Οι 20 πόλεις του κόσμου που γίνονται τα νέα κέντρα εξουσίας

Για δεκαετίες ο κόσμος μάθαινε να σκέφτεται και να συγκρίνει οικονομικά με βάση τα κράτη: Αμερικανική οικονομία, γερμανική βιομηχανία, κινεζική ανάπτυξη, ιαπωνική τεχνολογία.

Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα μοιάζει να αλλάζει. Η αποτίμηση της παγκόσμιας οικονομίας γίνεται πια με βάση τις οικονομικές «μητροπόλεις» κι όχι ολόκληρα κράτη. Η οικονομική ισχύς συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο σε λίγες μητροπόλεις που λειτουργούν ως αυτόνομα οικοσυστήματα και όχι απλώς ως πρωτεύουσες ή μεγάλες πόλεις.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Oliver Wyman Forum, μόλις είκοσι αστικά κέντρα αναμένεται να παράγουν περίπου τα δύο τρίτα της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης μέσα στις επόμενες τρεις δεκαετίες. Εντυπωσιακό, αν σκεφτεί κανείς σε πόσα λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα σε σχέση με τη συνολική έκταση της γης θα παραχθεί όλος αυτός ο πλούτος.

Η αποκαλυπτική λίστα

Τόκιο, Νέα Υόρκη, Σεούλ, Λονδίνο, Σαγκάη, Λος Άντζελες, Παρίσι, Πεκίνο, Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ, Σικάγο, Ντουμπάι, Ντάλας, Χιούστον, Ουάσινγκτον, Τορόντο, Ατλάντα, Σαν Φρανσίσκο, Μουμπάι και Μαδρίτη. Εννέα απ’ αυτές τις πόλεις βρίσκονται στη Βόρεια Αμερική, οκτώ στην Ασία και μόνο τρεις στην Ευρώπη.

Πρόκειται για πόλεις που διαθέτουν πανεπιστήμια παγκόσμιας κλάσης, τεράστιες χρηματοπιστωτικές αγορές, διεθνή αεροδρόμια, ερευνητικά κέντρα, πολυεθνικές επιχειρήσεις και κυρίως έναν διαρκή κύκλο προσέλκυσης ταλέντου και κεφαλαίων.

Οι πόλεις αυτές λειτουργούν σαν μαγνήτες. Εκεί ιδρύονται οι περισσότερες νεοφυείς επιχειρήσεις με διεθνείς φιλοδοξίες, εκεί μεταφέρονται οι έδρες των μεγάλων εταιρειών, εκεί λαμβάνονται οι σημαντικότερες επενδυτικές αποφάσεις και εκεί συγκεντρώνονται οι εργαζόμενοι με τις υψηλότερες δεξιότητες.

Η λογική είναι σχετικά απλή και… επαγωγική: Όσο περισσότερο ταλέντο συγκεντρώνεται σε ένα μέρος, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να δημιουργηθούν νέες επιχειρήσεις. Όσο περισσότερες επιχειρήσεις εμφανίζονται, τόσο περισσότερα κεφάλαια προσελκύονται. Ένας αυτοτροφοδοτούμενος κύκλος που κάνει τους ήδη ισχυρούς ακόμη ισχυρότερους.

Tα κέντρα εξουσίας

Γι’ αυτό και η προσωπική στρατηγική πολλών νέων επαγγελματιών αλλάζει. Δεν αρκεί πλέον να ζει κανείς σε μια χώρα με καλή οικονομία αλλά έχει σημασία να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά σε ένα από αυτά τα κέντρα αποφάσεων. Η διαδρομή αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με τους υψηλότερους μισθούς. Έχει να κάνει με την πυκνότητα των ευκαιριών. Σε μια μεγάλη μητρόπολη μπορεί κάποιος να αλλάξει τρεις ή τέσσερις κορυφαίους εργοδότες χωρίς καν να αλλάξει γειτονιά.

Ίσως γι’ αυτό ακούγεται ολοένα και συχνότερα η άποψη ότι είναι προτιμότερο να είσαι ένας πολύ καλός επαγγελματίας στο Σαν Φρανσίσκο παρά ένας κορυφαίος ειδικός σε μια μικρότερη πόλη όπως η Στουτγάρδη. Όχι επειδή η δεύτερη υστερεί σε ποιότητα ζωής ή τεχνογνωσία, αλλά επειδή η πρώτη προσφέρει ασύγκριτα μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίων, επιχειρήσεων, συνεργασιών και ευκαιριών εξέλιξης.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι μικρότερες πόλεις οδηγούνται αναγκαστικά σε οικονομικό μαρασμό. Η εξάπλωση της τηλεργασίας άλλαξε σημαντικά τους κανόνες του παιχνιδιού. Με αυτή την έννοια, η φυσική παρουσία παύει σταδιακά να αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε αυτά τα οικοσυστήματα. Εκείνο που εξακολουθεί να έχει καθοριστική σημασία είναι η έδρα της επιχείρησης, το δίκτυο στο οποίο ανήκει και η αγορά στην οποία δραστηριοποιείται.

Οι αμερικανικές μητροπόλεις παραμένουν τα σημαντικότερα κέντρα καινοτομίας, επιχειρηματικότητας και χρηματοδότησης, ενώ οι ασιατικές πόλεις αντανακλούν τη σταδιακή μετατόπιση του παγκόσμιου οικονομικού κέντρου βάρους προς την Ανατολή.

Η Ευρώπη μοιάζει να υποχωρεί. Πόλεις με τεράστια βιομηχανική παράδοση, όπως το Μόναχο ή η Στουτγάρδη, δεν εμφανίζονται ανάμεσα στους βασικούς κινητήρες της μελλοντικής ανάπτυξης. Η παραγωγή υψηλής τεχνολογίας δεν αρκεί πλέον από μόνη της. Εκείνο που μετρά είναι η δυνατότητα μιας πόλης να συγκεντρώνει επιχειρηματικότητα, χρηματοδότηση, ανθρώπινο κεφάλαιο και διεθνείς διασυνδέσεις ταυτόχρονα.