυτό το παράδειγμα ακολούθησαν η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, το Περού και αρκετές ακόμη χώρες.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο στο τραπέζι

Στη διαδικασία οργάνωσης συμμετέχει η υπηρεσία πρωτοκόλλου, οι διπλωμάτες, οι άνθρωποι της ασφάλειας και η ομάδα της κουζίνας. Πριν καν αρχίσουν τα μαγειρέματα, έχουν ήδη καταγραφεί θρησκευτικοί περιορισμοί, αλλεργίες και προσωπικές προτιμήσεις. Τα πιάτα πρέπει να είναι λιτά, με καθαρές γεύσεις, ώστε να τρώγονται εύκολα. Το φαγητό δεν πρέπει να κλέβει την παράσταση αλλά να αφήνει χώρο στη συζήτηση, διαφημίζοντας έμμεσα τη χώρα.

Στα επίσημα δείπνα του Μεγάρου των Ηλυσίων, τα κρασιά και τα τυριά επιλέγονται για να εκπροσωπούν διαφορετικές περιοχές της Γαλλίας. Στην Ιαπωνία, η εποχικότητα βρίσκεται στο κέντρο, αφηγούμενη μια βασική αρχή της ιαπωνικής κουλτούρας χωρίς λέξεις. Καμιά φορά, βέβαια, αυτό που μένει στην ιστορία είναι η στιγμή: Το 1972, το δείπνο του Richard Nixon στο Πεκίνο με τον Zhou Enlai έγινε το σύμβολο μιας σχέσης που άρχιζε να αλλάζει.

Όταν το ίδιο το τραπέζι γίνεται μήνυμα

Μερικές φορές, το ίδιο το έπιπλο λέει περισσότερα. Τα υπερβολικά μακριά τραπέζια του Κρεμλίνου κατά τις συναντήσεις του Πούτιν μετά την πανδημία έγιναν αντικείμενο σχολίων. Πολλοί αναλυτές είδαν στην εικόνα μια επίδειξη ισχύος ή ψυχολογικής απόστασης. Στη διπλωματία, η γεωμετρία, η θέση κάθε καλεσμένου και το ποιος βρίσκεται δεξιά ή αριστερά του οικοδεσπότη αποτελούν μέρος ενός αυστηρού και σημειολογικού πρωτοκόλλου.

Και η Ελλάδα;

Η Ελλάδα διαθέτει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες γαστρονομικές ταυτότητες παγκοσμίως, η οποία όμως ταξίδεψε κυρίως μέσα από τη διασπορά και τον τουρισμό, παρά μέσα από ένα οργανωμένο κρατικό σχέδιο. Ωστόσο, στο επίπεδο της επίσημης διπλωματίας, κάτι φαίνεται να αλλάζει.

Τα τελευταία χρόνια, στα κρατικά δείπνα εμφανίζονται όλο και συχνότερα ελληνικές πρώτες ύλες, προϊόντα ΠΟΠ και ΠΓΕ, και μενού που φέρουν την υπογραφή καταξιωμένων Ελλήνων σεφ. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

  • Η δεξίωση για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση (2021) με μενού του Λευτέρη Λαζάρου.
  • Το επίσημο γεύμα προς τιμήν της Προέδρου της Σλοβενίας (2024) που παρουσίασε την κουζίνα των Κυκλάδων.
  • Το δείπνο προς τιμήν του Μακρόν με έμφαση στη σύγχρονη ελληνική δημιουργική κουζίνα από τον Βασίλη Μπέκα.

Το επίσημο τραπέζι δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως μια πράξη φιλοξενίας, αλλά ως ένας άτυπος πρεσβευτής που αφηγείται την ιστορία και τον πολιτισμό της χώρας.

Από την ίδρυση στην υπαρξιακή κρίση: Το ΝΑΤΟ μπροστά στο φάσμα του «ξαφνικού θανάτου»

Από την ίδρυση στην υπαρξιακή κρίση: Το ΝΑΤΟ μπροστά στο φάσμα του «ξαφνικού θανάτου»

Σε μια Ουάσιγκτον που προσπαθεί ακόμη να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανακούφιση του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στην αυξανόμενη ανησυχία για το μέλλον, 12 χώρες υπογράφουν μια συμφωνία που θα καθορίσει τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων για τις επόμενες δεκαετίες.

Στις 4 Απριλίου 1949, η ίδρυση του NATO δεν είναι απλώς μια διπλωματική πράξη· είναι η θεσμοθέτηση ενός φόβου και ταυτόχρονα μιας στρατηγικής επιλογής: η Δύση αποφασίζει ότι η ασφάλειά της δεν μπορεί πλέον να είναι εθνική υπόθεση, αλλά συλλογική ευθύνη.

Το περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται η Συμμαχία είναι βαθιά ασταθές. Η Ευρώπη βρίσκεται σε ερείπια, οικονομικά εξαντλημένη και πολιτικά εύθραυστη, ενώ η Σοβιετική Ένωση έχει ήδη εδραιώσει την επιρροή της στην Ανατολική Ευρώπη.

Το Σιδηρούν Παραπέτασμα δεν είναι απλώς μια μεταφορά, αλλά μια πραγματικότητα που διαχωρίζει τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της δεν βλέπουν το ΝΑΤΟ ως επιλογή, αλλά ως αναγκαιότητα. Το περίφημο Άρθρο 5, που προβλέπει ότι επίθεση εναντίον ενός μέλους ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον όλων, λειτουργεί ως η πιο σαφής δήλωση αποτροπής σε μια εποχή όπου η απειλή γενικευμένου πολέμου είναι υπαρκτή.

Ο διπολικός κόσμος και η ανατροπή

Για δεκαετίες, ο ρόλος του ΝΑΤΟ είναι σχεδόν αυτονόητος. Η Συμμαχία αποτελεί τον πυλώνα της δυτικής άμυνας απέναντι στη Μόσχα και το σύστημα λειτουργεί με σχετική προβλεψιμότητα. Ο κόσμος είναι διπολικός, οι σφαίρες επιρροής σαφώς οριοθετημένες και οι στρατηγικές επιλογές, αν και επικίνδυνες, ακολουθούν μια λογική ισορροπίας τρόμου. Το ΝΑΤΟ δεν χρειάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό του, γιατί ο αντίπαλος είναι ξεκάθαρος και η αποστολή συγκεκριμένη.

Όταν ο βασικός λόγος ύπαρξης εξαφανίζεται, τι απομένει; Αντί να αποδυναμωθεί ή να διαλυθεί, το ΝΑΤΟ επιλέγει να μετασχηματιστεί. Επεκτείνεται προς Ανατολάς, ενσωματώνοντας χώρες που μέχρι πρότινος βρίσκονταν στη σοβιετική σφαίρα επιρροής, και παράλληλα διευρύνει το πεδίο δράσης του πέρα από τα παραδοσιακά γεωγραφικά όρια της Ευρώπης.

Οι επεμβάσεις στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990, και κυρίως η εμπλοκή στο Αφγανιστάν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, σηματοδοτούν μια βαθιά αλλαγή στη φύση της Συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως αμυντική ομπρέλα για τα μέλη του, αλλά και ως εργαλείο προβολής ισχύος σε περιοχές κρίσιμου στρατηγικού ενδιαφέροντος. Η έννοια της «συλλογικής άμυνας» αποκτά πιο ευρύ περιεχόμενο, που περιλαμβάνει την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών, τη σταθεροποίηση κρατών και τη διαχείριση περιφερειακών συγκρούσεων.

Η νέα πραγματικότητα, τα Στενά του Ορμούζ και οι αντιφάσεις

Στη σημερινή συγκυρία, ωστόσο, η Συμμαχία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα, πιο σύνθετη πραγματικότητα. Ο κόσμος δεν είναι πλέον διπολικός, αλλά πολυκεντρικός. Η Ρωσία επανέρχεται δυναμικά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, η Κίνα διεκδικεί ρόλο παγκόσμιας δύναμης κυρίως μέσα από την οικονομία και την τεχνολογία, ενώ η Μέση Ανατολή παραμένει μια διαρκής πηγή αστάθειας με άμεσες επιπτώσεις στις αγορές ενέργειας και στο παγκόσμιο εμπόριο.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κρίση στα Στενά του Ορμούζ επαναφέρει με ένταση το ερώτημα για τον ρόλο του ΝΑΤΟ. Η πιθανότητα εμπλοκής της Συμμαχίας για τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας σε έναν από τους πιο κρίσιμους ενεργειακούς διαύλους του πλανήτη μετατοπίζει τη συζήτηση από την παραδοσιακή άμυνα εδαφών στην προστασία των παγκόσμιων ροών ενέργειας και εμπορίου.

Δεν πρόκειται απλώς για μια στρατιωτική αποστολή, αλλά για μια βαθιά γεωοικονομική παρέμβαση, καθώς από τα Στενά διέρχεται σημαντικό ποσοστό του παγκόσμιου πετρελαίου και LNG.

Η μετατόπιση αυτή δεν είναι χωρίς συνέπειες. Αναδεικνύει τις εσωτερικές αντιφάσεις της Συμμαχίας, καθώς τα κράτη-μέλη δεν έχουν πάντα ταυτόσημα συμφέροντα ή προτεραιότητες. Η Ευρώπη, για παράδειγμα, εξαρτάται ενεργειακά από εισαγωγές και βλέπει τη σταθερότητα των θαλάσσιων οδών ως ζωτικής σημασίας, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως καθαρός εξαγωγέας ενέργειας, έχουν διαφορετικό βαθμό έκθεσης στους ίδιους κινδύνους. Παράλληλα, η εμπλοκή σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή ενέχει τον κίνδυνο κλιμάκωσης, ιδίως όταν εμπλέκονται περιφερειακές δυνάμεις με δικά τους στρατηγικά συμφέροντα.

Απειλή ξαφνικού θανάτου

Σήμερα, όμως, ίσως για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δεν αμφισβητείται απλώς ο ρόλος του ΝΑΤΟ — αμφισβητείται η ίδια του η ύπαρξη. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει επανειλημμένα αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο αποχώρησης των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Συμμαχία, επαναφέροντας ένα σενάριο που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν αδιανόητο. Για πολλούς αναλυτές, η πιθανότητα ενός τέτοιου βήματος δεν θα σήμαινε απλώς μια πολιτική ρήξη, αλλά έναν «ξαφνικό θάνατο» για το ΝΑΤΟ, καθώς η στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ισχύς των ΗΠΑ αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της λειτουργίας του.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είχε βαθιές και άμεσες συνέπειες. Η Ευρώπη θα βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα κενό ασφάλειας που δύσκολα θα μπορούσε να καλύψει άμεσα, αναγκάζοντας τις χώρες της να επιταχύνουν —υπό πίεση και χωρίς εγγυήσεις— την οικοδόμηση μιας αυτόνομης αμυντικής ικανότητας. Ταυτόχρονα, δυνάμεις όπως η Ρωσία θα έβλεπαν ένα παράθυρο ευκαιρίας για να ενισχύσουν την επιρροή τους στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, ενώ η Μέση Ανατολή θα γινόταν ακόμη πιο ασταθής, καθώς η απουσία ενός ισχυρού δυτικού πλαισίου ασφαλείας θα άλλαζε τους υπολογισμούς όλων των εμπλεκομένων.

Πέρα όμως από το στρατιωτικό σκέλος, η κατάρρευση του ΝΑΤΟ θα είχε και σαφείς γεωοικονομικές επιπτώσεις. Οι αγορές ενέργειας και οι θαλάσσιες μεταφορές θα γίνονταν πιο ευάλωτες, οι επενδυτές θα επαναξιολογούσαν τον κίνδυνο σε παγκόσμιο επίπεδο και η έννοια της «Δύσης» ως ενιαίου στρατηγικού μπλοκ θα αμφισβητούνταν για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά.

Σε έναν κόσμο όπου οι κρίσεις είναι διασυνδεδεμένες —από τα Στενά του Ορμούζ μέχρι την Ανατολική Ευρώπη— η απουσία ενός κεντρικού μηχανισμού συντονισμού θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο κατακερματισμένες, απρόβλεπτες και δυνητικά πιο επικίνδυνες εξελίξεις.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι αν το ΝΑΤΟ μπορεί να προσαρμοστεί, όπως έχει κάνει τόσες φορές στο παρελθόν, αλλά αν μπορεί να επιβιώσει ενός σεναρίου στο οποίο ο βασικός του πυλώνας αποσύρεται. Γιατί, σε αντίθεση με τις προηγούμενες κρίσεις, αυτή τη φορά η απειλή δεν προέρχεται μόνο από έξω — αλλά και από μέσα.

Η υπόθεση Κεφαλογιάννη βαραίνει το Μαξίμου – Όταν το προσωπικό γίνεται πολιτικό πρόβλημα

Yπόθεση Κεφαλογιάννη: Όταν το προσωπικό γίνεται κυβερνητικό πρόβλημα

Η κυβέρνηση εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από την υπόθεση Κεφαλογιάννη, η οποία από την Παρασκευή έχει εξελιχθεί σε κυρίαρχο θέμα συζήτησης και κριτικής, από στόμα σε στόμα και από σπίτι σε σπίτι. Σπανίως παρατηρείται τέτοια κοινωνική ένταση, καθώς πρόκειται για ένα ζήτημα εξαιρετικά ευαίσθητο, που αγγίζει τον πυρήνα της οικογένειας και αφορά άμεσα χωρισμένες μητέρες αλλά και πατέρες.

Στο Μαξίμου παρακολουθούν στενά την εξέλιξη της υπόθεσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ολιγόλεπτη συνάντηση με την υπουργό, ενώ στον χειρισμό του θέματος εμπλέκεται και ο Γιώργος Μυλωνάκης, ο οποίος εξ’ ορισμού αναλαμβάνει όλες τις δύσκολες αποστολές τηε κυβέρνησης.

Το μήνυμα που μεταφέρεται είναι ότι πρόκειται για λεπτό θέμα, με τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη μητέρα με προβλήματα και την εν ενεργεία υπουργό να παραμένει θολή.

Παράλληλα, η κυβέρνηση εξακολουθεί να στηρίζει τη νομοθετική ρύθμιση που κατέθεσε ο Γιώργος Φλωρίδης.

Ωστόσο, αυτό που δεν κρύβεται είναι η έντονη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό, καθώς η ίδια η υπουργός ήταν η πρώτη που έκανε χρήση της συγκεκριμένης ρύθμισης.

Το γεγονός αυτό δημιουργεί την εικόνα μιας διάταξης τύπου sur mesure, κάτι που πολιτικά είναι δύσκολο να υποστηριχθεί, ακόμη κι αν η ρύθμιση θεωρείται θεσμικά ορθή.

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι, όπως αναγνωρίζουν πολλοί, τη μεγαλύτερη ζημιά από αυτή τη δύσκολη υπόθεση τη υφίσταται η ίδια η υπουργός.

Η κοινή γνώμη κατανοεί ότι η συνεπιμέλεια δεν μπορεί να σημαίνει πως δύο τετράχρονα παιδιά μετατρέπονται σε «μπαλάκι» από γονιό σε γονιό και από σπίτι σε σπίτι μέρα παρά μέρα.

Από την άλλη, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα εν ενεργεία υπουργός, οφείλεις να σταθμίζεις τα πάντα – πολιτικά, προσωπικά και οικογενειακά.

Σε τέτοιες περιπτώσεις το δίλημμα είναι σκληρό: αν δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αφήνεις στην άκρη είτε τα προσωπικά και οικογενειακά είτε την πολιτική.

Προς το παρόν, η Όλγα Κεφαλογιάννη συνέχισε κανονικά τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις, με ταξίδι μέχρι την Ινδία. Το πολιτικό αποτύπωμα της υπόθεσης, όμως, παραμένει ανοιχτό — και η φθορά συνεχίζεται.

Γιατί ο Τραμπ θέλει τη Γροιλανδία και γιατί η θέση της είναι τόσο σημαντική

Γιατί ο Τραμπ θέλει τη Γροιλανδία και γιατί η θέση της είναι τόσο σημαντική

Μετά την επιδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, η οποία οδήγησε στη σύλληψη του προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο, ο Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε τις προθέσεις του να προσαρτήσει τη Γροιλανδία στις ΗΠΑ, την ώρα που η πρωθυπουργός της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν εξέδωσε την πιο αυστηρή μέχρι σήμερα απάντησή της, δηλώνοντας ότι οι εκκλήσεις του Αμερικανού προέδρου για την κατάληψη του νησιού πρέπει να σταματήσουν.

Η Γροιλανδία είναι ημιαυτόνομη περιοχή της Δανίας, η οποία είναι μέλος τόσο του ΝΑΤΟ όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την επιστροφή του στην εξουσία στις αρχές του 2025, ο Τραμπ έχει καλέσει επανειλημμένα για την προσάρτησή της, ενώ μετά την ανατροπή του Μαδούρο επανέφερε δημόσια το ζήτημα.

«Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία για λόγους εθνικής ασφάλειας», δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους μέσα στο Air Force One την Κυριακή. «Είναι εξαιρετικά στρατηγικής σημασίας. Αυτή τη στιγμή η Γροιλανδία είναι γεμάτη με ρωσικά και κινεζικά πλοία παντού», πρόσθεσε.

«Ξέρετε τι έκανε η Δανία πρόσφατα για την ασφάλεια; Πρόσθεσε ένα ακόμα έλκηθρο με σκυλιά», είπε ειρωνικά.

Σε απάντηση, η πρωθυπουργός της Δανίας τόνισε ότι οι απειλές των ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν άμεσα.

«Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνεται λόγος για ανάγκη των ΗΠΑ να καταλάβουν τη Γροιλανδία. Οι ΗΠΑ δεν έχουν κανένα δικαίωμα να προσαρτήσουν οποιαδήποτε από τις τρεις χώρες του Βασιλείου της Δανίας», ανέφερε η Φρεντέρικσεν σε δήλωσή της την Κυριακή.

Γιατί θέλει ο Τραμπ τη Γροιλανδία;

Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, ο Τραμπ διόρισε ειδικό απεσταλμένο για τη Γροιλανδία τον πρώην κυβερνήτη της Λουιζιάνα Τζεφ Λάντρι. Ο Λάντρι δήλωσε σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι αισθάνεται τιμή να υπηρετεί σε μια «εθελοντική θέση για να γίνει η Γροιλανδία μέρος των ΗΠΑ».

Ο Τραμπ επικαλείται συχνά λόγους εθνικής ασφάλειας για τις προθέσεις του απέναντι στη Γροιλανδία, η οποία βρίσκεται σε κομβική γεωστρατηγική θέση στον Αρκτικό Ωκεανό, στο κέντρο σημαντικών θαλάσσιων εμπορικών διαδρόμων. Πρόκειται για το μεγαλύτερο νησί στον κόσμο, το οποίο γεωγραφικά ανήκει στη Βόρεια Αμερική.

Καθώς η κλιματική αλλαγή προχωρά, αναμένεται να ανοίξουν περισσότερες ναυτιλιακές διαδρομές στην Αρκτική, γεγονός που καθιστά τη Γροιλανδία ακόμη πιο σημαντική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αμυντική συμφωνία με τη Γροιλανδία από το 1951 και διατηρούν περίπου 150 άτομα προσωπικό στη διαστημική βάση Πιτουφίκ, η οποία επικεντρώνεται στην ανίχνευση πυραύλων και την επιτήρηση του διαστήματος.

Σύμφωνα με τον Ίαν Λέσερ, διακεκριμένο ερευνητή του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον διαθέτει ήδη το απαραίτητο αποτύπωμα ασφάλειας στη Γροιλανδία και οι προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ σχετίζονται σχεδόν σίγουρα περισσότερο με τους φυσικούς πόρους.

«Ο πρόεδρος δίνει μεγάλη έμφαση στους πόρους – ορυκτούς, ενεργειακούς – και στις εμπορικές ευκαιρίες», δήλωσε ο Λέσερ στο Euronews. «Ακόμη κι αν αυτοί οι πόροι δεν είναι εύκολο να αξιοποιηθούν με κερδοφορία, δεν θα μου έκανε εντύπωση να υπάρχει μεγάλη ανησυχία γύρω από αυτό το ζήτημα».

Πώς αντέδρασε η Ευρώπη;

Η Μέτε Φρεντέρικσεν απέρριψε κατηγορηματικά τα τελευταία σχόλια του Τραμπ σε τηλεοπτική δήλωσή της.

«Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να γίνεται λόγος για ανάγκη των Ηνωμένων Πολιτειών να καταλάβουν τη Γροιλανδία», είπε. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν καμία νομική βάση για να προσαρτήσουν μία από τις τρεις χώρες του Βασιλείου της Δανίας».

Ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν δήλωσε ότι η σύνδεση του ζητήματος της Γροιλανδίας με τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα είναι ασεβής, ενώ ο εκπρόσωπος του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών Πασκάλ Κονφαβρέ δήλωσε ότι η Γαλλία στέκεται αλληλέγγυα στη Δανία.

«Η Γροιλανδία ανήκει στον λαό της Γροιλανδίας και στον λαό της Δανίας. Είναι δική τους απόφαση τι θέλουν να κάνουν. Τα σύνορα δεν μπορούν να αλλάξουν με τη βία», δήλωσε ο Κονφαβρέ στο γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο TF1.

Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας Ουλφ Κρίστερσον δήλωσε ότι η χώρα του στηρίζει τη Δανία. «Μόνο η Δανία και η Γροιλανδία έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τα εδάφη τους», είπε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταδικάσει επανειλημμένα το περασμένο έτος τις αμερικανικές προτάσεις για την κατάληψη της Γροιλανδίας.

Ο Λέσερ εκτίμησε ότι, αν και μια βίαιη προσάρτηση της Γροιλανδίας είναι απίθανη, δεν μπορεί να αποκλειστεί απολύτως.

«Δεν πίστευα ποτέ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα χρησιμοποιούσαν βία στη Γροιλανδία, αλλά προφανώς, μετά την εμπειρία της Βενεζουέλας, πολλοί θα καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος πρέπει να λαμβάνεται κυριολεκτικά», είπε.

Πρόσθεσε ότι η πίεση ενδέχεται να οδηγήσει τη Δανία σε παραχωρήσεις, επιτρέποντας στις ΗΠΑ μεγαλύτερη πρόσβαση στο έδαφος.

«Μπορεί να μη λάβει τη μορφή στρατιωτικής επέμβασης, αλλά θα μπορούσαν να υπάρξουν κάθε είδους εμπορικές, διπλωματικές και οικονομικές πιέσεις με στόχο να εξασφαλίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες μια καλή συμφωνία στη Γροιλανδία», είπε.

Τι μπορούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι;

Ενώ η δανική κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης και επιμένει ότι το έδαφος δεν είναι προς πώληση, ο Λέσερ εκτιμά ότι τόσο η Δανία όσο και η Ευρώπη διαθέτουν διαπραγματευτικά χαρτιά.

«Υπάρχουν πολλά στο τραπέζι, καθώς η αμερικανική κυβέρνηση φαίνεται να δίνει προτεραιότητα σε οικονομικά και εμπορικά ζητήματα. Υπάρχει η δυνατότητα μιας συνολικής διατλαντικής συμφωνίας, στην οποία να περιλαμβάνονται πολλά θέματα», δήλωσε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ωστόσο, έχει δύο μειονεκτήματα σε μια τέτοια διαπραγμάτευση: πρώτον, οι στόχοι του Αμερικανού προέδρου δεν είναι απολύτως ξεκάθαροι, και δεύτερον, η ΕΕ κινείται σημαντικά πιο αργά από την κυβέρνηση Τραμπ.

«Δεν είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή το ΝΑΤΟ δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτές τις προκλήσεις, αλλά ο ρυθμός στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι πολύ πιο αργός από ό,τι στην Ουάσινγκτον», είπε.

Μπορεί η κρίση της Γροιλανδίας να πλήξει το ΝΑΤΟ;

Στην αντίδρασή της μετά τα τελευταία σχόλια του Τραμπ, η Φρεντέρικσεν υπενθύμισε ότι, ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Δανία καλύπτεται από την εγγύηση συλλογικής ασφάλειας της Συμμαχίας.

«Καλώ με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις Ηνωμένες Πολιτείες να σταματήσουν τις απειλές απέναντι σε έναν ιστορικά στενό σύμμαχο, αλλά και απέναντι σε μια άλλη χώρα και έναν άλλο λαό που έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν είναι προς πώληση», δήλωσε.

Εντάσεις μεταξύ συμμάχων του ΝΑΤΟ δεν είναι πρωτοφανείς – η Ελλάδα και η Τουρκία, για παράδειγμα, έχουν βιώσει στο παρελθόν ιδιαίτερα οξείες αντιπαραθέσεις. Ωστόσο, αυτή τη φορά, οι εμπλεκόμενες χώρες περιλαμβάνουν τον βασικό εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας και ένα κράτος που υποτίθεται ότι οφείλει να προστατεύει.

«Πρόκειται για κάτι που υπονομεύει σε θεμελιώδες επίπεδο τη συνοχή της Συμμαχίας», δήλωσε ο Λέσερ. «Υπάρχει η παραδοχή ότι οι σύμμαχοι απλώς δεν συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο».

Πρόσθεσε ότι οι απειλές είναι εξαιρετικά αποσταθεροποιητικές για μια διατλαντική σχέση ασφάλειας που ήδη βρίσκεται σε κίνδυνο.

«Οτιδήποτε θα ξεπερνούσε τη ρητορική που έχουμε ήδη δει για τη Γροιλανδία θα προκαλούσε μια πραγματική κρίση στο εσωτερικό της Συμμαχίας».

Κωνσταντίνος Αργυρός: Σκέψεις στη ΝΔ να τον κατεβάσουν υποψήφιο στον Νότιο Τομέα της Αθήνας

Κωνσταντίνος Αργυρός: Σκέψεις στη ΝΔ να τον κατεβάσουν υποψήφιο στον Νότιο Τομέα

Μου λένε καλά πληροφορημένες πηγές που γνωρίζουν εκ των έσω πρόσωπα και πράγματα, ότι σε Μαξίμου και οδό Πειραιώς γίνονται συζητήσεις με τον τραγουδιστή Αργυρό προκειμένου να τον κατεβάσουν υποψήφιο βουλευτή στο Νότιο Τομέα της Αθήνας, στις προσεχείς εθνικές εκλογές!

Ο δημοφιλής τροβαδούρος ο οποίος ξεκίνησε από τηλεοπτικό διαγωνισμό, έκανε έναν καλό γάμο και απέκτησε πλούσιους φίλους με ισχύ και παρέμβαση φιλοδοξεί να γίνει Ρέμος στη θέση του Ρέμου, όσον αφορά την απήχηση στη βάση αλλά και στην καλή κοινωνία και τα υψηλά εισοδηματικά στρώματα!

Και ως εκ τούτου λέγεται ότι «ακούει» το ενδιαφέρον της ΝΔ, να καταστεί πολιτευτής στο Νότιο Τομέα όπου και θα ανταγωνισθεί πολιτικά μεγαθήρια όπως ο Ν. Δένδιας για παράδειγμα!

Το ερώτημα ωστόσο που τίθεται από τους βαθιά μυημένους στο πολιτικό παρασκήνιο έχει να κάνει με το τι τελικά εξυπηρετεί αυτή η επιλογή! Είναι αμερικανικός δάκτυλος;

Εξυπηρετεί στη σύσφιξη σχέσεων με τις ΗΠΑ λόγω της στενής φιλικής σχέσης της Κίμπελι Γκιλφόιλ με τον νεαρό αοιδό που χόρεψε ζεϊμπέκικο στο Άλμπερτ Χολ;

Ή μήπως αποτελεί ένα ωραίο «δώρο» για τον Νίκο Δένδια, τον πιο δημοφιλή πολιτικό, Νο1 σε ψήφους στον Νότιο Τομέα και πρώτη φαβορί να διαδεχθεί τον Κυρ. Μητσοτάκη στην ηγεσία του κόμματος;

Υπό την έννοια ότι, μια «πρωτιά» του δημοφιλούς Αργυρού στο Νότιο Τομέα θα «τσαλάκωνε» ανεπανόρθωτα το προφίλ του εν δυνάμει νέου αρχηγού της κεντροδεξιάς Παράταξης!

 

Εσωκομματικές εκλογές: «Λευκή Κυριακή» για τη Νέα Δημοκρατία στην Ανατολική Αττική

Εσωκομματικές εκλογές: «Λευκή Κυριακή» για τη Νέα Δημοκρατία στην Ανατολική Αττική

Με την ολοκλήρωση την προηγούμενη Κυριακή των εσωκομματικών εκλογών στην Ανατολική Αττική έχουμε πλέον καθαρή την εικόνα του κομματικού ανάγλυφου του κόμματος.

Ξεκινάμε λοιπόν με τους κερδισμένους της περιόδου. Πρώτος και καλύτερος ο νέος πρόεδρος της ΔΕΕΠ, Μιχάλης Αργυρούδης.Ο υπερφιλόδοξος νέος πρόεδρος θεωρείται στους κερδισμένους παρόλο που αρκετοί τον θεωρούν αχυράνθρωπο και αιχμάλωτο των παρασκηνιακών μηχανισμών που τον στήριξαν, καθιστώντας τον ουσιαστικά ενεργούμενο ή ανδρείκελο των μηχανισμών που «έραψαν ή ξήλωσαν» χωρίς κανένα ενδοιασμό τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής.

Μεγάλος κερδισμένος ο Μάκης Βορίδης ο οποίος χρησιμοποιώντας τον οργανωτικό βραχίονα του Αντώνη Ανδριτσάκη μπόρεσε και έλεγξε τα κομματικά όργανα της Ανατολικής Αττικής, θυμίζοντας ότι είναι παρόν παρόλη την περιπέτειά του ΟΠΕΚΕΠΕ και υπενθυμίζοντας ότι μόνο με την πρώτη θέση στις βουλευτικές εκλογές είναι ικανοποιημένος.

Στους κερδισμένους ο Αντώνης Ανδριτσάκης ο οποίος αοράτως καθοδήγησε ή επέβαλε τα ονόματα και την τακτική στο Αργυρούδη καθιστώντας τον έναν απλό μπροστινό παίκτη. Μετά την περιπετειώδη αποχώρησή του από τον κύκλο της Υπουργού Παιδείας, Σοφίας Ζαχαράκη, προσχώρησε στον Μάκη Βορίδη και πήρε πανηγυρική ρεβάνς από την Υπουργό, υπενθυμίζοντας με εκκωφαντικό τρόπο την παρουσία του.

Οι συνεργασίες του άλλωστε με πρώην αντιπάλους του όπως η πρώην πρόεδρος του ΔΕΕΠ, Βανίτας Σοφρώνη απέδειξε ότι το ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» είναι πάντα επίκαιρο.

Και πάμε στους χαμένους της Κυριακής. Πρώτοι Μεγάλοι χαμένοι ήταν οι Δήμαρχοι 3Β και Σαρωνικού Γρ. Κωνσταντέλου και Δημ. Παπαχρήστου που πρωτοστάτησαν στην υποψηφιότητα Τογρίδη. Μια υποψηφιότητά που βούλιαξε μόλις καταγγέλθηκαν ατασθαλίες στην εκλογική διαδικασία, με εγγραφή χιλιάδων μελών για ηλεκτρονική ψηφοφορία εν αγνοία τους, με κίνδυνο να ξεσπάσει τεράστιο σκάνδαλο που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα τις εκλογές όλης της ΝΔ.

Αποτέλεσμα; Ο Τογρίδης να εξαφανιστεί αμέσως (όπως άλλωστε εμφανίστηκε) και οι δύο δήμαρχοι που τον στήριζαν να μείνουν με τον Μουντζούρη! . Ειδικά ο νεαρός δήμαρχος Σαρωνικού ο οποίος και δεν ανήκει στην ΝΔ, έκανε εντύπωση με την άγαρμπη ανάμειξή του με τα εσωκομματικά της ΝΔ, δημιουργώντας δυσφορία σε αρκετούς, περισσότερους από τους παραδοσιακούς του εχθρούς.

Από τους χαμένους της Κυριακής ήταν φυσικά και το ζεύγος Κουλουβράκη το οποίο πρωτοστάτησε στην υποψηφιότητα Τογρίδη και χρεώθηκε το φιάσκο των μαϊμού εγγράφων και την πανωλεθρία που ακολούθησε, δείχνοντας καθαρά ότι η απόπειρα για αυτόνομη παρουσία πρωταγωνιστών στην Ανατολική Αττική είναι μία δύσκολη υπόθεση, ειδικά για άγουρες ακόμα υποψηφιότητες.

Αναλύοντας τον ρόλο και την θέση και των υπολοίπων βουλευτών της Ανατολικής Αττικής, τους βρίσκω και αυτούς στους χαμένους της ημέρας. Μεγάλη χαμένη η Σοφία Ζαχαράκη, η οποία δεν γλιτώνει τον χαρακτηρισμό της χαμένης, παρόλη την επιδέξια ουδετερότητα και απουσία της.

Την κέρδισε με χαρακτηριστική ευκολία ο πρώην συνεργάτης της και σημερινός σφοδρός επικριτής της, ο Αντ Ανδριτσάκης, ενώ δεν μπόρεσε να διασώσει ούτε καν την υποψηφιότητα Τογρίδη την οποία υποστήριζε παρασκηνιακά. Είναι φανερό ότι η ανέμελη και ελαφριά προσέγγιση των ζητημάτων από την Υπουργό δεν βοηθά πλέον ενώ θα πρέπει να δώσει επιτέλους λύσεις και στο μεγάλο πρόβλημα των σχολείων λόγω ελλείψεων καθηγητών, φτάνοντας ήδη τα Χριστούγεννα.

Στους χαμένους και ο Στέλιος Πέτσας, ο οποίος άλλαξε στρατόπεδο και στήριξε και αυτός τον κ. Τογρίδη, ενώ φάνηκαν τα ανύπαρκτα στηρίγματα του και η μηδενική σχεδόν παρέμβασή του στην ροή των γεγονότων, οδηγώντας τον τελικά και στην προσωπική του αποχή από την ψηφοφορία!

Στους χαμένους των εκλογών και ο Οικονόμου παρόλο που στήριξε την υποψηφιότητα Αργυρούδη, αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι δεν τον πάει το κομματικό παιχνίδι. Συνθλίβοντας όσους τον στήριξαν μέσα από αλχημείες, έφτασαν στο σημείο να αλλάξουν τα αποτελέσματα του Ωρωπού και να κόψουν τον Μανώλη για μία ψήφο, έτσι ώστε να του στείλουν έμπρακτα το μήνυμα ότι δεν ανήκει στις παρέες της ΝΔ!

Και εγώ θα συμφωνήσω ότι τσάμπα παλεύει στα κανάλια κάθε μέρα αφού δεν έχει πάρει την έγκριση των ντόπιων Γκρούεζων. Για τον Γιώργο Βλάχο τι να πω ; Τυπικά τον βάζω στους χαμένους αν και πρέπει να πω ότι δεν ασχολήθηκε καθόλου καθώς ο αναχωρητισμός που δείχνει έχει ευρύτερα πολιτικά χαρακτηριστικά, τα οποία δεν περιορίζονται σε μία εσωκομματική μάχη συσχετισμών.

Αυτές είναι εν ολίγοις οι αποτυπώσεις των πιο βασικών παικτών του κυβερνώντος κόμματος, αναλύοντας τα δεδομένα, τα οποία βέβαια στηρίζονται σε παλαιά και διαχρονική γνώση της νεοδημοκρατικής πραγματικότητας και όποιων προσώπων έχουν μέχρι τώρα πραγματικό και όχι εικονικό αποτύπωμα στην χάραξη των εξελίξεων.

Ποια είναι η ακροδεξιά οργάνωση ΕΟΝ: Εθνικιστές, ultra-χριστιανοί, φανατικοί αντικομμουνιστές

Ποια είναι η ακροδεξιά οργάνωση ΕΟΝ: Εθνικιστές, ultra-χριστιανοί, φανατικοί αντικομμουνιστές

Ήταν Μάρτιος του 2025 όταν ο βουλευτής της Νίκης, Νίκος Παπαδόπουλος, μπήκε στην Εθνική Πινακοθήκη και άρχισε να σπάει τζάμια και προθήκες σε έξαλλη κατάσταση, διαμαρτυρόμενος για έκθεση έργων τα οποία χαρακτήριζε βλάσφημα.

Τότε μία ομάδα νεαρών είχε εμφανιστεί έξω από την Εθνική Πινακοθήκη με σημαίες που απεικόνιζαν τον Χριστό και την Παναγία, οι οποίες έφεραν την υπογραφή «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία». Με τον τρόπο αυτό ήθελαν να δείξουν την υποστήριξή τους στον βουλευτή της Νίκης «απέναντι στις μαϊμούδες της βλασφημίας» και τους «σατανιστές καλλιτέχνες».

Αφού φωτογραφήθηκαν, ανέβασαν το υλικό στον λογαριασμό που διατηρούν στα social media, συνοδευόμενο από το παρακάτω κείμενο:

«Με τους ΕΟΝίτες και τις ΕΟΝίτισσες, στον δρόμο και τις πλατείες, ανεξάρτητα και ακομμάτιστα, απέναντι στους σατανιστές καλλιτέχνες που καθυβρίζουν, βλασφημούν και ασχημονούν σε βάρος των ιερών προσώπων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας!».

Εφτά μήνες μετά η ακροδεξιά οργάνωση «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία» συμμετείχε στη στρατιωτική παρέλαση Θεσσαλονίκης.

Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Νίκος Παπανδρέου, κατήγγειλε το γεγονός επισημαίνοντας ότι πρόκειται για οργάνωση που προωθεί απόψεις που στρέφονται κατά του πολιτεύματος, αναπαράγει ιδεολογήματα της δικτατορίας και υιοθετεί πρακτικές που θυμίζουν Χρυσή Αυγή.

Το ερώτημα είναι εάν κάποιοι επιχειρούν να καλύψουν το «κενό» που άφησαν «στον δρόμο» ακροδεξιές οργανώσεις που «ξηλώθηκαν» τα προηγούμενα χρόνια και εάν λειτουργούν αφανώς ως νεολαία κάποιου πολιτικού φορέα;

Ποια όμως είναι η Ε.Ο.Ν.; Τα μέλη της αυτοσυστήνονται ως εξής:

«Η Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 2019 από μία ομάδα φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων νέων κι αποτελεί έναν ανεξάρτητο, ακομμάτιστο κι αυτόνομο πολιτικό Σύλλογο, μια αδέσμευτη και ακηδεμόνευτη οργάνωση Νέων Ελλήνων και Ελληνίδων. Ιδεολογία μας ο Λαϊκός Εθνικισμός, με σαφή Ορθόδοξη κι αντιοικουμενιστική βάση, παραδοσιοκρατικό χαρακτήρα και ξεκάθαρο ελληνοκεντρικό προσανατολισμό, μακριά από ξενολατρικές και παγανιστικές αναφορές».

Παρότι αυτοπροσδιορίζονται ως πολιτικός σύλλογος αναρτούν φωτογραφίες από τις δράσεις τους καλύπτοντας τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους. Εάν κάποιος ανατρέξει στις αναρτήσεις τους διακρίνει διαφορές σε σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Έχουν ή επιδιώκουν να έχουν πολύ πιο στενές σχέσεις με την εκκλησία, δεν χαιρετούν ναζιστικά και δεν χρησιμοποιούν τη σβάστικα.

Στις αναρτήσεις τους «επενδύουν» στο «λαθρομεταναστευτικό» (όπως το αποκαλούν), στο «κίνημα» κατά του προσωπικού αριθμού και σε εμφυλιοπολεμικές απόψεις. Τον περασμένο Αύγουστο βρέθηκαν στο Βίτσι με σύνθημα «Στο Βίτσι και στον Γράμμο σας θάψαμε στην άμμο». Φωτογραφήθηκαν, ανέβασαν το υλικό στους λογαριασμούς τους και έγραψαν:

«Η Ε.Ο.Ν. ως ο μοναδικός ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΟΣ εθνικιστικός σύλλογος παρέστη εχθές στις 31-08-2025 στο Βίτσι στην ετήσια εκδήλωση της ΕΑΑΣ Καστοριάς για τη νίκη του Εθνικού Στρατού κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών τον Αύγουστο του 1949! Στο Βίτσι και στον Γράμμο σάς θάψαμε στην άμμο!».

Τον Αύγουστο αντιπροσωπία της ΕΟΝ ταξίδεψε στο Άγιο Όρος και πραγματοποίησε επισκέψεις σε Ιερές Μονές. Στόχος τους, όπως έγραψαν, ήταν «η πνευματική ενίσχυση των μελών μας και η σφυρηλάτηση σχέσεων με άγιους πατέρες γεροντάδες και μοναχούς».

Ένα άλλο «προσφιλές» θέμα για την ΕΟΝ είναι ο προσωπικός αριθμός, τον οποίο χαρακτηρίζουν «χάραγμα»: «Σε θέλουν χαραγμένο, αρνήσου τον αριθμό του θηρίου». Ο τρόπος για τον οποίο εκφράζονται θυμίζει ακροδεξιές οργανώσεις του παρελθόντος που έκαναν λόγο για μασόνους και «τσιπάκια»:

«Η μασονική κυβέρνηση της Νέας Διαβολοκρατίας μαρτυρεί την εγγενή αδυναμία του καθεστώτος να πείσει τον ευσεβή λαό του Θεό για την αγνότητα των προθέσεών της και την αθωότητα του εγχειρήματος της αριθμοποιήσεως των Ελλήνων και της μετατροπής τους σε υλικές μονάδες».

 

 

Οριστικό «διαζύγιο» μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ωδείο Αθηνών

Οριστικό «διαζύγιο» μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ωδείο Αθηνών

Στο Ωδείο Αθηνών, απέναντι από το ιστορικό κτίριο της Ρηγίλλης, σφραγίστηκε οριστικά το διαζύγιο Σαμαρά – Μητσοτάκη στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του βουλευτή της Ν.Δ. και πρώην υπουργού Ευριπίδη Στυλιανίδη, όπου η ηχηρή απουσία του κ. Σαμαρά σηματοδότησε πως ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ν.Δ. που διαγράφηκε με απόφαση του κ. Μητσοτάκη, παρά το οικογενειακό και προσωπικό του δράμα, τραβάει πλέον τον δικό του διακριτό πολιτικό δρόμο.

Ακόμα και όσοι, μέσα στην κυβέρνηση και την Ν.Δ., προσπαθούσαν να κρατήσουν ένα «παραθυράκι» ανοιχτό για ενδεχόμενη επιστροφή του στη Ν.Δ., πλέον ομολογούν πως δεν υπάρχει πια η παραμικρή ελπίδα επιστροφής του Μεσσήνιου πολιτικού στη Ν.Δ. όσο ηγείται του κόμματος, αλλά και της κυβέρνησης, ο Κ. Μητσοτάκης.

Προσπαθούσαν να κρατήσουν ανοιχτή έστω και μια χαραμάδα καθώς αντιλαμβάνονταν την μεγάλη πολιτική ζημιά και το εκλογικό κόστος που θα είχε για την Ν.Δ. η μη επιστροφή Σαμαρά, πολύ δε περισσότερο αν προχωρούσε στην ίδρυση νέου κόμματος.

Οι εκτιμήσεις για την απουσία του Αντώνη Σαμαρά την τελευταία στιγμή από την εκδήλωση ήταν διάφορες και εκφράστηκαν και από συνομιλητές του.

Κατά ορισμένους ο κ. Σαμαράς ενημερώθηκε ότι ο πρωθυπουργός θα κάνει μια μικρή παρέμβαση στην εκδήλωση, και πιθανώς δεν ήθελε να βρεθεί στην άβολη θέση να τον χειροκροτήσει ή να μην τον χειροκροτήσει και όλοι να συζητούν αυτό την επόμενη στιγμή.

Κάποιοι άλλοι εξέφραζαν την εκτίμηση ότι δεν ήθελε να δώσει την αίσθηση ότι ανταποκρίνεται στους χαμηλούς τόνους που κράτησε απέναντί του το προηγούμενο διάστημα ο πρωθυπουργός ή στις προτάσεις που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες από πολλούς βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και μιλούσαν για πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη περί επιστροφής του κ. Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία.

Μια άλλη εκτίμηση ανέφερε πως ο πρώην πρωθυπουργός τελικά άκουσε τις εισηγήσεις των «σκληρών» του περιβάλλοντός του που τον προτρέπουν να σπάσει τους δεσμούς με την σημερινή Νέα Δημοκρατία και να προχωρήσει στην δημιουργία νέου κόμματος, προκειμένου να τιμωρήσει με αυτόν τον τρόπο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το πώς του συμπεριφέρθηκε τα τελευταία χρόνια.

Ανοιχτό παραμένει το ζήτημα της δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά

Σενάρια

Σε ό,τι αφορά τα επόμενα βήματα του κ. Σαμαρά στο πολιτικό σκηνικό, υπάρχουν αυτοί που του εισηγούνται να μην προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, να διαφυλάξει το πολιτικό κεφάλαιο που δημιούργησε τα χρόνια που ήταν πρωθυπουργός και να μην επαναλάβει εκ νέου το εγχείρημα της Πολιτικής Άνοιξης, διασπώντας για δεύτερη φορά τον πολιτικό χώρο από τον οποίο αναδείχθηκε και έφτασε στο αξίωμα του πρωθυπουργού.

Επίσης του επισημαίνουν πως με μια τέτοια στάση θα μπορεί να παίξει πιο ουσιαστικό ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις ακόμα και εντός της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο κάποιοι άλλοι στενοί του συνεργάτες του εισηγούνται να μην κάνει πίσω, να προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, να μην επιτρέψει στον «φθαρμένο» Κυριάκο Μητσοτάκη να κερδίσει μία ακόμα θητεία στο Μέγαρο Μαξίμου. Του επισημαίνουν ακόμα πως μπορεί να πάρει ποσοστά πολύ μεγαλύτερα από αυτά που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, τέτοια που θα μπορούν να τον κάνουν όχι μόνο ρυθμιστή των μετεκλογικών εξελίξεων αλλά ακόμα και πρωταγωνιστή.

Πάντως η απουσία του από την εκδήλωση φαίνεται πως πυροδοτεί πια τις εξελίξεις και αρχίζει να μετρά τον χρόνο αντίστροφα. Αν η επόμενη κίνησή του εκδηλωθεί πριν ή μετά τη νέα χρονιά είναι θέμα επιλογών και εκτιμήσεων της συγκυρίας.

Συνεργάτες του πάντως ξεκαθαρίζουν ότι αυτή τη φορά ο κ. Σαμαράς δεν επιθυμεί να ρίξει την κυβέρνηση, κατά συνέπεια δεν θα δεχθεί κανέναν εν ενεργεία βουλευτή στο κόμμα του.

Τακτική που όπως λέγεται θα ακολουθήσει και ο Αλέξης Τσίπρας όσον αφορά στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

«Προσωπική επιλογή»

Η ολιγόλογη αλλά σαφέστατη διαρροή του κ. Σαμαρά μέσω συνεργατών του λίγο πριν την έναρξη της εκδήλωσης για την παρουσίαση του βιβλίου του βουλευτή της Ν.Δ. και πρώην υπουργού Ευριπίδη Στυλιανίδη είναι πέρα για πέρα ενδεικτική των προθέσεων του Μεσσήνιου πολιτικού. «Είναι προσωπική επιλογή. Εύχεται καλή επιτυχία στο βιβλίο του κ. Στυλιανίδη», διεμήνυσαν στενοί συνεργάτες του κ. Σαμαρά λίγο πριν την έναρξη της εκδήλωσης στην οποία αρχικά ο κ. Σαμαράς είχε προγραμματίσει να παραστεί.

Είναι προφανές ότι ο κ. Σαμαράς δεν θέλησε να βρεθεί στην ίδια εκδήλωση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και πολύ περισσότερο να χειροκροτήσει τον χαιρετισμό του πρωθυπουργού για «τις προκλήσεις που δημιουργεί η τεχνητή νοημοσύνη και την στρατηγική που έχει η χώρα μας».

Τα όσα, δε, είπε ο κ. Μητσοτάκης κατά την διάρκεια της εκδήλωσης ήταν «σκληρά καρφιά» για τον Αντώνη Σαμαρά, αλλά και για το ότι και ο ίδιος συνειδητοποίησε πως ο κ. Σαμαράς επ’ ουδενί επιθυμεί να τον επαναπροσεγγίσει ή να επιστρέψει στη Ν.Δ. με τον κ. Μητσοτάκη επικεφαλής.

«Όπως βλέπετε η Ν.Δ. είναι στην πρώτη γραμμή της τεχνητής νοημοσύνης εν συνόλω» είπε ο κ. Μητσοτάκης. Προφανέστατα ήθελε να υπογραμμίσει ότι στο σύνολο της Ν.Δ. δεν συμπεριλαμβάνεται ο κ. Σαμαράς.

Παρών ήταν ο έτερος πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Η ταξιθέτηση μάλιστα είχε τους δύο πρωθυπουργούς να κάθονται δίπλα δίπλα. Κάποια στιγμή ο Κώστας Καραμανλής ρώτησε: «Πού είναι ο Αντώνης;», ενώ έδειξε «μούδιασμα» όταν του είπαν «Δεν θα έρθει».

Από την πλευρά της η Ντόρα Μπακογιάννη δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει το ειρωνικό της σχόλιο, αλλά και να δείξει την ικανοποίησή της για την απομάκρυνση Σαμαρά από τη Ν.Δ. Όταν προσερχόμενη στην εκδήλωση της είπαν οι δημοσιογράφοι ότι τελικά δεν θα παραστεί ο πρώην πρωθυπουργός, είπε: «Είμαι συντετριμμένη που δεν ήρθε ο Αντώνης, αλλά θα το αντέξω…»

Ο κ. Σαμαράς προφανέστατα δεν πήγε στην εκδήλωση γιατί δεν ήθελε να φωτογραφηθεί «χαριεντιζόμενος» με τον κ. Μητσοτάκη και να δώσει τροφή για τις αναμενόμενες διαρροές του Μαξίμου. Άλλωστε ούτε ο κ. Μητσοτάκης επιθυμεί να επιστρέψει στη Ν.Δ. ο Μεσσήνιος πολιτικός.

Έστειλε το μήνυμα ότι οι δρόμοι τους με τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη έχουν χωρίσει οριστικά και δεν υπάρχει επιστροφή.

Άλλωστε σύμφωνα με συνομιλητές του όχι μόνο επαναλαμβάνει μέχρι κεραίας την κριτική που κατά καιρούς έχει ασκήσει στον Μητσοτάκη, αλλά θεωρεί ότι τα πράγματα γίνονται χειρότερα για την χώρα και όχι μόνο της λόγω υποχωρητικής πολιτικής της στα εθνικά θέματα, αλλά και λόγω αρνητικών εξελίξεων στα οικονομικά. Συνεργάτες του Σαμαρά κάνουν λόγο για «Πρέσπες του Αιγαίου», όπου οδηγεί η υποχωρητική πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Νέα Δημοκρατία: Ποιοι νέοι υποψήφιοι μπαίνουν στη μάχη του σταυρού - Ποιες είναι οι «δύσκολες» περιφέρειες

No comments

Εν τω μεταξύ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, κληθείς να σχολιάσει την μη παρουσία του κ. Σαμαρά στην εκδήλωση, δήλωσε κατ’ αρχήν: «Δεν σχολιάζουμε δηλώσεις, πόσο μάλλον και προσωπικές αποφάσεις, πρώην πρωθυπουργών» και πρόσθεσε: «Πράγματι, εκεί ήταν ένα μεγάλο μέρος της Ν.Δ., για ένα βέβαια συγκεκριμένο και σημαντικό θέμα. Ήταν μία ωραία εικόνα ενότητας την οποία κρατάμε».

Πάντως απέφυγε να απαντήσει ευθέως εάν μετά τα προχθεσινά γεγονότα κλείνει οριστικά η συζήτηση για επιστροφή του κ. Σαμαρά στη Ν.Δ., στην οποία επιμένουν «γαλάζια» στελέχη. Ο πρώην υπουργός Μάκης Βορίδης μάλιστα,  ευχήθηκε εκ νέου (σε δηλώσεις του σε τηλεοπτικό σταθμό) να γίνει επαναπροσέγγιση με τον κ. Σαμαρά.

Αλλά ενώ μέχρι πρότινος το Μαξίμου, διά του κ. Μαρινάκη, δήλωνε «κανείς δεν είναι αρνητικός στο να επιστρέψει ο πρώην πρωθυπουργός», φαίνεται πως αποφάσισε πλέον να μην τροφοδοτεί από τη δική του πλευρά αυτή τη συζήτηση, επιρρίπτοντας στον Μεσσήνιο πολιτικό την ευθύνη για το οριστικό πολιτικό «διαζύγιο».

Ο κ. Μαρινάκης εκτίμησε πάντως ότι δεν έχουν βάση οι ερμηνείες πως σκοπίμως το Μαξίμου δεν είχε ανακοινώσει ότι θα απηύθυνε χαιρετισμό στην παρουσίαση του βιβλίου ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προκειμένου να φέρει σε δύσκολη θέση τον κ. Σαμαρά και ενδεχομένως προεξοφλώντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα απείχε τελικά.

Επικαλέστηκε ότι η παρουσία του πρωθυπουργού στην εκδήλωση ήταν γνωστή και ανακοινωμένη στους διοργανωτές και υποστήριξε: «Δεν στέκει αυτό το επιχείρημα. Δεν έχει διαφορά η παρουσία από χαιρετισμό στην εκδήλωση, με κεντρικό πρόσωπο τον κ. Στυλιανίδη, με τον οποίο ως βουλευτής και ως μέλος σε κυβερνήσεις συμπορεύεται ο πρωθυπουργός εδώ και χρόνια στις κοινές τους μάχες στη Ν.Δ.».

Αν υπονομευτεί εκ των έσω ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πάει σε πρόωρες εκλογές

Αν υπονομευτεί εκ των έσω ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα πάει σε πρόωρες εκλογές

Για να ξέρετε τι ακριβώς συμβαίνει, σας ενημερώνω εγκύρως ότι στο Μαξίμου αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους προκειμένου να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στο πολιτικό σκηνικό. Στην κατεύθυνση αυτή, εκτός από τις πρωτοβουλίες για ανασχηματισμό και το συνέδριο της ΝΔ που είναι προγραμματισμένο για το νέο έτος, τίθεται το ζήτημα της εκλογικής ετοιμότητας. Μάλιστα ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρεί ότι το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών μπορεί να προκύψει από μια σειρά γεγονότων.

Παρά τη δέσμευσή του να εξαντλήσει την τετραετία, φέρεται αποφασισμένος να στήσει κάλπες σε περίπτωση που διαπιστώσει υπονόμευση εκ των έσω. Το ίδιο ακριβώς θα συμβεί σε περίπτωση κατά την οποία τα λεγόμενα ισχυρά συμφέροντα κλιμακώσουν τον πόλεμο κατά της κυβέρνησης.

Εκλογικός καταλύτης και το νέο κόμμα Τσίπρα που θα «μπαχαλοποιήσει» την κεντροαριστερά

Το σενάριο των πρόωρων εκλογών συνδέεται και με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Συνεργάτες του πρωθυπουργού εκτιμούν ότι το νέο κόμμα θα προκαλέσει ένα μπάχαλο στην Κεντροαριστερά, που είναι έτσι κι αλλιώς κατακερματισμένη.

Αν στηθούν κάλπες πριν συγκροτηθεί ένα μεγάλο αντιπολιτευτικό μέτωπο, τότε η Νέα Δημοκρατία, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις τους στις πρώτες εκλογές, θα εξασφαλίσει ένα ποσοστό της τάξεως του 28% ενώ κανένα από τα κατακερματισμένα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θα έχει πάνω από 10%. Μία τέτοια εξέλιξη επιτρέπει στον Κυριάκο Μητσοτάκη να βάλει το δίλημμα της ακυβερνησίας, εξασφαλίζοντας μεγαλύτερη συσπείρωση στις δεύτερες εκλογές.

Ο Αλέξης Τσίπρας επενδύει στο αφήγημα ενός νέου πατριωτισμού, ο οποίος δεν προκαλεί τα αντανακλαστικά των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Δεξιάς ώστε να συσπειρώσει τη Νέα Δημοκρατία

Όμως, η επιστροφή Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συσπειρώσει τη Νέα Δημοκρατία. Οι θέσεις που διατυπώνει τώρα ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχουν καμία αναφορά στην Αριστερά. Μιλάει για έναν νέο πατριωτισμό, ο οποίος δεν προκαλεί τα αντανακλαστικά των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Δεξιάς.

Μάλιστα οι επικοινωνιολόγοι προειδοποιούν ότι υπό προϋποθέσεις ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να πάρει ένα ποσοστό ψηφοφόρων της ΝΔ. Αυτοί που είναι απελπισμένοι από την ακρίβεια, τη στεγαστική κρίση και το κόστος της ενέργειας, εύκολα μπορεί να μετακινηθούν σε ένα κόμμα Τσίπρα, γιατί πλέον δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές.

Η αδυναμία συσπείρωσης της ΝΔ οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με μεγάλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που είχαν προνομιακές σχέσεις με τη συντηρητική παράταξη. Αγρότες, κτηνοτρόφοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και μικρομεσαίοι βρίσκονται στα κάγκελα με την κυβέρνηση, με ό,τι συνεπάγεται μία τέτοια εξέλιξη.

Οι πρόωρες εκλογές θα προλάβουν και την δημιουργία κόμματος Σαμαρά

Το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών συνδέεται και με το ενδεχόμενο ενός νέου κόμματος υπό την ηγεσία του Αντώνη Σαμαρά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι δεν πρέπει να δοθεί χρόνος για να οργανωθεί ο νέος φορέας και γι’ αυτό στο Μαξίμου έχουν αρχίσει οι ασκήσεις ετοιμότητας για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.

Ο Τσίπρας απελευθερωμένος από τις βουλευτικές «αλυσίδες» του ΣΥΡΙΖΑ πιάνει το νήμα από την αρχή

Ο Αλέξης Τσίπρας απαλλαγμένος πλέον από τις κοινοβουλευτικές και κομματικές του υποχρεώσεις θα επιχειρήσει να πιάσει εκ νέου το νήμα και πολύ σύντομα το νήμα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αναζητώντας τον σφυγμό της κοινωνίας, αλλά και με έντονη την επιθυμία να ακούσει τους πολίτες στην καθημερινότητά τους, ο Αλέξης Τσίπρας θα απευθυνθεί στην κοινωνία με συστηματικό τρόπο το επόμενο χρονικό διάστημα και πάνω από όλα μόνος του.

Συνομιλητές του, άλλωστε, επισημαίνουν ότι ο πρώην Πρωθυπουργός δεν έκλεισε το μάτι σε κανέναν, δεν έκανε καμία παρασκηνιακή συνεννόηση με κανέναν, αλλά και ούτε και κάλεσε κανέναν να προβεί σε οποιαδήποτε κίνηση, επιλέγοντας τον μοναχικό δρόμο. Αντίθετα, ο κ. Τσίπρας υπήρξε ξεκάθαρος στη δήλωσή του και δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας, προαναγγέλλοντας πως θα είναι ο ίδιος που θα πάει να μιλήσει και να ακούσει τους πολίτες.

Θα βγάλει άγνωστα πρόσωπα στο προσκήνιο ακόμη και για πολύ απαιτητικούς πολιτικούς ρόλους

Όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν πολύ καλά τον κ. Τσίπρα και συνομιλούν μαζί του σε όλη την πολιτική του διαδρομή, η ανανέωση υπήρξε βασική του επιλογή, βγάζοντας στο προσκήνιο άσημα πρόσωπα και ολόκληρες γενιές, ακόμη και για πολύ απαιτητικούς πολιτικούς ρόλους. Βαθιά πεποίθηση του πρώην Πρωθυπουργού αποτελεί ότι νέα πρόσωπα δικαιούνται ευκαιρίες, που ο ίδιος δίνει σε άτομα με δυναμικές θέσεις που μπορούν να μπολιάσουν την κοινωνία με το καινούργιο.

Δίπλα του και οι πιστές «παλιές καραβάνες» όπως ο Μιχάλης Καλογήρου, η Γιάννα Πεππέ, ο Γιώργος Χουλιαράκης και ο Ανδρέας Μπούσιος

Πλάι στην νέα γενιά, πάντως, στο «στρατηγείο» του Αλέξη Τσίπρα στη Λεωφόρο Αμαλίας, τα πρόσωπα που τον πλαισιώνουν αποτελούν τον πλέον σταθερό του πυρήνα, καθώς στην επιτελική του ομάδα περιλαμβάνονται: ο Μιχάλης Καλογήρου, Διευθυντής του γραφείου του κ. Τσίπρα, η Γιάννα Πεππέ, ιδρυτικό μέλος του Ινστιτούτου, οι πρώην υπουργοί Γιώργος Χουλιαράκης και Δημήτρης Λιάκος, ο πρώην Αναπληρωτής Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, Γιώργος Βασιλειάδης και ο Υπεύθυνος για τα θέματα Τύπου, Ανδρέας Μπούσιος, ενώ θέμα ημερών είναι να γνωστοποιηθεί η νέα επιστημονική του επιτροπή.

Εννέα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σκέφτονται να παραδώσουν τις έδρες τους και να ακολουθήσουν τον Τσίπρα

Ταυτόχρονα, επικρατεί αναταραχή στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καθώς πολλοί σκέφτονται να παραιτηθούν και να παραδώσουν τις έδρες τους, και μετά θα εκτεθούν στις επόμενες εκλογές ως υποψήφιοι του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.

Τέτοια πρόσωπα μπορεί να είναι η Όλγα Γεροβασίλη (αντιπρόεδρος της Βουλής), Διονύσης Καλαματιανός, Γιώργος Καραμέρος, Κατερίνα Νοτοπούλου, Πόπη Τσαπανίδου, Συμεών Κεδίκογλου, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Θεόφιλος Ξανθόπουλος, Χρήστος Γιαννούλης. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι περίπου 10 βουλευτές το έχουν αποφασίσει, ή το σκέφτονται σοβαρά. Ένα ντόμινο παραιτήσεων πάντως θέτει σε μεγάλο υπαρξιακό κίνδυνο τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ καθώς μαζική φυγή στελεχών θα σήμαινε και πλήρη κατάρρευση του κόμματος.

Ανακοινώνει και την επιτροπή που θα τρέχει το ινστιτούτο του

Το αμέσως επόμενο διάστημα και πριν την έκδοση του βιβλίου του, αναμένεται να ανακοινωθεί μια επιτροπή που θα αποτελείται από διακεκριμένους επιστήμονες και τεχνοκράτες και θα αφορά στην επιστημονική ομάδα που «τρέχει» το Ινστιτούτο. Όπως λένε συνεργάτες του, το Ινστιτούτο θα παραμείνει ανεξάρτητο από τις όποιες πολιτικές δραστηριότητες και πρωτοβουλίες του κ. Τσίπρα. Θα είναι ένα κέντρο διακριτό που θα παράγει θέσεις και θα τρέχει επιστημονικές έρευνες, διευρύνοντας μάλιστα τις συνεργασίες του με αντίστοιχα Ιδρύματα και Ινστιτούτα του εξωτερικού.

Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του θα οργώσει την Ελλάδα

Όσο αφορά στο βιβλίο του, θα είναι έτοιμο και θα δοθεί στην κυκλοφορία τέλη Νοεμβρίου – αρχές Δεκεμβρίου. Θα είναι το όχημα με το οποίο ο κ. Τσίπρας θα οργώσει όλη την Ελλάδα για την παρουσίαση του, κάτι που θα ενισχύσει τους δεσμούς του με την εκτός κέντρου Ελλάδα, προσδοκώντας ταυτόχρονα να «προσελκύσει» κόσμο και από την επαρχία για το νέο πολιτικό του εγχείρημα.

Σε τεντωμένο σκοινί οι σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τάκη Θεοδωρικάκο 

Σε τεντωμένο σκοινί οι σχέσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τάκη Θεοδωρικάκο 

Οι κεραίες μας πιάνουν πολύ χαμηλό βαρομετρικό το τελευταίο διάστημα στις σχέσεις του Υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου με τον Πρωθυπουργό.

Αιτία λέγεται ότι είναι η προφανής αδυναμία του Υπουργού να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την ακρίβεια στην αγορά και την κερδοσκοπία πλήθους μεσαζόντων και προμηθευτών.

Επίσης, καταγράφεται η παντελής έλλειψη αξιόπιστων διαύλων επικοινωνίας με τους φορείς της αγοράς.

Είναι ενδεικτική η απουσία του (λόγω μη πρόσκλησης από τον Πρωθυπουργό) κατά τη συνάντηση πού είχε πρόσφατα ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον ιδιοκτήτη Super Market Μάκη Σκλαβενίτη.

Γενικά, κυκλοφορεί η εκτίμηση στην επιχειρηματική πιάτσα ότι ο υπερεκτιμημένος Υπουργός Ανάπτυξης, καθώς και οι υπόλοιπες επιλογές προσώπων στο ευαίσθητο αυτό Υπουργείο, απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων και το πρωθυπουργικό περιβάλλον, πού τόσο πολύ τον έχει στηρίξει, αρχίζει να κάνει σκέψεις ριζικών αλλαγών, προτού η κατάσταση στην αγορά γίνει μη αναστρέψιμη.

Επιπροσθέτως, ακούγεται στην πολιτική πιάτσα ότι ο πρωθυπουργός δεν ήθελε να είναι παρών ο συγκεκριμένος υπουργός, προκειμένου ο Μ. Σκλαβενίτης να αισθανθεί άνετα και να μπορέσει να μιλήσει ανοιχτά και για το μείζον ζήτημα της ανακύκλωσης και των κάδων, για το οποίο θεωρεί ότι δέχτηκε σφοδρή επίθεση, καθώς δεν επέλεξε την περίφημη Texan αλλά τους Νορβηγούς!